Nowe życie, nowa rodzina

Nowe życie, nowa rodzina

Barbara wyszła z gabinetu lekarza szczęśliwa – będzie matką. Szybko wracała do domu, chcąc jak najprędzej zrobić niespodziankę mężowi. Marek był w domu, wrócił z nocnej zmiany. Zwykle w takich sytuacjach spał do południa, ale tym razem Barbara wiedziała, że już wstał. Wzięła wolne w pracy specjalnie, by pójść do lekarza.

Okazało się jednak, że to on przygotował jej niespodziankę, nie odwrotnie. Gdy otworzyła drzwi kluczem, w przedpokoju na komodzie zobaczyła damską torebkę.

— Co to jest? — zdziwiła się nieprzyjemnie. — Czyja to?

Nie chciała otwierać drzwi do sypialni, bała się, choć już domyślała się prawdy. Gdy jednak to zrobiła, ujrzała to, czego się spodziewała. Obca kobieta leżała na jej miejscu, a obok Marek. Może to wyraz twarzy Barbary, a może zaskoczenie, ale tamta kobieta przemknęła obok niej i wybiegła z mieszkania. Marek zaś powoli wstał i ubrał się.

— Pakujesz swój bagaż, składasz rzeczy i wynoś się do swojej nowej wybranki — rozkazała ostro Barbara i wyszła.

Czuła się tak źle, jak nigdy wcześniej. Potem była karetka, szpital i diagnoza lekarza:

— Straciła pani dziecko.

Wróciła do domu po pobycie w szpitalu, gdzie czekały na nią tylko cisza i bałagan po kłótni z mężem. Otrząsnęła się nieco i postanowiła zacząć wszystko od nowa, najpierw składając pozew o rozwód. Marek po tym incydencie się nie pojawiał, spotkali się dopiero w sądzie. Patrzył na nią z poczuciem winy, ale milczał.

Dni mijały, minął już półtora roku od rozwodu. Nie interesowała się mężczyznami, choć miała dwadzieścia siedem lat. Nawet w pracy koledzy mówili:

— Basia, dlaczego jesteś jakby nieżywa? Życie toczy się dalej. Wiem, że spotkało cię nieszczęście, ale przed tobą jeszcze całe życie.

— Nie wiem… Coś we mnie pękło. Nie czuję już radości — tłumaczyła.

— Może rozejrzyj się za Jakubem? — radziły koleżanki. — Myślisz, że przypadkiem czeka na ciebie po pracy i podwozi do domu? To porządny chłopak, daj mu szansę.

Barbara rzeczywiście się zastanowiła. W końcu poszli razem do kawiarni, na spacer. Minęło trochę czasu, zanim poczuła, że Jakub jest gotów na poważną rozmowę, aż w końcu się oświadczył:

— Chodź, wyjdź za mnie, Basiu. Nie będę musiał cię odprowadzać — będziemy wracać razem do domu.

Po ślubie tak właśnie było. Razem do pracy, razem z pracy. Wieczorami jedli kolację, czasem wychodzili na spacer, oglądali telewizję. Barbara marzyła tylko o jednym – by zostać matką. Ale jakoś nie wychodziło. Czas mijał, a ciąży nie było.

Pewnego dnia pojechała z koleżankami z pracy do domu dziecka – ich firma była sponsorem, przywieźli pomoc. Wtedy zauważyła czteroletnią dziewczynkę o smutnym spojrzeniu. Od tamtej pory myśl o niej nie dawała jej spokoju.

— Jakubie, może weźmiemy dziecko z domu dziecka? Skoro nie możemy mieć swojego… Nie wiesz, jakie one tam mają oczy – pełne nadziei, gdy patrzą na każdego dorosłego.

— Basiu, nie zabierzesz wszystkich dzieci. Jest ich tyle… — odpowiedział mąż.

— Ale choć jedno moglibyśmy uszczęśliwić. To już coś! — nalegała.

— Naprawdę tego chcesz?

— Tak. Spodobała mi się ta dziewczynka – ma na imię Zosia. Taka ładna, a taka smutna…

Jakub był zaskoczony tą prośbą, bo nigdy wcześniej nie rozmawiali o adopcji, ale w końcu się zgodził.

Zosia od urodzenia była w domu dziecka – matka się jej wyrzekła. Miała już prawie pięć lat. Barbara rozmawiała z dyrektorką, panią Krystyną.

— Chcę adoptować Zosię. Co jest do tego potrzebne? Jakie dokumenty?

— Nie ma pani własnych dzieci?

— Nie, pani Krystyno. Jeszcze nie… — opowiedziała jej historię o utracie dziecka.

— Ale może pani jeszcze urodzi. I proszę nie myśleć, że adopcja zastąpi pani to, co straciła. To nie tak działa. Zosia potrzebuje rodziny, nie pani pociechy. Proszę się jeszcze zastanowić, porozmawiać z mężem. Jeśli zdecydujecie się ostatecznie, wtedy wróćcie.

Wychodząc, Barbara znów zobaczyła Zosię. Siedziała na ławce w ogrodzie, trzymając pluszową zabawkę, podczas gdy inne dzieci biegały wokoło. Właśnie Zosia utkwiła jej w pamięci.

Po jakimś czasie Zosia została córką Barbary i Jakuba. Basia była szczęśliwa i wdzięczna pani Krystynie. Teraz patrzyła na Zosię jak na swoją córkę, a nie zastępstwo za utracone dziecko. Zosia też była szczęśliwa – miała mamę i tatę. Chociaż wydawało jej się, że mama kocha ją bardziej. Bo to mama kupowała jej ładne sukienki, odprowadzała do przedszkola, czytała z nią książki wieczorami.

Tata Jakub coraz mniej się angażował, stawał się chłodniejszy – zarówno wobec Zosi, jak i żony. Aż pewnego dnia wybuchnął:

— Basiu, chyba popełniliśmy błąd, biorąc to dziecko. Nie potrafię jej zaakceptować. Chcę własnego dziecka, a ona jest dla mnie obca. Może kiedyś urodzimy swoje. Nigdy nie chciałem być ojcem cudzemu dziecku. Oddajmy ją z powrotem.

Dla Barbary to był szok. Sama miała nadzieję, że jeszcze zajdzie w ciążę, ale na razie się nie udawało. Zosię pokochała całym sercem, a nawet myślała o adopcji kolejnego dziecka.

— Jakubie, dziecko to nie rz— Nigdy nie oddam Zosi, bo jest moją córką, a jeśli ty nie potrafisz tego zrozumieć, to sam się wynoś — powiedziała twardo Barbara, a Marek, który wciąż ją kochał i chciał naprawić swoje błędy, w końcu zrozumiał, że prawdziwa rodzina to nie tylko więzy krwi, ale też miłość i oddanie.