— No więc, oddacie mnie z powrotem do domu dziecka?

Czy naprawdę oddacie mnie z powrotem do domu dziecka? Ciocia powiedziała, że pośpiesznie wzięła mnie, nie wiedząc, że wkrótce przyjdzie jeszcze jedno dziecko. A ja nie jestem jej…

Maria Kowalska stała przy kuchence, przewracając placek ziemniaczany. Za chwilę mąż wróci z pracy i cała rodzina zasiądzie przy kolacji.

Dlaczego dziś Sławek tak cicho bawi się w swoim pokoju? Zazwyczaj, gdy Maria smaży jego ulubione placki, syn podbiega, wpatruje się w nią i pyta:

Mamusiu, jeszcze jeden placek?

Maria podaje mu kawałek, Sławek wydaje się najedzony, a potem znowu podchodzi, rozciągając każdy uśmiech i mówi:

Mamo jeszcze?

Maria rozumie, że Sławek już najedzony, ale po prostu chce powtarzać to ciepłe, niezwykle piękne słowo mamusia. Zwykle odkładała łyżkę i placki, podnosiła synka na ręce; nie był jeszcze ciężki, miał dopiero pięć lat. Mówiła:

No więc, synek, pójdziemy przywitać tatę po pracy?

I Sławek radośnie odpowiadał:

Tak, mamusiu, pójdziemy przywitać tatę! w jego oczach błyszczało zachwyt, bo nigdy wcześniej nie znał słów mama i tata, a teraz były dla niego rzeczywistością.

Teraz Sławek ma własny pokój i łóżko, a także sportową ścianę z huśtawką to tata mu kupił! Do tego samochodziki, robot, klocki i mnóstwo innych zabawek, wszystko tylko jego, Sławka, i nikt inny. Wieczorem mama czyta mu książki, gładzi po głowie i szepcze, że go kocha. Sławek już prawie wypełnił się tym uczuciem i prawie zapomniał, co było przedtem.

Maria chciała przywołać synka, lecz chłopiec nagle przycisnął się do niej w brzuch.

Maria położyła dłoń i dziewczynka znów się przycisnęła.

Boże, Maria każdego dnia dziękuje za ten niespodziewany dar, choćby wszystko wokół było w porządku. Już wymyślili imię dla dziewczynki Michał powiedział, niech będzie Zuzanna. Ojca babcia nosiła imię Katarzyna.

Ludzie mówili Marii, że nie może mieć własnych dzieci, że ona i Michał wzięli Sławka z domu dziecka, a po roku miał przyjść kolejny maluszek. Teraz Zuzanna już wkrótce przyjdzie na świat!

Maria zamyśliła się i prawie zapomniała przewrócić placek. Zawołała syna:

Sławku, chłopcze, pośpiesz się, dlaczego dziś taki cichy?

Lecz cisza odpowiedziała, czy nie słyszy?

Maria wyłączyła kuchenkę i ruszyła w stronę pokoju dziecka.

Zaskakująco, nawet światło w pokoju było zgaszone gdzie jest Sławek?

Nagle w pokoju usłyszał się szmer. Maria włączyła lampę i ujrzała Sławka, siedzącego na kanapie w kurtce i czapce. W ręku trzymał plecak, wypełniony swoimi ukochanymi samochodzikami.

Co robisz w ciemności? zdziwiła się Maria, po czym z uśmiechem dodała No wstań, rozebrać się, co planujesz? Wyjeżdżasz w podróż? Chodź, zjemy twoje ulubione placki ze śmietaną i słodkim mlekiem, dawaj, Sławku, czemu taki?

Lecz Sławek nie uśmiechnął się, patrzył w jedną punkt, jakby dorosłymi oczami, po czym nagle zapytał:

Czy mogę wziąć ze sobą te zabawki? Bo przecież ona nie potrzebuje samochodów?

Co to ma znaczyć, Sławku? Co się stało, chłopcze? Dokąd zmierzasz? słowa Marii spłynęły jak woda, a jej ręce opadły. Czyżby była złą matką i Sławek nie odczuwał jej miłości? Może zazdrości, że wkrótce przyjdzie siostra? Dziwne, bo wczoraj jeszcze był tak radosny.

Czy naprawdę oddacie mnie z powrotem do domu dziecka? Ciocia mówiła, że pośpiesznie mnie wzięła, bo nie wiedziała, że kolejny potomek przyjdzie. A ja nie czuję się ich

Oczy Sławka były mokre, ledwo trzymał się prosto i patrzył bokiem.

Sławku, chłopcze, co ty mówisz? Jaka ciocia? w tym momencie Maria przypomniała sobie spotkanie z sąsiadką kilka dni temu. Z prawdziwą ulgą wymamrotała: Boże, niech przyjdzie nasze dziecko, po czym spojrzała na Sławka i powiedziała: Pośpiesznie, kochanie, pośpiesznie!

Jednak Maria była przekonana, że mały jeszcze nic nie pojął. Pożegnała się z nieczułą sąsiadką, nie wprowadzając kłótni przy synie. A Sławek, jak się okazało, wszystko zrozumiał.

Nagle pomyślał, że jest obcy, że jest sam

Maria szybko objęła chłopca, najpierw odrzucał ją, potem upadł i zapłakał.

Synku, nie rozumiesz, ta ciocia naprawdę nic nie wie, my z tatą kochamy cię ogromnie i nikomu cię nie oddamy!

Zdjąła mu czapkę i kurtkę, a potem, trzymając się mocno, usiedli w milczeniu na kanapie.

Gdy urodziła się Zuzanna, Sławek i tata zostali sami w domu, a później pojechali po mamę i małą siostrzyczkę.

Sławek bardzo się martwił, że nie spodoba się siostrze.

Lecz gdy zobaczył, jak maleńka jest, uśmiechnął się łagodnie. Mamo, po co jej taki mały brat? Nauczę ją bawić się samochodzikami, będziemy mieli razem wesoło!

Teraz Sławek nie odchodzi od siostry, czeka, aż urośnie, a rodzice przeniosą Zuzannę do jego pokoju.

A póki co jest pierwszym pomocnikiem mamy

W tym wieczorze mama zawołała go:

Sławku, zebrałem Zuzannę, jedziemy szybciej przywitać tatę po pracy.

Sławek już ubrany stał w korytarzu, gotowy:

Mamusiu, przytrzymam drzwi, wyjdź z kołyską!

Zjechali windą, wyszli, a w klatce schodowej nagle pojawiła się ta sama kobieta.

Sławek chwycił mocniej rękę Marii, jakby drżał.

Synku, pomóż pani, wezwij windę, ma ciężkie torby.

Dobrze, mamo! Sławek dumnie spojrzał na kobietę z torbami, wezwał windę i pobiegł za mamą.

Następny dzień to weekend, cała rodzina wybierze się do parku. Szkoda, że Zuzanna jest jeszcze mała, ale wkrótce urośnie i razem będą jeździć na karuzelach. A Sławek, jako starszy brat, będzie mocno trzymał siostrę, jeśli będzie się bała. Bo brat i siostra na zawsze!