Odcienie szczęścia

Odcienie szczęścia

— O, witaj, stary przyjacielu — powiedział Krzysztof, wpuszczając do domu Jacka, swojego przyjaciela z dzieciństwa, który mieszkał w mieście.

— Cześć — uściskał go Jacek. — Dawno się nie widzieliśmy. Minęły już cztery miesiące od pogrzebu mojej babci. Chciałem przyjechać wcześniej, ale jakoś nie wyszło. W końcu wziąłem urlop i postanowiłem odpocząć tu, na wsi.

— Świetny pomysł. Będziemy jeździć na ryby do leśnego jeziora albo nad rzekę, pamiętasz, jak za dzieciaka? — mówił zadowolony Krzysztof.

Zawsze ją wspierał. Przyjaciele od najmłodszych lat, biegali razem po wiejskich drogach, kąpali się w rzece, wymyślali różne psoty, chodzili do tej samej szkoły. Jacek zawsze był szybszy i miał więcej pomysłów, a Krzysztof zawsze go wspierał.

— Jeden jesteś? Gdzie twoja żona? — zapytał Jacek.

— Wyszła do sklepu, zaraz wróci. To prawdziwa gospodyni, gotuje przepysznie, karmi mnie jak na rzeź — chwalił swoją żonę Ewę.

Pobrali się sześć lat temu, ale dzieci jeszcze nie mieli. Ewa chodziła z mężem do przychodni, ale lekarze mówili, że wszystko w porządku, trzeba czekać — bywa i tak.

Krzysztof okazywał jej więcej miłości — dbał o nią, pomagał we wszystkim, nie pozwalał dźwigać ciężarów. Wiele kobiet we wsi zazdrościło Ewie, jedne z podziwem, inne z czarną zawiścią.

— Szczęściara ta Ewka. Krzysztof nosi ją na rękach, nie pije, kocha ją.

Sama Ewa żyła beztrosko, zmieniała sukienki, zajmowała się domem, tylko czasem nachodziła ją melancholia, gdy patrzyła na dzieci sąsiadów. Pracowała jako księgowa w gminnym urzędzie.

O dzieciach starali się nie rozmawiać, ale Krzysztof często myślał:

— Jak się urodzi, jeszcze bardziej się zbliżymy. — Czasem wyczuwał niewidzialny chłód ze strony żony.

Ewa czuła jego silną miłość, nadmierną troskę, a czasem nawet było jej od tego duszno.

— Dzień dobry — usłyszał Jacek delikatny głos Ewy i odwrócił się.

Przed nim stała z czarną torbą w ręce, właśnie wróciła ze sklepu. Krzysztof podbiegł i troskliwie zabrał jej zakupy, zaniósł do kuchni.

— Witaj — powiedział wesoło Jacek, mimowolnie podziwiając smukłe nogi Ewy i jasne, falujące włosy. — Jestem Jacek, przyjaciel Krzysztofa z dzieciństwa.

— A ja o takim przyjacielu od ciebie nie słyszałam — zwróciła się do męża.

— Bo mieszka w mieście. Kilka miesięcy temu umarła jego babcia, mieszkała na drugim końcu wsi. Może pamiętasz babcię Mariannę? Ty nie jesteś stąd, więc go nie pamiętasz.

— A, tak, przypominam sobie. To jej wnuk. Jacuś właściwie jest miejski, zaraz po szkole wyjechał do miasta.

— Właśnie tak — uśmiechnął się Jacek.

— Dobrze, Ewuniu, my pójdziemy się przejść, a ty coś przygotujesz — powiedział mąż i wyszli z domu.

Dziś był weekend, a od poniedziałku Ewa miała urlop. Początek września, jesień wkraczała w swoje prawa barwnymi liśćmi, unoszącymi się w powietrzu pajęczynami, tu i ówdzie żółte liście wirowały na wietrze, odlatując w nieznane.

Stół nakryła w altance na podwórku. W taką pogodę nie chciało się siedzieć w domu. Wrócili z przyjacielem i zasiedli do posiłku.

— Jacku, jakże się cieszę, że przyjechałeś na wieś, w końcu odpoczniemy na rybach. Powinieneś tu częściej zaglądać. Razem dorastaliśmy, pasaliśmy krowy z moim dziadkiem, właziliśmy do cudzych sadów po jabłka, a teraz tyś się stał miejski.

— Oj, daj spokój, miejski czy nie, urodziłem się tutaj, to moja mała ojczyzna — poklepał Krzysztofa po ramieniu.

Wspominali dawne czasy. Ewa patrzyła na dwóch przyjaciół, którzy opowiadali o dzieciństwie, żartowali i śmiali się, i była szczerze zdumiona męskiej przyjaźni. Przypomniała sobie o cieście w piekarniku, zerwała się i wkrótce wróciła z placem, który pokroiła.

— Ale pycha! Nigdy nie jadłem takiego ciasta — zachwycał się Jacek. — Ewa, jesteś mistrzynią.

— No tak, moja żona gotuje wyśmienicie — przechwalał się Krzysztof. — Ot, utuczyła mnie… — przyjaciele śmiali się głośno, popijając wino.

Siedzieli długo, mężczyźni głośno się śmiali, wspominając dawne czasy, zapadł już zmrok, Ewa zapaliła światło. Patrząc na nich z boku, myślała:

— Dobrze, że mój Krzysztof nie jest tak przystojny jak Jacek. Zbyt ładny, zbyt żywiołowy, ładnie mówi. Pewnie w mieście ma kobiet od groma. Nic dziwnego, że nie ożenił się, dawno powinien założyć rodzinę. Pewnie skacze od jednej do drugiej.

Zabawiwszy tego wieczoru u przyjaciela, Jacek poszedł do siebie. Od tamtego dnia częściej zaglądał do Krzysztofa, w końcu miał urlop, choć Krzysztof pracował. Ale wieczorami mogli się spotkać, a w weekend wybrali się na dwudniową rybaczkę. Pogoda dopisała. Wrzesień był suchy i ciepły, słoneczny. Złowione ryby smażyli na ognisku w podwórku, dołączali inni przyjaciele z dzieciństwa, było wesoło, zebrała się zgodna kompania.

Podczas jednego z takich spotkań Ewa złapała na sobie spojrzenie Jacka — patrzył na nią inaczej, od razu zrozumiała, że mu się podoba. Wiedziała, że jest ładna i zgrabna, można się w niej zakochać. Ale była mężatką.

Zrobiło się ciemno, Ewa przypomniała sobie, że trzeba zamknąć stodołę, i poszła za dom. Zamknęła drzwi na zasuwę, odwróciła się i natknęła na Jacka.

— O, a ty co tu robisz?

— A ty? Podziwiasz księżyc? — zapytał Jacek.

— Nie mam czasu na podziwianie księżyca, zapomniałam zamknąć stodołę na noc, a ty poszedłeś zapalić?

— Nie, poszedłem za tobą — powiedział szczerze Jacek. — Podobasz mi się… Zakochałem się w tobie od pierwszego wejrzenia, Ewo. Naprawdę nie widzisz?

— Jacek, może za dużo wypiłe