Oczywiście, wszyscy doskonale pamiętali

Oczywiście, wszyscy doskonale pamiętali.

Nie pamiętam, bo to się nigdy nie zdarzyło! powiedział poważnie Rudzki, patrząc na nią szczerymi, starczymi oczami.

Rozmowa jakoś nagle ucichła, i każdy poszedł w swoją stronę.

Po co kłamał? myślała Grażyna. Przecież po oczach widać, że kłamie!

Chcesz, żebym był twoim Kajem? zaproponował jedenastoletni Piotrek Rudzki swojej ulubionej koleżance z klasy, Grażynie Sokół.

Jakim Kajem? zdziwiła się dziewczynka.

No jak to? Nie czytałaś bajki? Tam była jeszcze Królowa Śniegu, która go zaczarowała! A Gerda go uratowała!

Gerda? Toż to Kaj miał być uratowany przez Gerdę! z pogardą powiedziała Sokół. Że też cię nie wstyd, Andersen!

Ale jaka różnica? Grażyna, Gerda? machnął ręką Rudzki, który nie przejmował się szczegółami. Pytam: chcesz, żebym był twoim Kajem?

Dziewczynka nie chciała: Piotrek miał odstające uszy, był chuderlawy i wyraźnie niższy od niej. Choć takiego łatwiej byłoby uratować.

A ona postawna, o pół głowy wyższa: jak oni mieliby potem chodzić razem? Wstyd!

Nie ma mowy! Do tego jej serce było już zajęte przez Michałka Pudło, najgorszego ucznia w klasie.

Nawiasem mówiąc, stał niedaleko i słuchał z zainteresowaniem ich kłótni.

Grażyna poprawiła kokardę i z pogardą rzuciła Michał przecież słyszał:

Kaj? Ty nawet na renifera byś się nie nadawał! Więc, Kaj, idź i nie jęcz!

Michał parsknął śmiechem, a Piotrek wystraszony spojrzał w jego stronę i uciekł. Następnego dnia, na forum całej klasy, nazwał Sokół Grażyną-wymieszaną: ja się mszczę, a moja zemsta jest straszna!

No cóż, Sokół, czego się spodziewałaś? Nie każdy mężczyzna zniesie spokojnie odrzucenie!

Chuderlawy Piotrek wyróżniał się inteligencją, która z nawiązką rekompensowała brak siły fizycznej.

Tylko że wczoraj, otrzymawszy niespodziewany cios od ukochanej, nie zdążył się ogarnąć każdy by się wtedy załamał.

Śmiał się już nie tylko Pudło, ale cała klasa przezwisko się spodobało! Bo było zabawne. Choć wtedy takiego słowa jeszcze nie używano.

Oczywiście, gdy dziewczynka poskarżyła się w domu na obraźliwe przezwisko, została pocieszona i wsparta.

Ale pewnego dnia tato pomagał jej z algebrą: córka za nic nie chciała zrozumieć prostego zadania! Wtedy zirytowany mężczyzna powiedział ze złością:

Twój Piotrek miał rację w głowie masz kompletny bigos!

I dodał:

Pozdrów go ode mnie!

Piotrek był winny i temu: wcześniej tatuś nigdy sobie na coś takiego nie pozwalał

Na studniówce emocje już opadły wszystko złe zostało w dzieciństwie: i miłość, i niechęć, i urazy czy to w ogóle było ważne?

Nawet zatańczyli razem parę razy Piotrek do tego czasu wyrósł Grażynę i stał się wysportowanym młodzieńcem: zaczął chodzić na treningi.

Michał po ósmej klasie wylądował w zawodówce wtedy z tym było surowo. A kochać na odległość też było ciężko. Więc, wybacz, Michałku

Po szkole ich drogi się rozeszły: Grażyna poszła do pedagogicznej, Piotrek, jak każdy bystry chłopak, dostał się na politechnikę.

Czasem się spotykali mieszkali niedaleko i wymieniali parę słów.

Potem życie rozrzuciło ich po różnych stronach: oboje założyli rodziny i wyprowadzili się. Spotkania na podwórku stały się rzadkie tylko gdy przyjeżdżali odwiedzić rodziców.

Czasem widywali się na zjazdach klasowych. Ale szybko stało się jasne, że lepiej tam nie chodzić, by się nie denerwować.

Z biegiem lat chłopcy zmienili się w łysiejących mężczyzn z piwnymi brzuchami, dziewczyny w korpulentne kobiety z ambicjami. I Sokół nie była wyjątkiem.

Nie będąc szczupłą w dzieciństwie, z czasem stała się jeszcze potężniejsza niczym wiejska kobieta z pomnika: nie podchodź, bo przygniecie cię swoją piętą!

Brakowało tylko dzbana z rekordowym mlekiem i krowy w tle.

Sokół nie była wyjątkiem, ale Rudzki był: jakby się zakonserwował i pozostał wysportowany jak w czasach szkolnych.

W wieku czterdziestu pięciu lat Grażyna Bolesławówna była już wicedyrektorką szkoły. Piotr Rudzki pracował jako inżynier zwyczajne życie w czasach socjalizmu.

Aż nadeszły dzikie lata dziewięćdziesiąte. Dla Grażyny-wymieszanej zbiegło się to z zamążpójściem córki: Zosia przyprowadziła do domu beżonżernego narzeczonego będziemy mieli dziecko!

Nie dość, że wokół działo się coś niesamowitego, to jeszcze ta sama sytuacja dotknęła ich rodziny.

Zakład, w którym pracował jako spawacz jej przyszły zięć, płacąc przyzwoite pieniądze i dając benefity, został przerobiony na halę i wynajęty.

Organizowano tam jakieś szkolenia rozwoju osobistego okazało się, że bez nich człowiek nie potrafi się rozwijać.

A poza zakładem nie było co spawać. I w ogóle stało się jasne, że teraz ten zawód nikomu nie jest potrzebny!

Tak, wczoraj był potrzebny, a dziś nie! Więc idź sprzedawaj futra i dżinsy na bazarze: to się teraz liczy! A wcześniej przejdź szkolenie tam ci powiedzą, jak to robić.

Jurek odmówił sprzedaży futer jestem spawaczem szóstego stopnia: co ja mam do futer?

Ciężarna Zosia siedziała w domu: teraz robili to razem.

Grażyna z mężem, też inżynierem, wiercili się jak ryby na patelni: zaczęła przywozić futra z Grecji żegnaj, pedagogiko! Bo dodatkowa wiedza tylko mnoży troski!

Mąż został kurierem stanowisko inżyniera też przestało być szanowane jak dawniej: kapitalizm, do cholery No cóż dostaliście, czego chcieliście.

Pod koniec lat dziewięćdziesiątych wszystko zaczęło się powoli stabilizować. A tu nagle def