Obca, a jednak bliska, jak rodzina

Oj, słuchaj, co się wydarzyło… Jakaś historia, naprawdę wzruszająca.

— Mamo Fajo, jak tam u ciebie? — przytulała Jola swoją niemającą z nią krwi matkę. — Z Antkiem właśnie szliśmy ze sklepu, pomyśleliśmy, żeby wpaść, coś ci kupiliśmy.

Tak się umówiły, że Faina i Jola będą się uważać za matkę i córkę. Faina miała już pod siedemdziesiąt, dokładnie sześćdziesiąt sześć lat. Życie jej nie rozpieszczało — same kłopoty i smutki. Wszystko przeszła.

Ale trzynaście lat temu Bóg ją nagrodził — pojawiła się Jola. Po prostu podeszła do jej drzwi, zapukała. Faina otworzyła, a tam stała młoda kobieta, brudna, z siniakami. Szybko wpuściła ją do środka.

— Wchodź, kochanie, wchodź — kobieta rozglądała się nerwowo. — Nie bój się, mieszkam sama, tak wyszło. Co ci się stało, złotko? — gadała czule, pomagając jej zdjąć zniszczony płaszcz.

Na dworze była jesień, choć dopiero początek, ale wilgotna i chłodna.

— Jak masz na imię? — spytała. — Ja jestem Faina Stefanowna, możesz mówić mi ciocia Faja, nawet lepiej tak.

— Jola — wyszeptała dziewczyna i nagle wybuchnęła płaczem.

— Płacz, kochanie, ulży ci — mówiła Faina, gładząc ją po włosach.

Wyciągnęła apteczkę, opatrzyła ranę na policzku, gdzie skóra była zdarta, potem ogarnęła ją na tyle, na ile mogła. Napoiła gorącą herbatą, ale jeść Jola jeszcze nie chciała.

Nie wypytywała od razu, czekała, aż sama opowie. W końcu Jola się rozgrzała.

— Dziękuję, ciociu Fajo, dziękuję… Strasznie zmarzłam. Nie wiem, jak długo szłam, ale cały dzień. Gdzie ja jestem? Zciemniło się, nie mogłam nic rozpoznać. Upadałam ze zmęczenia, więc zapukałam…

— To są Siemianowice, wieś duża. A ty skąd?

— Mieszkałam z mężem w powiatowym, ale to nie był dobry związek… Kiedy się spotykaliśmy, wydawało się w porządku, ale gdy zamieszkaliśmy razem, pokazał prawdziwe oblicze. Ciągle mnie bił. Chciałam dziecko, ale on mówił, że mu niepotrzebne. No i zaszłam w ciążę, powiedziałam mu… A on mnie uderzył, raz, drugi, patrzył jak zwierzę. Więc złapałam płaszcz, czapkę, na szczęście zdążyłam włożyć buty — pewnie nie myślał, że ucieknę. A gdzie ja pójdę? Jestem z domu dziecka. Bałam się, więc szłam… Błądziłam, aż trafiłam na tę drogę, i tak dotarłam tutaj.

— Córeczko, ile ty musiałaś wycierpieć… Ale nie dam cię skrzywdzić, byleby z dzieckiem było dobrze. Jak chcesz, zostań u mnie na zawsze. Mieszkam sama… no, tak wyszło — westchnęła Faina.

I tak Jola została. Potem urodził się synek, Antek. Faina pomagała z chłopcem, traktowała go jak wnuka, a Jolę jak córkę. Po czasie same to ustaliły.

— Ciociu Fajo, a mogę mówić ci „mamo”? Antek przecież woła na ciebie „babciu”.

— No jasne, córko, przecież ja też tak do ciebie mówię. Dla mnie jesteście już rodziną.

— Więc dobrze, mamo Fajo… obca, a jednak swoja, najbliższa.

I tak żyły razem. Jola znalazła pracę na poczcie, choć miała wykształcenie techniczne — ale na wsi, gdzie tu szukać lepszej roboty? Antek rósł, Faina się nim zajmowała.

— Fajo, twoja Jola to złoto, taka pracowita, a Antek grzeczny — mówiły sąsiadki w sklepie. — No, udało ci się. Własna córka cię zostawiła, a Bóg dał ci Jolę… Widocznie nie byłaś aż taką grzesznicą.

— Dziękuję Bogu, że tamtego wieczoru do mnie przyszła. Byłyśmy jak dwie samotne ćmy w nocy, ale znalazłyśmy siebie. Ja sama, ona sama… A teraz już nie jesteśmy samotne. A właściwie w trójkę, bo Antek nie daje nam się nudzić!

We wsi mieszkał też Marek. Zauważył Jolę, spodobała mu się – taka skromna, kulturalna. A że miała syna? Dla niego to nie problem, lubił dzieci. Sam swoich nie miał, nie wyszło z pierwszą żoną – nie chciała rodzić, wyjechała do rodzinnej wsi, tam sobie żyje. A on długo nie mógł się otrząsnąć… Aż pojawiła się Jola. Przyglądał się, bo obca była, nie wiadomo, co za człowiek.

Ale w końcu się oświadczył. Jola się wahała, ale Faina jej poradziła:

— Wyjdź za Marka, dobry chłop. To, że z pierwszą żoną mu nie wyszło, tobie też nie wyszło. Będziecie żyć w zgodzie. Antka polubi jak swojego.

— Mamo Fajo, a ty zostaniesz sama?

— Oj, co ty, Marek mieszka dwa domy dalej! Będziemy sąsiadkami. Nie martw się, zgódź się.

I tak Jola wyszła za Marka. Syna traktował ciepło, potem jeszcze córeczkę urodzili. Faina mieszka sama, ale oni jej pomagają, Marek też ją szanuje, jak teściową. Cieszy się, że na starość nie jest sama. A przecież kiedyś było inaczej…

Dawno temu Faja wyszła za mąż do sąsiedniej wsi za Arkadiusza, myślała, że z miłości. Urodziła córkę, Basię. Z początku żyło się normalnie, ze świekrą w domu. Ta akceptowała synową, nie było kłótni. Faja zawsze jej słuchała — mama nauczyła, że świekrę trzeba szanować.

Ale Arkadiusz zaczął wracać z pracy pijany, potem całymi nocami znikał.

— Gdzie się włóczysz?! — krzyczała matka. — Żona z córką nie śpią, czekają, a ty…

On tłumaczył się robotą, potem nie mógł odmówić chłopakom przy piwie. Ale we wsi nic się nie ukryje — donieśli im, że zdradza Faję z Kasią, miejscową awanturnicą. W domu była awantura, obiecał, że to się skończy. Ale obietnice to jedno…

Faina chciała się rozwieźć i wrócić do mamy, ale świekra ją powstrzymywała:

— Nie spiesz się, Fajo. Zawsze możesz odejść, ale może jak Baska podrośnie, on się ogarnie. Poczekaj. Jego ojciec też taki był, ale Bóg go wcześnie zabrał — utopił się na rybach po pijanemu.

Lepiej nie było. W końcu wyprowadziła się z córką do mamy. Ojca już nie było, mama była ciężko chora. Cieszyła się,I tak mijały dni, a Faina, choć nie swoją krwią, znalazła w końcu prawdziwą rodzinę, która otaczała ją miłością do ostatniego tchnienia.