Oczami mojej matki jestem gorszy od diabła! Nie wiem, co dalej robić!

Dla mojej matki jestem gorszy niż sam diabeł! Już nie wiem, co robić!

Nazywam się Igor i chcę wam opowiedzieć historię, która rozdziera mnie na kawałki. To opowieść o tym, jak moja matka zamieniła moje życie w prawdziwy koszmar, z którego nie potrafię się wyrwać. Nie twierdzę, że jest jedyną taką matką na świecie, ale, do cholery, mam już dość! Dlaczego nie może zrozumieć, że mam 23 lata, jestem dorosłym facetem, który chce sam decydować, jak żyć, a nie słuchać jej niekończących się nakazów, kazań i poleceń? Dusi mnie jak pętla, a ja duszę się pod jej kontrolą.

Matka, co nie daje mi oddychać
Siedzę i piszę to, jakbym krzyczał w próżnię, bo już nie mam sił znosić tego dłużej. Moja dziewczyna Ola otwarcie się ze mnie śmieje. Kiedy idę na zakupy po ubrania, matka idzie za mną jak strażnik i zaczyna swoją melodię: „To tandeta, Igor, wyrzuć to! To dla jakichś prostytutek! A to jest kompletny wstyd, ludzie będą się śmiać!” W końcu wracam do domu z jakąś kurtką czy szalikiem, które ona wybrała, ale wyglądają jakby były dla mojej babci! Czuję się jak jej lalka, a ona nawet nie zauważa, jak bardzo mnie to denerwuje.

Ola, gdy przychodzi do mnie do domu w Krakowie, już nie wie, jak ukryć śmiech. Matka łapie ją za rękę i zaczyna przemowę: „Powiedz mu, Ola, że w tych obcisłych dżinsach wygląda jak strach na wróble! Zabroń mu wychodzić z gołym brzuchem jak jakiś włóczęga! Dlaczego tolerujesz, że maluje się jak dziewczyna z ulicy? I jak wytrzymujesz ten smród papierosowego dymu, skoro sama nie palisz?” To moja własna matka, ludzie! Wygaduje takie bzdury, że aż zacinam pięści od złości!

Pewnego razu całkiem przesadziła. Wybierałem się na wieczór do rodziców Oli – ważny moment, pierwsze spotkanie. Kupiłem nowe trampki, ubrałem się z klasą, żeby wyglądać odpowiednio. Ale matka uznała, że powinienem założyć jakiś głupi sweter, który mi narzuciła. Powiedziałem „nie”, wyszedłem spod prysznica, a moje ulubione dżinsy – te, które uwielbiam – leżą na podłodze pocięte w strzępy! Stała z nożyczkami i nawet nie drgnęła. Krzyknąłem: „Wynoś się stąd!” – ale ona została, patrząc na mnie tym swoim lodowatym, nieprzenikalnym wzrokiem, jakbym był jej wrogiem.

Co robić?
Nie wiem, co robić, znajomi. Ta kobieta nie rozumie, że dawno przestałem być dzieckiem. Mam pracę – tak, nie w biurze z krawatem, ale na budowie w Krakowie, wśród facetów, którzy piją i klną, ale zarabiam swoje pieniądze! Mogę się wyprowadzić nawet jutro, nawet bez Oli. Mam wystarczająco na wynajem, ubrania, papierosy – na wszystko, czego potrzebuję. Ale ona uważa, że powinienem zrezygnować, bo „oddycham smrodem jakichś robotników”. Chce, żebym poszedł na studia tego lata, już mi wybrała kierunek, ale nie zamierzam jej słuchać! Jeśli się uczyć, to wtedy, kiedy sam zdecyduję i na tym, co mi się podoba.

Dawno bym już trzasnął drzwiami i odszedł, ale zatrzymuje mnie ojciec. Jest jedynym normalnym człowiekiem w tym domu. Spokojny, dobry, zawsze mnie rozumiał. Jeśli odejdę, matka zwali cały swój ciężar na niego i on po prostu się załamie. Ona już teraz mówi, że jestem dla niej gorszy niż diabeł – niewdzięczny, zuchwały, zepsuty. A co będzie z nim, gdy odejdę? Wykończy go, a ta myśl rozdziera mi duszę. Nie zasłużył na taki los, ale ja też nie mogę dłużej żyć w tym piekle.

Moje życie w kleszczach
Każdego dnia czuję, jak jej władza coraz mocniej mnie ściśka. Wtrąca się we wszystko – w moje ubrania, w moje związki, w moje nawyki. Nawet kiedy jestem z Olą, nie mogę się zrelaksować – nagle matka może zadzwonić lub wpaść z kolejną reprymendą. Zaczynam jej nienawidzić, chociaż gdzieś głęboko w środku wciąż ją kocham – to przecież moja matka, jak od tego uciec? Czasami myślę: może to moja wina? Może jestem zbyt niegrzeczny wobec niej, zbyt uparty? Ale potem przypominam sobie jej słowa, jej działania – i rozumiem, że to ona przekracza granice.

Znajomi mówią: „Olej to wszystko i odejdź”. Ale nie mogę zostawić ojca na pożarcie. Jestem w pułapce, pomiędzy poczuciem obowiązku a pragnieniem życia własnym życiem. Czyni mnie potworem w swoich oczach, a ja po prostu chcę być sobą. Mam dość jej ciągłych rozkazów, jej kontroli. Dla niej jestem gorszy niż diabeł, a dla mnie ona jest murem, którego nie mogę przebić.

Powiedzcie, co zrobilibyście na moim miejscu? Jak wyrwalibyście się z takiego więzienia? Piszę to tutaj, ponieważ nie mam z kim porozmawiać – ani przyjaciele, ani Ola nie zrozumieją tego do końca. Potrzebuję waszej rady, waszego spojrzenia z boku. Chcę wolności, chcę oddychać, ale nie wiem, jak się wyrwać. Może poradzicie mi, jak znaleźć wyjście z tego piekła? Jestem na granicy wytrzymałości i boję się, że kiedyś po prostu tego nie zniosę.