Obce Dzieci

**OBCE DZIECI**

Z początku Kacprowi wydawało się, że mama po prostu przytyła. Choć w dziwny sposób – tylko w talii się zaokrągliła, a reszta pozostała bez zmian. Pytać było niezręcznie, a nuż mama się obrazi. Tata milczał, patrząc na nią z czułością, więc Kacper udawał, że też niczego nie widzi. Ale brzuch rósł wyraźnie. Pewnego dnia, przechodząc obok sypialni rodziców, przypadkiem zobaczył, jak ojciec głaskał mamę po brzuchu i coś szepcząc do ucha. A ona uśmiechała się z zadowoleniem. Zrobiło mu się głupio od tej sceny i szybko się oddalił.

„Mama spodziewa się dziecka” – olśniło go nagle. Ta myśl nie tyle go zaskoczyła, co zszokowała. Mama była wprawdzie piękna i wyglądała lepiej niż matki większości kolegów, ale ciąża w jej wieku budziła w nim niesmak. Nawet myśleć o tym było krępujące. Skąd się biorą dzieci, wiedział już od dawna, ale że *jego* rodzice to robią… To przecież nie byle kto, tylko jego własna mama i tata.

– Tato, mama jest w ciąży? – zapytał w końcu ojca.

Z nim jakoś łatwiej było na ten temat rozmawiać.

– Tak. Marzy o córeczce. Chyba głupio pytać, co byś wolał – brata czy siostrę?

– W tym wieku się jeszcze rodzi?

– W jakim to „tym”? Mamie trzydzieści sześć, a mnie czterdzieści jeden. Masz coś przeciwko?

– A ktoś mnie pytał? – burknął Kacper.

Ojciec spojrzał na niego uważnie.

– Masz wystarczająco rozumu, żeby nas zrozumieć. Mama od dawna chciała dziewczynkę. Gdy urodziłeś się ty, mieszkaliśmy na wynajętym. Mama siedziała z tobą, ja pracowałem, ledwo starczało na życie. Odłożyliśmy drugie dziecko. Potem umarła babcia, oddali nam swoje mieszkanie. Pamiętasz ją?

Kacper wzruszył ramionami.

– Zrobiliśmy remont, przeprowadziliśmy się. Gdy podrosłeś, mama poszła do pracy, było lżej. Kupiłem pierwsze auto. Córkę znów odkładaliśmy, mówiliśmy, że zdążymy. A potem… nie wychodziło. I teraz, gdy już straciliśmy nadzieję…

– Niech będzie córka, skoro mama tak chce. To prawda, nasza mama młoda, ale nie dziecko. Więc postaraj się nie denerwować jej. Zanim coś powiesz, pomyśl. Jak coś, mów do mnie. Zgoda?

– No dobra, tato.

Potem dowiedzieli się, że to faktycznie dziewczynka. W domu pojawiły się różowe ubranka, maleńkie jak dla lalki. Stanęło łóżeczko. Mama często odpływała, jakby nasłuchiwała czegoś w sobie. Wtedy tata pytał z niepokojem, czy wszystko w porządku. I Kacper też zaczynał się martwić.

Jemu osobiście dziecko było obojętne, zwłaszcza siostra. Po co mu płacz i pieluchy? Ważna była tylko Kinga Nowak. Jeśli rodzice chcą kolejnego dziecka – ich sprawa. Co on ma z tym wspólnego? Może i lepiej. Będą zajęci nią, mniej uwagi zwrócą na niego. Przynajmniej jakaś korzyść.

– To nie jest niebezpieczne? No, rodzić w jej wieku? – spytał.

– Ryzyko jest zawsze. Oczywiście, teraz jest jej ciężej niż z tobą. Wtedy była trzynaście lat młodsza. Ale nie mieszkamy w lesie, tylko w dużym mieście, z dobrymi szpitalami… Wszystko będzie dobrze – dodał ojciec zmęczonym głosem.

– A kiedy?

– Co? Poród? Za dwa miesiące.

Ale mama urodziła miesiąc wcześniej. Kacper obudził się od hałasu. Słychać było jęki i bieganinę za ścianą. Wstał i, mrużąc oczy, poszedł do rodziców. Mama siedziała na posłaniu, trzymając się za plecy i kołysząc się w przód i tył. Tata nerwowo zbierał rzeczy.

– Tylko dokumenty nie zapomnij – wyszeptała mama, zamykając oczy.

– Mamo? – Kacper ocknął się natychmiast, zarażony ich niepokojem.

– Przepraszam, że cię obudziliśmy. Gdzie ta karetka? – rzucił ojciec w przestrzeń.

Przestrzeń odpowiedziała dzwonkiem do drzwi. Tata pobiegł otworzyć. Kacper nie wiedział, czy się ubrać, czy zostać, ale weszli już ratownicy i zaczęli pytać:

– Od kiedy skurcze? Co ile? Odeszły wody?

Gdy mama złapał kolejny skurcz, odpowiadał za nią tata. Na Kacpra nikt nie zwracał uwagi, więc wysunął się z pokoju. Gdy wrócił ubrany, rodzice już wychodzili. Mama szła w szlafroku i kapciach. W drzwiach ojciec się odwrócił.

– Zaraz wrócę, a ty posprzątaj. – Chciał coś dodać, ale mama jęknęła i zwisła mu na ramieniu.

Kacper stał jeszcze chwilę, wpatrując się w drzwi. Potem spojrzał na zegarek. Mógł się jeszcze przespać dwie godziny. Poskładał kanapę, zebrał porozrzucane rzeczy i poszedł do kuchni. Tata wrócił, gdy Kacper szykował się do szkoły.

– No i co, urodziła? – spytał, próbując odczytać odpowiedź z jego twarzy.

– Jeszcze nie. Nie wpuścili mnie. Nalej mi herbaty.

Kacper postawił przed nim kubek, zrobił kanapki.

– Idę?

– Idź. Zadzwonię, jak będą wieści.

Kacper spóźnił się na lekcje.

– Kowalski raczył się pojawić. Dlaczego spóźnienie? – spytał matematyk.

– Mamie karetka przyjechała, zabrali ją do szpitala.

– Przepraszam, siadaj.

– Jego matka rodzi! – krzyknął Marek, a klasa wybuchnęła śmiechem. Kacper odwrócił się gwałtownie.

– Cicho! Kowalski, siadaj. Co w tym śmiesznego?

Ojciec zadzwonił na ostatniej lekcji.

– Mogę wyjść? – Kacper podniósł rękę.

– Nagle ci się zachciało? Do dzwonka dwadzieścia minut. I schowaj telefon – powiedziała polonistka.

– Jego mama w szpitalu – znowu wtrącił Marek, ale tym razem nikt się nie zaśmiał.

– No dobrze, idź.

– Co, tato? – spytał Kacper na korytarzu.

– Dziewczynka! Trzy kilo sto gramów! – tata westchnął z ulgą.

– No i co? – spytała polonistka, gdy wrócił.

– Wszystko dobrze, dziewczynka – odpowiedział automatycznie.

– Kowalski będzie niańką! – zarechotał Marek. Klasa wybuchła śmiechem, zagłuszając dzwonek.

Kinga dogoniła go na ulicy.

– Ile twojej mamie lat?

– Trzydzieści sześć.