Oddać wszystko, by odzyskać

Oddać wszystko, by wrócić

Młody ojciec nazwał córeczkę Zosią, bo urodziła się w zimowy, śnieżny dzień, gdy z nieba spadały duże płatki śniegu.

— Taka sama lekka i puszysta jak te śnieżynki — myślał Paweł, jadąc do szpitala, gdzie jego żona Hania właśnie urodziła. Zastanawiał się, jak teraz przybędzie mu obowiązków.

Hani podobało się to imię, a dziewczynka była jasnowłosa, o szarych oczkach. Zosia dorastała otoczona miłością. Rodzice rozpieszczali swoją „Śnieżynkę”, jak często nazywał ją tata. Chodziła już do przedszkola, miała prawie sześć lat i uważała się za dużą dziewczynkę, choć sąsiadka babcia Wanda, mieszkająca naprzeciwko, wciąż nazywała ją „maluszkiem”.

— Ja już nie jestem maluszkiem, jestem duża! — odpowiadała Zosia, a staruszka tylko się uśmiechała i kiwała głową.

Pewnej nocy Zosi nie chciało się spać. Leżała cicho w łóżku i nasłuchiwała, o czym rozmawiają rodzice. Lubiła ich podsłuchiwać, bo często dowiadywała się czegoś ciekawego. Nie robiła tego specjalnie, ale gdy długo nie mogła zasnąć, mimowolnie chwytała ich słowa.

Tym razem mówili o ciąży mamy. Wszyscy wiedzieli, że niedługo urodzi się chłopiec. Zosia wymyśliła mu nawet imię — Misiu, bo w przedszkolu był miły chłopiec o imieniu Michał, którego zawsze chwalili wychowawcy. Sądziła więc, że wszyscy Michałowie są dobrzy.

Rodzice rozmawiali o cesarskim cięciu. Dziewczynka usłyszała, jak tata powiedział:

— Słyszałem, że dzieci po takim zabiegu mogą początkowo trochę odstawać od rówieśników. No i ty musisz wcześniej pojechać do szpitala. Z kim zostawimy Zosię?

— Paweł, nie martw się na zapas, wszystko się ułoży — odparła Hania.

Zosia nie rozumiała, o co chodzi z tym „cięciem”, ale w końcu sen ją pokonał. Następnego wieczora znowu nie mogła zasnąć i usłyszała, jak rodzice rozmawiają o jej urodzinach. Mama z tatą zastanawiali się, co kupić córeczce.

— Może złote kolczyki? Przecież już ma przekłute uszy — mówiła Hania.

— Nie wiem, czy to nie za wcześnie na takie drogie prezenty — wątpił Paweł. — Jakoś mi to nie pasuje.

— To nic, że drogie. Wkrótce urodzi się braciszek, a ona zostanie starszą siostrą. Niech poczuje się dorosła. Już znalazłam małe, delikatne.

Zosia ucieszyła się i szybko zasnęła. Dni do urodzin wlokły się niemiłosiernie. W przeddzień usnęła od razu — w końcu jutro był jej wielki dzień.

— Córeczko, wszystkiego najlepszego — powiedziała mama, trzymając się za brzuch, i podała Zosi niebieskie pudełeczko.

Tata stał obok, szeroko się uśmiechając.

— Sto lat, nasza kochana Śnieżynko! — zawołał, a ona już otworzyła pudełko i wybuchnęła radosnym śmiechem.

Wtedy jednak mama nagle złapała się za brzuch.

— Paweł, szybko, odprowadzaj nas do szpitala! Tylko wstąp po drodze do babci Wandy, Zosia zostanie z nią — powiedziała przez zaciśnięte zęby.

Dziewczynce zrobiło się przykro. Jej urodziny, a tu nagle takie zamieszanie i jeszcze z babcią Wandą! Postanowiła, że nie pójdzie do sąsiadki — niech ta przyjdzie do nich. Rodzice odjechali. Babcia Wanda nakarmiła Zosię, przez cały dzień zaglądała do niej, ale wieczorem straciła cierpliwość:

— Zmęczyłam się, chodząc tam i z powrotem. Chodź do mnie, u mnie prześpisz. Tata cię zabierze, jak wróci.

Zosia chciała zaprotestować, ale w mieszkaniu robiło się już ciemno, więc się zgodziła.

Tata wrócił dopiero następnego ranka. Przygarbiony, zmizerowany, zagubiony.

— Co z Hanią? — jęknęła babcia Wanda.

Paweł tylko pokiwał głową. W jego oczach stanęły łzy, nie mógł mówić.

— Tatusiu, a gdzie Misiu?

— Zmarł razem z mamą — wyszeptał.

Tego dnia tata, który zawsze zabraniał Zosi wślizgiwać się do ich łóżka, sam pozwolił jej się położyć obok. Owinął ją kołdrą, a ona leżała na miejscu mamy, wyprostowana jak struna. Dawniej, gdy tata pracował w nocy, mama zawsze pozwalała jej spać u siebie.

Pogrzeb mamy Zosia ledwie pamiętała. Najpierw pojechali z tatą do szpitala, a gdy on poszedł załatwić formalności, kazał jej bawić się w parku pod oknami. Potem zobaczyła mamę — leżała blada, z zamkniętymi oczami, a Misia przy niej nie było.

Po pogrzebie nagle dotknęła uszu i zrozumiała, że zgubiła jeden kolczyk. To była dla niej kolejna tragedia. Nie wiedziała, gdzie mógł się zawieruszyć. Płakała — żal jej było tego prezentu od mamy.

Minęły trzy miesiące. Paweł nie mógł sobie znaleźć miejsca. Nie mówił nikomu, że tamtego dnia zrezygnował z syna. Chłopiec żył, a ordynator szpitala namawiała go:

— Czy na pewno pan chce zostawić syna? Rozumiem, że jest pan w szoku po stracie żony, ale można znaleźć rozwiązanie. Może są babcie? Albo nianię zatrudnić? Nie musicie go od razu zabierać, możemy go tu jeszcze zatrzymać.

— Mam sześcioletnią córkę. Nie stać mnie na nianię, babć nie ma. Nie mogę też sam siedzieć z niemowlęciem — muszę pracować i utrzymać Zosię.

— Potem pan zrozumie, że to była zła decyzja. Ale będzie za późno — nikt panu już nie udzieli informacji o dziecku — powiedziała stanowczo. — Jak chcieliście go nazwać?

— Misiu, Michał. Zosia tak chciała.

Teraz żałował. Często myślał o synu. W końcu poszedł do ordynator, ale ta dotrzymała słowa — nie powiedziała nic, choć błagał. Wyszedł ze szpitala przygnieciony wyrzutami sumienia.

— Czy naprawdę nie dałbym rady? Sąsiedzi by pomogli… Bał się, że ktoś się dowie, jak postąpił. Było mu wstyd.

Dopadła go pielęgniarka. Chciał nawet wręczyć ordynator łapówkę, ale bał się, że odmówi. Gdy wychodził już z terenu szpitala, dogoniła go młoda pielęgniarka.

— Ja… wiem coś o panu synu.

Patrzył na nią z nadzieją.

— Tej sameTej samej nocy, gdy pańska żona zmarła, inna kobieta miała trudny poród — jej dziecko urodziło się martwe, a kiedy odzyskała przytomność, dano jej pańskiego syna, myśląc, że to dla niej lepiej.