Nocne wezwanie, które przerwało milczenie.

Północny telefon, który rozdarł ciszę.

Nagle, tuż przed północą, rozległ się dzwonek. Halina dopiero co zapadła w półsen przy równym oddechu męża, gdy nagły sygnał wyrwał ją z drzemki. Serce zaczęło walić jak młotem o tej porze nic dobrego nie mogło się wydarzyć.

Tomek lekko potrząsnęła mężem. Tomek, obudź się! Telefon.
Porwał się na łóżku, sięgając po słuchawkę. Halina obserwowała jego twarz, która z każdą sekundą stawała się coraz bledsza.
Jak to kiedy? zapytał ochrypłym głosem. Tak tak rozumiem. Zaraz będę.
Powoli odłożył słuchawkę. Jego palce drżały.
Co się stało? szepnęła Halina, czując już, że stało się najgorsze.
Krzysiek i Ania przełknął ślinę. Wypadek. Obydwoje. Na miejscu.
W pokoju zapanowała ciężka cisza, przerywana tylko tykaniem zegara. Halina patrzyła na męża, nie mogąc w to uwierzyć.

Dopiero przedwczoraj siedzieli wszyscy w kuchni, pili herbatę, Ania chwaliła się nowym przepisem na sernik. A Krzysiek, najlepszy przyjaciel Tomka jeszcze ze studiów, opowiadał zabawne historie z wędkowania.
A Kasia? przypomniała sobie nagle Halina. Boże, co z Kasią?
Była w domu Tomek nałożył spodnie w pośpiechu. Muszę jechać, Halina. Tam trzeba wszystko ogarnąć. No i
Jadę z tobą.
Nie! Odwrócił się gwałtownie. Zosia zostałaby sama. Nie ma sensu straszyć jej w środku nocy.
Halina skinęła głową. Mąż miał rację nie było sensu mieszać ich dwunastoletniej córki w tę tragedię. Przynajmniej nie teraz.
Całą noc nie zmrużyła oka. Krążyła po mieszkaniu, co chwilę spoglądając na zegar. Sprawdziła Zosię spała spokojnie, z policzkiem wtulonym w dłoń, rude włosy rozsypane na poduszce. Taka niewinna, taka bezbronna.

Tomek wrócił o świcie, wyczerpany, z czerwonymi oczami.
Wszystko się potwierdziło powiedział zmęczonym głosem, zapadając się w fotel. Zderzenie czołowe z ciężarówką. Nie mieli szans.
Co teraz będzie z Kasią? Halina postawiła przed mężem filiżankę mocnej kawy.
Nie wiem. Została tylko babcia na wsi. Bardzo stara, prawie niesprawna.

Zamilkli. Halina spojrzała przez okno, gdzie świt był szary i ponury. Kasia, chrzestna córka Tomka, była w tym samym wieku co ich Zosia. Nieśmiała blondynka, zawsze trochę z boku.
Wiesz Tomek przełamał ciszę myślę Może weźmiemy ją do nas?
Halina odwróciła się szybko:
Mówisz poważnie?
Dlaczego nie? Miejsce jest, wolny pokój. Jestem przecież jej chrzestnym. Nie zostawię dziecka w domu dziecka!

Tomek, ale to to poważna decyzja. Trzeba przemyśleć. Porozmawiać z Zosią.
Co tu myśleć? Uderzył pięścią w stół. Ta dziewczynka jest sierotą! Moją chrześniaczką! Nie mógłbym spojrzeć sobie w lustro, gdybym ją zostawił!
Halina przygryzła wargę. Oczywiście, mąż miał rację. Ale wszystko działo się tak szybko, tak niespodziewanie.
Mamo, tato, co się dzieje? Zaspany głos Zosi wyrwał ich z zamyślenia. Dlaczego wstaliście tak wcześnie?
Wymienili spojrzenia. Moment prawdy nadszedł szybciej, niż się spodziewali.
Kochanie zaczęła Halina usiądź. Mamy bardzo złe wieści.
Zosia słuchała w milczeniu, jej oczy rozszerzały się z każdym słowem. A gdy ojciec wspomniał o zamieszkaniu Kasi, zerwała się jak oparzona:

Nie! krzyknęła. Nie chcę! Niech jedzie do babci!
Zosia! Tomek zgromił ją. Jak możesz być tak bez serca! Po tym, co ona przeżyła
A co ja mam z tym wspólnego? Dziewczynka miotała błyskawice wzrokiem. To nie moje problemy! Nie będę dzielić z nią domu! Ani was!
Wybiegła z kuchni, zatrzaskując drzwi. Halina spojrzała na męża z bezradnością:
Może nie powinniśmy się spieszyć?
Nie odpowiedział stanowczo. Decyzja zapadła. Kasia zamieszka z nami. Zosia się przyzwyczai.

Tydzień później Kasia wprowadziła się. Cicha, blada, z pustym spojrzeniem. Ledwo mówiła, odpowiadając tylko skinieniami.
Halina starała się ją otoczyć troską. Gotowała jej ulubione dania, kupiła nową pościel w motylki.

Zosia uparcie ignorowała Kasię. Zamykała się w swoim pokoju, a jeśli spotkały się na korytarzu, odwracała wzrok i przechodziła obok.
Przestań się tak zachowywać! upomniał ją ojciec. Miej trochę serca!
Co ja robię źle? odcięła się Zosia. Po prostu udaję, że jej nie ma. Mam do tego prawo! To mój dom!

Napięcie rosło z dnia na dzień. Halina biegała między dziewczynkami, próbując załagodzić sytuację. Ale im bardziej się starała, tym było gorzej.
Aż zniknęły kolczyki. Te ulubione, złote, z małymi diamentami prezent od Tomka na dziesiątą rocznicę ślubu.
To ona je ukradła! oświadczyła Zosia, gdy Halina odkryła zaginięcie. Widziałam, jak wchodziła do waszego pokoju, gdy was nie było!
To nieprawda! po raz pierwszy Kasia podniosła głos. Nic nie wzięłam! Nie jestem złodziejką!

Wybuchnęła płaczem i uciekła do swojego pokoju. Tomek spojrzał na córkę ponuro:
Zrobiłaś to specjalnie, co? Chcesz ją wyrzucić?
Mówię prawdę! Zosia tupnęła nogą. Ona udaje! Ta jej smutna mina, a tak naprawdę
Dość! przerwała Halina. Nie kłóćmy się. Kolczyki się znajdą. Może sama gdzieś je odłożyłam i zapomniałam.

Ale trzy dni później z pudełka zniknął pierścionek. Jedyna pamiątka po matce Haliny.
To też się samo ulotniło? zapytała Zosia sarkastycznie. Czy udajemy, że nic się nie stało?
Stała na środku salonu, ręce na biodrach mała wściekła furia. A w drzwiach Kasia, drżącaHalina spojrzała na obie dziewczynki, wzięła głęboki oddech i powiedziała: „Dajcie mi swoje ręce, zobaczymy, kto tak naprawdę jest winny”.