Obsesja

**OBŁĘD**

W kobiecej społeczności zawsze znajdzie się miejsce dla plotek. A jak wiadomo, język plotkarki bywa dłuższy niż drabina. W pewnym przedszkolu często dyskutowano o życiu osobistym i małżeńskim wychowawczyni Lucyny. Dla młodej kobiety były to dwie odrębne sprawy. Lusia zdawała się celowo dawać powody do obgadywania.

Zawsze miała tłumy adoratorów. Gdy tylko w przedszkolu pojawiał się hydraulik, stolarz czy malarz, Lusia, zapominając o obowiązkach, pędziła niby to pomóc. Choć nigdy nie szło dalej niż zalotne uśmiechy, wszyscy byli pewni – ma „rąbek przyłapany”.

Lusia szczebiotała bez końca, otoczona mężczyznami. Nawet z dozorcą Michałkiem, który był o krok od emerytury, żartowała z wdziękiem. Uwielbiała „kąpać się” w komplementach, czuć się wyjątkową wśród koleżanek.

A trzeba dodać – Lusia była mężatką i wychowywała siedmioletnią córeczkę Alicję. Lecz te okoliczności wcale jej nie krępowały.

Mąż Walerian uwielbiał swoją Lusię. Dbał o nią, jak o skarb. Przeczuwał niewinne zabawy żony. „No cóż, jeśli kobieta jest piękna… trudno nie reagować na zaloty natrętów. Ale Lusieńka to wierna żona” – pocieszał się.

Naiwność. Tym bardziej, że Lusia zapewniała go o swojej miłości.

…Wyszła za mąż pod wpływem matki. Ta mówiła, że z uległego Waleriana można „ulepić” idealnego męża. I tak się stało. Walerian był świetnym elektrykiem. Często wyjeżdżał w delegacje. Po powrocie obsypywał Lusię i córkę prezentami, a wolny czas spędzał z rodziną. Ale czegoś Lusii brakowało w tym spokojnym małżeństwie. Namiętności? Szaleństwa?

…Aż pewnego dnia zakochała się bez pamięci. Wszystko zaczęło się, gdy Michałka niespodziewanie wysłano na emeryturę. Zastąpił go syn dyrektorki, Sławek – student czwartego roku medycyny, przyszły dentysta.

Dyrektorka przedszkola, Weronika Bogumiłowa, chcąc pomóc synowi finansowo, zaoferowała mu pracę na nocnej zmianie. Sławek od razu się zgodził. Kilka groszy więcej nigdy nie zaszkodzi. Może nawet będzie mógł zabrać dziewczynę do kina i kupić jej lody…

Choć dziewczyny jeszcze nie miał. Ale przecież przy takim perspektywicznym młodym człowieku (przyszły dentysta!) rychło się znajdzie.

Gdy tylko Sławek rozpoczął pracę, Lusia nie mogła się powstrzymać, by nie zajrzeć do stróżówki.

…Był zimowy wieczór. Dzieci już rozeszły się do domów. Lusia weszła bez zaproszenia, by się przedstawić. Sławek, jako dobrze wychowany młodzieniec, zaprosił ją na krzesło. Sam usiadł na zniszczonej sofie. Lusia umiała prowadzić swobodne rozmowy – za jej słowami trudno było nadążyć.

Gadali bez końca. Sławek z zapałem opowiadał o studiach, medycynie, przyjaciołach. Lusia przytakiwała. Potem zaczęła narzekać na nudne życie, a Sławek już delikatnie trzymał ją za rękę i pocieszał. Czas płynął niepostrzeżenie. Miasto spowiła noc.

Sławek musiał odprowadzić Lusię do domu. Na szczęście mieszkała niedaleko przedszkola.

Tak zaczął się ich szalony romans.

Lusia straciła kontrolę. Pędziła w przepaść bez hamulców. Sławek wkrótce wyznał jej miłość. Cała historia szybko stała się znana w przedszkolu. A przed cudzymi ustami nie postawisz wrót. Dyrektorka Weronika Bogumiłowa wezwała Lusię na rozmowę.

„Lusiu, przypominam – masz rodzinę. Proszę cię, jako matka, zostaw Sławka. Zapomnij o nim. Co was może łączyć? Masz męża, córkę. Sławek musi się jeszcze uczyć. Nie potrzebuje skradzionej miłości. Czy chcesz, żebym cię zwolniła za niemoralne zachowanie?” – zagroziła.

„Niech pani zwolni! Nie odejdę od Sławka. Jest mój!” – odparła Lusia i wybiegła z gabinetu.

„Tylko się nie obejrzysz!” – krzyknęła za nią rozgniewana dyrektorka.

Następnego dnia Lusia złożyła prośbę o urlop. Dyrektorka podpisała w milczeniu, dodając:

„Mam nadzieję, że się opamiętasz. Nie potrzebuję synowej z ‘dodatkiem’!”

Lusia zabrała córkę („dodatek”) i wyjechała do rodziców na wieś. Chciała pobyć sama i podjąć decyzję. Nie rozumiała, co się z nią dzieje. Pożądanie? Namiętność? Obłęd? Rozum milczał, a serce żądało miłości.

Na wsi mieszkała znachorka Wielisława. Ludzie z okolicznych wiosek przyjeżdżali po radę i pomoc. Miała już 90 lat, ale umysł miała jasny, a optymizmu – w bród. Mieszkała samotnie w starej chacie na skraju wsi. Kiedyś miała męża i siedmioro dzieci. Przeżyła wszystkich. Wypłakała łzy, wyschła z żalu, aż nagle stała się wróżbitką. Jej przepowiednie zawsze się spełniały. Ludzie ufali jej, dzielili się sekretami, ale też się jej bali.

Lusia zabrała podarki (Wielisława nie brała pieniędzy) i poszła „wróżyć przyszłość”.

Zanim zdążyła zapukać, staruszka oznajmiła:

„No i co, dziewczyno, jak chłopczyka nazwiesz?”

Lusia nie zrozumiała:

„Jakiego chłopczyka?”

„Własnego syna. Na wiosnę przyjdzie na świat. Nie wiedziałaś?” – rzekła Wielisława.

Lusia była zaintrygowana. Wróżbitka zaprosiła ją do środka. W ciemnej izbie wisiały ikony, na piecu leżały pęki ziół, na stole płonęły świece.

„Siadaj, kochanie. Wszystko ci powiem” – zaczęła Wielisława, rozkładając stare karty. Westchnęła ciężko.

„Nie zwlekaj, babciu. Mów” – nalegała Lusia.

„Twoja córka wyjdzie za wojskowego. Wyjedzie z nim daleko. A ty wróć do męża. Przyjmie cię, choć plamę masz na honorze. Synka też pokocha. A ty chcesz budować zamek na piasku… Jeśli odejdziesz od niego, zostaniesz sama. Świat zobaczysz gorzki”.

Potem szeptała niezrozumiale, modliła się, roztapiała wosk. Wylała go do miski z wodą. Kształt był niejasny.

„Co widzisz, dziewczyno?” – spytała.

Lusia wpatrzyła się w miskę.

„Ojej! To… wielbłąd!” – zdumiała się.

„Idź już z Bogiem. Nic więcej nie powiem. Zmęczyłam się