– No to oddacie mnie z powrotem do domu dziecka?

To mnie oddacie z powrotem do domu dziecka? Ta ciocia powiedziała, że się pospieszyliście, wzięliście mnie, bo nie wiedzieliście, że dziecko się urodzi. A ja nie wasz

Marta stała przy kuchence i smażyła naleśniki. Zaraz mąż wróci z pracy i razem zjedzą kolację.

Dziwne, że Staś dziś tak cicho bawi się w swoim pokoju? Zwykle, gdy Marta smaży jego ulubione naleśniki, syn kręci się wokół, zagląda jej w oczy i prosi:

Mamo, czy można jeszcze jednego naleśnika?

Marta daje mu, Staś zdaje się już najedzony, ale za chwilę znów podchodzi i z wyraźną przyjemnością, przeciągając każdą sylabę, prosi:

Maaamo, a może jeszcze jednego?

Marta rozumie, że Staś od dawna jest syty, po prostu chce raz za razem powtarzać to ciepłe, niezwykle piękne słowo mama. Wcześniej zwykle odkładała szpatułkę i naleśniki, brała syna na ręce nie był jeszcze zbyt ciężki, Staś miał dopiero pięć lat. Mówiła: No co, synku, pójdziemy taty z pracy przywitać?

A Staś radośnie powtarzał:

Tak, mamo, pójdziemy taty przywitać! i w jego oczach błyszczał zachwyt, jeszcze nie przywykł do tych cudownych słów. Nigdy wcześniej nie miał mamy i taty, a teraz ma.

A Staś ma teraz swój pokój i swoje łóżko. I drabinki z huśtawkami to tata mu kupił! I samochodziki, robota, klocki i mnóstwo innych zabawek, i wszystko to tylko jego, Stasia, i nikogo więcej. A wieczorem mama czyta książki, głaszcze po głowie i mówi, że kocha. Staś już niemal wypełnił się tą miłością i prawie zapomniał, co było wcześniej.

Marta chciała zawołać syna, ale maluch nagle kopnął ją w brzuch.

Przyłożyła rękę i dziewczynka znów kopnęła.

Boże, Marta codziennie modli się za ten niespodziewany prezent, oby tylko wszystko było w porządku. Już nawet wymyślili imię dla córeczki, Miłosz powiedział niech będzie Kasia. Tak miała na imię jego babcia.

Marcinie mówili, że nie może mieć własnych dzieci, więc z Miłoszem wzięli Stasia z domu dziecka, a po roku proszę, teraz córeczka już niedługo się urodzi!

Marta zamyśliła się i prawie zapomniała przewrócić naleśnika. Zawołała syna:

Staś, synku, chodź już, dlaczego dziś taki cichy?

Ale znowu cisza, czyżby nie słyszał?

Marta wyłączyła kuchenkę i poszła do pokoju dziecięcego.

Dziwne, nawet światło jest zgaszone, gdzie Staś?

Ale w pokoju rozległ się szelest. Marta włączyła światło i zobaczyła Stasia siedział na kanapie w kurtce i czapce. W rękach trzymał plecak, wypełniony po brzegi jego ulubionymi samochodzikami.

Co ty robisz w ciemności? zdziwiła się Marta i dodała wesoło: No wstawaj i rozbieraj się, coś ty wymyślił? Spakowałeś się w podróż? No chodź, zjemy twoje ulubione naleśniki ze śmietaną i mlekiem skondensowanym, no dawaj, Staś, co ty taki?

Ale Staś nawet się nie uśmiechnął, patrzył w jeden punkt dorosłymi oczami, aż w końcu zapytał:

Czy mogę zabrać te zabawki ze sobą? Przecież jej samochodziki nie będą potrzebne?

Co ty mówisz, Staś, co się stało, synku? Gdzie się wybierasz? od jego słów Martę opadły ręce. Czyżby była złą matką i Staś nie czuł jej miłości? Pewnie zazdrości, że niedługo urodzi się siostrzyczka? Dziwne, przecież jeszcze wczoraj się cieszył.

No oddacie mnie z powrotem do domu dziecka? Ta ciocia powiedziała, że się pospieszyliście, wzięliście mnie, bo nie wiedzieliście, że dziecko się urodzi. A ja nie wasz

Oczy Stasia były pełne łez, ledwo się trzymał i patrzył w bok.

Staś, synku, co ty? Jaka ciocia? i wtedy Marta przypomniała sobie, jak kilka dni temu spotkała sąsiadkę. Ta rzeczywiście zaczęła mówić, że dzięki Bogu niedługo będzie miała własne dziecko, a potem skrzywiła usta i spojrzała na Stasia. Pospieszyliście się, Marto, pospieszyli!

Ale Marta była pewna, że Staś nic nie zrozumiał, przecież był jeszcze mały! Szybko pożegnała się z nietaktowną sąsiadką, nie chciała kłócić się przy synu. A Staś, jak się okazało, wszystko zrozumiał.

I pomyślał, że jest obcy, jakże samotnie mu pewnie!

Marta szybko przytuliła chłopca, początkowo się wyrywał, aż w końcu przylgnął do niej i rozpłakał się.

Synku, co ty, źle zrozumiałeś, ta ciocia po prostu nic nie wie, my z tatą bardzo cię kochamy i nikomu cię nie oddamy!

Marta zdjęła mu czapkę i kurtkę i tak, przytuleni, długo siedzieli w milczeniu na kanapie.

Gdy urodziła się Kasia, Staś z tatą gospodarowali sami w domu, a potem pojechali po mamę i siostrzyczkę.

Staś bardzo się denerwował, nagle siostrzyczce się nie spodoba.

Ale gdy zobaczył, jaka jest malutka, wyrozumiale się uśmiechnął. Mamo, no gdzie ona, taka mała, bez starszego brata? Nauczę ją bawić się samochodzikami, będzie nam razem wesoło!

Teraz Staś nie odstępuje siostrzyczki, czeka, aż podrośnie, i rodzice przeniosą Kasię do jego pokoju.

A na razie jest mamie pierwszym pomocnikiem

I tego wieczoru mama zawołała go: Synku, Staś, Kasię już ubrałam, chodźmy szybko taty z pracy przywitać.

A Staś już ubrany stoi w korytarzu gotowy: Mamo, ja drzwi przytrzymam, wychodź z wózkiem!

Zjechali windą, wyszli, gdy nagle do klatki weszła ta sama kobieta.

Staś mocniej ścisnął dłoń mamy, jakby się zaniepokoił.

Synku, ty już mężczyzna, pomóż cioci, przywołaj windę, widzisz, ma ciężkie torby.

Dobrze, mamusiu! Staś dumnie spojrzał na kobietę z torbami, przywołał dla niej windę i pobiegł dogonić mamę.

Jutro weekend i całą rodziną pójdą do parku. Szkoda, że Kasia jeszcze taka mała, ale niedługo podrośnie i będą razem jeździć na karuzelach. A Staś, jako starszy brat, mocno będzie trzymał siostrę, jeśli się przestraszy. W końcu oni są bratem i siostrą na zawsze!