Obsesja

OBŁĘD
W kobiecym gronie zawsze znajdzie się miejsce dla plotek. A jak wiadomo, język plotkarki dłuższy niż drabina do nieba. W pewnym przedszkolu często dyskutowano o życiu osobistym i rodzinnym wychowawczyni Lucyny. Dla młodej kobiety były to dwie różne sprawy. Lucyna zdawała się z lubością dostarczać powodów do obmowy.

Zawsze miała wianuszek adoratorów. Gdy tylko w przedszkolu pojawiał się hydraulik, stolarz czy malarz, Lucyna, zapominając o obowiązkach, pędziła niby to pomóc fachowcowi. Choć nie szło dalej niż zalotne spojrzenia i obiecujące uśmiechy, wszyscy byli pewni — Lucyna ma „nosa w maśle”.

Świergotała i szczebiotała, kręcąc się wśród mężczyzn. Nawet żartowała sobie ze stróżem Stanisławem, który był o krok od emerytury. Lubiła „kąpać się” w komplementach, czuć się nieporównywalną wśród koleżanek.

A trzeba zauważyć, Lucyna była mężatką i wychowywała siedmioletnią córkę Kingę. Lecz te okoliczności ani trochę jej nie krępowały w prowadzeniu swoistej podwójnej egzystencji.

Mąż Wojciech nie poskąpiłby dla swej Lucynki nawet oddechu. Dmuchnąłby na nią, by się nie zakurzyła. Domysły miał co do niewinnych flirtów żony. „Cóż, skoro kobieta jest piękna… Trudno jej nie odpowiadać na natrętne zaloty. Ale moja Lucynka to wierna żona” — pocieszał się Wojciech.

Święta naiwność. Tym bardziej że Lucyna zapewniała męża o niekończącej się miłości.

…Lucyna wyszła za mąż z namowy matki. Ta mówiła, że z uległego Wojtka da się „ulepić” idealnego męża. I tak się stało. Wojciech był świetnym elektrykiem. Często wyjeżdżał w delegacje. Po powrocie obsypywał Lucynę i córkę niezwykłymi prezentami, a wolne chwile poświęcał rodzinie. Ale czegoś Lucynie brakowało w tym cichym, wygodnym małżeństwie. Namiętności? Szaleństwa uczuć?

…Aż pewnego dnia Lucyna zakochała się bez pamięci. Wszystko zaczęło się, gdy Stanisława niespodziewanie odesłano na emeryturę. Na jego miejsce zatrudniono syna dyrektorki. Sławek studiował na czwartym roku medycyny, by zostać dentystą.

Dyrektorka przedszkola, Wanda Bogusławowa, postanowiła pomóc synowi finansowo i zaproponowała mu nocne dyżury. Sławek od razu się zgodził. Grosz nigdy nie zawadzi. A i ukochaną można by zabrać do kina, nakarmić lodami…

Nie szkodzi, że ukochanej jeszcze nie było. Dla takiego przystojnego, obiecującego chłopaka (przyszły dentysta!) rychło by się znalazła.

Gdy tylko Sławek rozpoczął pracę, Lucyna nie mogła się powstrzymać, by nie zajrzeć do stróżówki.

…Było to zimowe popołudnie. Dzieci już rozeszły się do domów. Lucyna bez zapowiedzi wpadła w odwiedziny do studenta-stróża. Poznać się. Sławek, jako dobrze wychowany młodzieniec, zaprosił gościa na krzesło. Sam przysiadł naprzeciwko na zniszczonej sofie. Lucyna umiała zawiązać swobodną rozmowę. Za jej językiem nie nadążysz…

Rozgadali się. Nie było końca ich opowieściom. Sławek, zapalając się, mówił o sobie, medycynie, przyjaciołach. Lucyna przytakiwała ze zrozumieniem. Potem ona zaczęła narzekać na nudne życie, a Sławek już delikatnie trzymał ją za rękę i pocieszał. Czas w rozmowie minął niepostrzeżenie. Na miasto zapadła noc.

Sławek musiał odprowadzić Lucynę do domu. Na szczęście mieszkała niedaleko przedszkola.

Tak zaczął się ich oszałamiający romans.

Lucyna nie mogła się powstrzymać. Pędziła w przepaść bez hamulców. Sławek wkrótce wyznał jej miłość. Cała historia w mgnieniu oka stała się znana w przedszkolu. A przed cudzymi ustami nie postawisz wrót. Dyrektorka Wanda Bogusławowa wezwała Lucynę do gabinetu. Na dywanik.

— Lucyna, przypominam — masz rodzinę. Proszę cię, jako matka, zostaw Sławka w spokoju. Zapomnij o nim. Co właściwie was łączy? Masz męża, córkę. Sławek ma przed sobą lata nauki. Nie potrzebuje kradzionej miłości. Czy chcesz, żebym cię zwolniła za niemoralne prowadzenie się? — zagroziła dyrektorka.

— Zwolnijcie mnie, Wandziu! Nie odstąpię od Sławka. On jest mój! — postawiła kropkę Lucyna i wybiegła z gabinetu.

— Żebyś później nie żałowała! — krzyknęła za nią rozwścieczona dyrektorka.

Następnego dnia Lucyna przyszła do Wandy Bogusławowej z podaniem o urlop. Dyrektorka podpisała bez słowa, tylko dodała:

— Mam nadzieję, Lucyna, że opamiętasz się. Nie potrzebuję synowej z „posagiem”!

Lucyna, zabierając córkę („posag”), wyjechała do rodziców na wieś. Chciała zostać sama i podjąć właściwą decyzję. Sama nie rozumiała, co się z nią dzieje. Pożądanie? Namiętność? Obłęd? Choć rozum uparcie milczał, a serce żebrało o miłość.

Na wsi mieszkała znachorka Wielisława. Jeździli do niej ludzie z bliższych i dalszych wiosek po radę, po pomoc w nieszczęściu. Wielisława miała już dobrze po dziewięćdziesiątce. Ale umysł miała jasny, a optymizmu — w bród. Mieszkała sama na skraju wsi w rozpadającej się chałupie. Kiedyś miała męża i siedmioro dzieci. Przeżyła wszystkich. Wypłakała łzy, wysuszyła żal i nagle stała się wróżbitką. Wszystkie jej przepowiednie sprawdzały się prędzej czy później. Ludzie ufali Wielisławie, dzielili się tajemnicami, a przy tym się jej bali. Lucyna zabrała dla znachorki smakołyki (pieniędzy nie brała) i udała się na skraj wsi „wróżyć sobie przyszłość”.

Zanim zdążyła podejść do chaty, Wielisława ją zaskoczyła:

— No i co, dziewczyno, jak chłopczyka nazwiesz?

Lucyna nie zrozumiała:

— Jakiego chłopczyka?

— Własnego syna. Wiosną będziesz miała. Nie wiedziałaś? — przepowiedziała Wielisława od progu.

Lucyna była zaintrygowana. Znachorka zaprosiła ją do środka. W ciemnej izbie wisiały na ścianach ikony, na piecu leżały pęki pachnących ziół, na stole płonęły świece.

— Siadaj, kochanie. Wszystko ci powiem. Wiem, co cię trapi — zaczęła „seans” Wielisława.

Rozłożyła stare karty do w