Odebrał mi dwie kotlety mówiąc, że muszę schudnąć. Po sześciu latach małżeństwa i trojgu dzieci boję się zostać sama.

**Pamiętnik**

Zabrał mi z talerza dwie kotlety i powiedział, że powinnam schudnąć. Sześć lat małżeństwa, troje dzieci – a teraz boję się zostać sama.

Mam trzydzieści sześć lat. W tym czasie zostałam matką trójki wspaniałych dzieci: pięcioletniego Bartka, trzyletniej Zosi i najmłodszego, półrocznego Krzysia. Zawsze marzyłam o dużej rodzinie, ale nie spodziewałam się, że to będzie tak wyczerpujące – fizycznie, emocjonalnie, po prostu… ludzko. Życie stało się niekończącą się gonitwą, w której ledwo dyszę.

Poznałam Jacka, gdy miałam już prawie trzydzieści lat. Wszystkie przyjaciółki dawno były zamężne, wychowywały dzieci, a ja – praca, dom i samotność. Aż nagle pojawił się on – wysoki, wysportowany, pełen charyzmy. Wtedy już miał dobrą posadę – kierował zespołem w kancelarii prawnej. Nigdy nie myślałam, że taki mężczyzna spojrzy na kogoś takiego jak ja.

Zrozumiałam, że traktuje mnie poważnie, gdy sam przedstawił mnie swojej matce. Danuta Stanisławowa to kobieta delikatna, inteligentna, od razu mnie do siebie przekonała. Była zachwycona, a nawet niejako popchnęła syna ku ślubowi. Pobraliśmy się szybko, niemal w zawrotnym tempie. A potem zaczęła się seria urlopów macierzyńskich.

Najpierw urodził się Bartek i rzuciłam pracę. Potem Zosia, w końcu Krzyś. I tak już nie wróciłam do zawodu. Wszystkie dzieci są na mojej głowie: starsze nie chodzą do przedszkola, Bartek ma swoje zajęcia, uczę Zosię sama, a przez cały czas trzymam na rękach malucha. Kocham je, są wspaniałe, ale nie mam już ani siły, ani… siebie.

Kiedyś ważyłam 49 kilogramów. Chodziłam na siłownię, biegałam rano, dbałam o siebie. Teraz – osiemdziesiąt. Mój dzień to owsianka, pieluchy, lekcje, zupa, sprzątanie, wieczorne histerie i tak w kółko. Na sport nie mam ani czasu, ani energii. A jeśli próbuję – zaraz przybiegają dzieci, ciągną za spodnie, pytają, wdrapują się na kolana.

Jacek na początku podchodził do tego z humorem. Nazywał mnie „pączusiem”, „słodką misiaczką”. Ale z czasem żarty ucichły. A potem – skończyła się też cierpliwość.

W piątek siedzieliśmy przy kolacji. Nałożyłam sobie trzy kotlety. Spojrzał, bez słowa zabrał dwie i odniósł na patelnię.

— Musisz schudnąć. Jeśli znajdę sobie inną kobietę, będzie to wyłącznie twoja wina — rzucił spokojnie, nie patrząc mi w oczy.

Zamarłam. Jakby ktoś uderzył mnie w piersi. Rozumiem, że się zmieniłam. Że jestem zmęczona. Że już nie jestem tą, w której się zakochał. Ale czy to moja wina, że oddałam wszystko rodzinie? Że nie śpię po nocach, bo jednemu ząbkuje, drugie nie chce jeść brokułów, a trzecie zgubiło zeszyt? Nie zasługuję choć na odrobinę zrozumienia?

Z przyjemnością poszłabym na masaż, zrobiła manicure, odświeżyła kolor włosów. Ale nie ma pieniędzy. Wszystko idzie na dzieci, zajęcia, jedzenie, kredyty, pomoc teściowej. Jacek dobrze zarabia, ale i wydatków mamy mnóstwo. No i on musi wyglądać dobrze – w końcu kierownik. A ja mogę i w starym szlafroku. Tylko że już coraz rzadziej poznaję siebie w lustrze. Sukienki nie leżą. Bluza nie zapina. Wszystko wydaje się dziwne i obce.

Czasem myślę, że już nie jestem kobietą. Tylko cieniem. Karmiącym, sprzątającym, ale nieczującym, niemogącym marzyć. Jedynie teściowa wciąż nas trzyma. Dzwoni, przyjeżdża, pomaga z dziećmi. I mam nadzieję, że nie pozwoli mu odejść. Nie zniszczyć tego, dla czego żyłam przez ostatnie sześć lat.

Boję się: a jeśli pewnego dnia spakuje walizki i wyjdzie? Zostawi mnie z trojgiem dzieci i cieniem siebie samej? Nie proszę o wiele. Chciałabym tylko, żeby przypomniał sobie, za co mnie pokochał. I zobaczył: wciąż jestem tą samą kobietą. Tylko bardzo, bardzo zmęczoną.