Obcy twierdził, że jest moim narzeczonym po utracie pamięci — reakcja psa ujawniła prawdę

W szarej mgle dziwnego snu obudziłam się w szpitalu, nie pamiętając niczego poza fragmentami siebie. Przy łóżku stał mężczyzna, który twierdził, że jest moim narzeczonym. Patrzyłam na niego jak na obcego, a jedyną pewnością był mój pies, który zdawał się znać prawdę lepiej niż ja.

Nigdy nie myślałam, że spotka mnie coś takiego. To był zwykły wieczór – wracałam z kawiarni w Krakowie, gdzie spotkałam się z przyjaciółką, śpiewając pod nosem piosenki z radia. Nagle świat wywrócił się do góry nogami. Zza zakrętu wyłonił się rozpędzony samochód. Ostatnie, co pamiętam, to trzask metalu i ciemność.

Gdy otworzyłam oczy, lekarze powiedzieli mi, że byłam w śpiączce przez prawie dwa tygodnie. Mówili, że to cud, iż wyszłam z tego bez trwałego uszczerbku. Ale ja nie czułam się cudownie. Straciłam kawałki siebie. Pamiętałam rodzinę, przyjaciół, mojego psa, Bąbla. Pamiętałam, jak wygląda mój dom w Poznaniu, ale nie potrafiłam przypomnieć sobie adresu.

Najbardziej niepokojące było to, że nie pamiętałam jego. Mężczyzny, który, jak zapewniali lekarze, nie opuszczał mnie ani na chwilę. Mężczyzny, który przedstawił się jako mój narzeczony. Marek. Patrzyłam na niego, a w głowie miałam pustkę.

„Dlaczego nie pamięta mnie? Pamięta rodziców, koleżanki, a mnie nie?” – pytał lekarza głosem pełnym fałszywego niepokoju.

„W przypadku częściowej amnezji zdarza się, że pacjent traci wybrane fragmenty wspomnień” – tłumaczył lekarz.

„Byliśmy razem półtora roku. Zaręczyliśmy się. Planowaliśmy ślub. Co mam teraz zrobić?” – Marek załamywał ręce.

„Niech pan opowie jej o wspólnych chwilach, pokaże zdjęcia. Może to pomoże” – odpowiedział lekarz, po czym wyszedł.

Od tamtej chwili Marek nie przychodził z pustymi rękami. Pokazywał mi fotografie, opowiadał o naszych randkach w Warszawie, o tym, jak wprowadziliśmy się razem do domu nad Wartą. Ale…

„Przepraszam, ale naprawdę nic z tego nie pamiętam” – mówiłam, czując niepokój w żołądku.

„Wszystko będzie dobrze, przejdziemy przez to razem” – szeptał, ściskając moją dłoń zbyt mocno.

Moja mama nie dawała za wygraną nawet w szpitalu.

„Nie wierzę, że nic mi nie powiedziałaś o Marku!” – kręciła głową.

„Mamo, naprawdę nic nie pamiętam. Co mam ci powiedzieć?” – odpowiadałam zmęczona.

„Marek mówił, że mieliście mi powiedzieć po zaręczynach, ale zdążył cię tylko obrączką obdarować, zanim wydarzył się wypadek. Ale ty zawsze byłaś taka skryta…” – mruczała pod nosem.

Tak mijały dni – Marek opowiadał mi naszą historię, mama wątpiła, aż wreszcie lekarz pozwolił mi wrócić do domu.

Marek odebrał mnie ze szpitala i zawiózł do naszego domu. Nie mogłam doczekać się spotkania z Bąblem – moim wiernym jamnikiem. Gdy tylko weszliśmy do ogrodu, usłyszałam jego szczekanie za drzwiami. Ale gdy Marek je otworzył, Bąbel rzucił się na niego z wściekłym ujadaniem, jakby widział ducha.

„Zabierz go! Uspokój go!” – Marek odskoczył, blady jak ściana.

„Bąbel! Do nogi!” – zawołałam, ale pies nie reagował. Dopiero gdy złapałam go w ramiona, ucichł na moment. Ale gdy tylko Marek się zbliżył, znowu warczał.

„Dlaczego on tak reaguje? Mówiłeś, że mieszkamy razem” – spytałam, patrząc mu prosto w oczy.

„Zawsze mnie nie lubił. Gdy ty byłaś w szpitalu, twoja mama się nim opiekowała. Może zdążył zapomnieć” – wzruszył ramionami.

Nie kupiłam tego. Bąbel nie zapomniałby kogoś, z kim mieszka. Zabrałam go do ogrodu i bawiłam się z nim godzinę. Wróciłam do domu, a on znów zaczął ujadać.

„Dziwne” – szepnęłam.

„Co?” – Marek uniósł brew.

„Zachowanie Bąbla. Nigdy tak się nie zachowywał” – odparłam.

„To tylko pies. Trudno zgadnąć, co ma w głowie” – mruknął.

„Gdzie mój telefon?” – spytałam nagle.

„Zniszczył się w wypadku. Kupię ci nowy” – odparł zbyt szybko.

„Dobrze, bo chcę spotkać się z Kasią” – powiedziałam.

„Nie sądzę, żeby to był dobry pomysł” – zmarszczył brwi.

„Dlaczego?”

„Lekarz mówił, że potrzebujesz odpoczynku” – zacisnął usta.

„Nie mówił nic takiego. Nie mogę nawet spotkać się z przyjaciółką?”

„Poczekaj trochę” – odpowiedział, a jego głos zabrzmiał ostrzej.

Coraz bardziej się bałam. Nie pamiętałam Marka, Bąbel traktował go jak intruza, a teraz on odcinał mnie od świata.

„Dziś śpię w gościnnym pokoju. Z Bąblem” – oznajmiłam nagle.

„Dlaczego nie zostawisz go na dworze?” – zapytał z udawanym zdziwieniem.

„Bo jest domowym psem” – odparłam zimno.

„Zawsze spał na zewnątrz” – rzucił.

To mnie dobiło. Nigdy bym nie zostawiła Bąbla na mrozie.

Następnego dnia Marek dał mi nowy telefon, ale zmienił numer. Nie mogłam dodzwonić się do Kasi. Nie pamiętałam też haseł do mediów społecznościowych. Czułam się jak w klatce.

Marek nalegał, byśmy szybko wzięli ślub. „Tak bardzo cię kocham, że nie mogę czekać” – mówił. Ale jak mogłabym poślubić obcego?

Pewnego dnia usłyszałam, jak Marek kłóci się z kimś pod drzwiami. „Mówiłem, że jeszcze nie czas!” – warknął, zanim zatrzasnął drzwi.

„Kto to był?” – spytałam.

„Pomyłka adresowa” – odparł, ale jego oczy były niespokojne.

Gdy wyszedł do pracy, przeszukałam jego rzeczy. Nic nie znalazłam. Wtedy zapukała Kasia.

„Boję się” – wyznałam, tuląc ją.

„Nie pozwalał mi się z tobą widzieć” – szepnęła.

„Kasia, Marek nie istnieje” – powiedziała nagle. „Próbowałam go znaleźć, ale to ściema.”

Zamarłam. W tej samej chwili kurier przyniósł kopertę. W środku był projekt intercyzy – w przypadku rozwodu Marek dostawał połowę mojego majątku.

„Sukinsyn!” – Kasia aż podskoczyła. „Skąd wiedział o twoich pieniądzach?”