Odejście starca… Staruszka czuła to całym swoim przywiązanym do niego sercem.

Stary odchodził… Staruszka wiedziała o tym, czuła to każdą cząstką swej duszy, która zrosła się z nim na dobre i złe.

Przyjęła to spokojnie, na zewnątrz chłodna jak lód. W środku bała się, choć wiedziała, że długo po nim nie pociągnie. Jak tu żyć bez Tadka, ukochanego, swojego, a jednak tak dalekiego? Śniegu pragnie, a wy?
Kto powiedział, że uczucia z czasem stygną? To w waszych mądrych książkach napisane? Nie wierzcie, nic nie stygnie!
Dusza wciąż trzepocze jak ptak na dźwięk jego głosu. To nie żarty — całe życie razem, sześćdziesiąt lat, cóż więcej mówić!

Zrośli się, splątali, złączyli tak, że nawet minuty bez siebie nie wytrzymają. Jak go odeśle sama? Jak tu zostanie? Po co? Po co żyć bez Tadka? Bez niego i życia nie ma.
Tak myśli staruszka, przeglądając kufer, dzieląc rzeczy na trzy kupki.
To dzieciom, na pamiątkę. To sąsiadom rozdają. A ta najmniejsza — dla siebie, póki jeszcze tu jest, żeby patrzeć i wspominać.

— Kasiu! Kasiu! — słyszy słaby głos starca. — Kasiu!
— Idę, idę, Tadeczku, idę — zerwała się, poprawiła spódnicę, zajrzała za zasłonę. — Obudziłeś się? Może placków, co? Chcesz placków?

— Kasiu… — szeptał starzec, patrząc niewidzącym wzrokiem w sufit.
— Jestem, kochanie, jestem — wzięła jego dawniej szeroką jak łopata, a teraz wychudzoną dłoń w swoją, równie suchą jak ptasia łapka. — No co, mój złoty? Jestem przy tobie!
— Kasiu… przepraszam… przepraszam…
— Ależ co ty, co ty…

— Nie kochałem cię — wyzionął, chrapliwie. — Głupi byłem… Żeby cofnąć czas, wszystko inaczej bym zrobił…
— Gadasz, Tadziu. Kochałeś, po swojemu, ale kochałeś. Inaczej to byśmy razem sześćdziesiąt lat nie wytrzymali, co?
— Kasiu… dzieci…
— Jadą, już jadą. Dałam znać — nie ja, Zosia z poczty pomogła. Michał, Tomek, Sławek, Hania… Wszyscy wieczorem tu będą. Śpij jeszcze, a ja ci rosołu…

— Nie trzeba — szepnął. — Daj rękę, posiedź ze mną. Wybacz, Kasiu…
— Nie gniewałam się nigdy. To ty mi wybacz, że się do ciebie przyplątałam jak ten kleszcz. Może inaczej by ci życie poszło…
— Nie, Kasia — potrząsnął głową. — Los tak chciał…

Z kącika oka starca stoczyła się łza, po zmarszczkach brody, znikając w fałdach skóry.
Wieczorem zjawiły się dzieci, już same siwe.

Staruszka przygląda się. Michał, najstarszy, siwy jak gołąb. Poważny, stateczny, taki był od dziecka. Zawsze się go trochę bała — profesor, człowiek uczony, z Warszawy.
— Michał, synku, całkiem siwy!
— Czas, mamo. Sam jestem już dziadkiem, pamiętasz? Patrz, zdjęcia — Tonia przysłała, pod szybą.

Pokazuje — po lewej stare fotografie: oni młodzi, dzieci małe, rodzice, wujek Janek, brat Franek z wojny nie wrócił, nawet pogrzebu nie było. Babcia i dziadek już pochyleni, ciotki i wujkowie Tadka. Brat jego Zbyszek — wesołek był, jak zagrał „Kujawiaka”, to nogi same niosły! A tu nowa szyba — sąsiad Stasiek pomógł zamontować. Zdjęcia wnuków, prawnuków.

— Więc widzisz, Michale, za wcześnie mnie spisujecie!
— Nikt nie spisuje, mamo. Żyj jak najdłużej. Dopóki wy żyjecie, my czujemy się dziećmi…

Tomek, średni, pyta:
— Tato, a może na ryby?
— Można — odpowiada starzec, patrząc na żonę. — Mamo, można?
— No jasne! — uśmiecha się.

— Tato, wstawaj już! — Sławek, najmłodszy, wciąż w dżinsach, bez brzucha, opalony. Pływa na wielkim statku, z dalekich krajów przywozi prezenty — choć starzy nie używają, odkładają „na czarną godzinę”. Jedynie telewizor, japoński, cała wieś przychodzi na filmy po „Wiadomościach”. Zimą co innego robić?

Starzec słabo się uśmiecha. Sławek zawsze był jego ulubieńcem — taki sam jak on, żywiołowy.
— Sławku, dzieci… Gdzie Hania?
— Jestem, tato — wysuwa się zza braci. Drobna, chuda, jak matka za młodu.
— Córeczko… wybaczcie mi…
— Co ty, tato!
— Ojciec, przestań!
— Za mało dałem… za mało miłości…
— Dzięki wam wyrośliśmy na ludzi, nasze dzieci mają lepiej. Wstawaj już! Tomek mówił, dach w łazience do naprawy. Hania z mamą pierogi lepią, a my po łaźni kieliszek wypijemy…

Starzec uśmiecha się ciepło. Długie życie przeżył. Całe życie miał sobie za złe, że z niekochaną żyje. Że nie odważył się podejść do tej jednej, wymarzonej. Stał pod topolą, pod jej oknami, dziesięć fajek wypalił. Na co czekał? Może myślał, że sama wyjdzie, weźmie za rękę.

Przecież na potańcówkach spojrzenia krzyżowali, siadali blisko, serce waliło! Czemu nie odważył się przeprowadzić, choć raz? Głupi był…

Doczekał się — znalazł się śmielszy, zatańczył z nią, odprowadził, ożenił się szybko. Tadek też był na tamtym weselu. Panna młoda smutna, cały czas na niego patrzyła.

Mógł porwać, ukraść, zabrać. Nie — upił się z Jankiem Parchatym, kumplem, pobili się. Potem już nie pamiętali o co. Z Jankiem się pogodzili, ale miłość stracił.

Z Kasią się ożenił, bo ta za nim latała, patrzyła jak na cud. Wiedziała, że nie kocha. Żyła z lodem w sercu. Dopiero gdy dzieci odleciały, zrozumiał, że bez Katarzyny nie umie. Wstyd mu było za jej młodość.

Do kina, na zebranie — zawsze szedł pierwszy. A ona z tyłu. A przecież i ona chciała pod rękę, żeby ludzie mówili: „Patrzcie, Katarzyna z Tadeuszem”. Nigdy tak nie powiedzieli.

A ona kochała. Gdyby tylko, głupi, trzydzieści lat wcześniej powiedział, że ją pokochał — może nie tak jak tamtą, pierwszą, ale pokochał.

Nie. Duma, czy co? Wstyd? Czemu nie podszedł wtedy do StefanNie — duma go zżarła, i teraz, gdy odchodził, jedyne co mógł, to szepnąć te słowa, których przez całe życie nie śmiał wypowiedzieć głośno.