– Nikt ich nie wypędzał, – odpowiadali zarówno jednej, jak i drugiej, – oni z jakiegoś powodu nie chcieli zostać! Niech przyjeżdżają! Będziemy się cieszyć.

Siadaj! Nie ma nas w domu! powiedział spokojnie Piotr.

Tak, dzwonią! Zamarła Waleria, wstając z kanapy.

Niech będą, odparł Piotr.

A może to ktoś ważny? zapytała Waleria. Albo w sprawie?

Sobota, dwunasta, odrzekł Piotr. Nie zapraszałaś nikogo, nie czekam na nikogo! Co z tego?

Tylko przyjrzę się w oku! wyszeptała Waleria.

Siadaj! w jej głosie zabrzmiała stal. Nie ma nas w domu! Kto tam jest, niech wraca!

A ty wiesz, kto to? dopytała Waleria.

Domyślam się, dlatego mówię, żebyś usiadła i nie mrugała przed oknem!

Jeśli myślę o tym, co mówię, oni i tak nie odejdą! odpowiedziała Waleria, opadając ramionami.

To zależy, ile nie otworzymy im drzwi, odparł spokojnie Piotr. Prędzej czy później odejdą.

W każdym razie nie spędzą nocy w klatce schodowej. My nie mamy dokąd pójść. Więc usiądź, załóż słuchawki, weź telefon i obejrzyj film.

Piotrze, dzwoni moja mama oznajmiła Waleria, pokazując ekran telefonu.

To znaczy, że za drzwiami stoi twoja ciotka z jej niezdarnym synkiem podsumował Piotr.

Skąd to wiesz? zdziwiła się Waleria.

Gdyby tam stał mój kuzyn, wymówił dźwięk e w słowie kuzyn miękko, prawie śliskawo, zadzwoniłaby moja mama!

A nie rozważasz innych możliwości? zapytała Waleria.

Jeśli to są sąsiedzi, nie mam ochoty z nimi rozmawiać. Gdyby to byli przyjaciele, po kilku pukaniach już by odjechali. Najbardziej prawdopodobne, że ludzie przyzwoici zadzwaliby wcześniej i zapytali, czy możemy ich przyjąć, a nie pukałby pół godziny!

Tylko nasze dokuczliwe krewni mogą tak bezwstydnie nękać nasz dzwonek!

Piotrze, to moja ciotka westchnęła Waleria. Mama wysłała wiadomość. Pyta, dokąd nas los zsyła. Ciotka Natalia zatrzyma się u nas na kilka dni, ma sprawy w mieście!

Napisz jej, że w mieście pełno hoteli uśmiechnął się Piotr.

Piotrze! odruchała Waleria. Nie mogę tak napisać!

Wiem, zamyślił się Piotr. Napisz, że nie ma nas w domu, że mieszkamy w hotelu, bo w mieszkaniu roją się karaluchy!

Dokładnie! napisała Waleria i wysłała wiadomość.

Ciotka chce, żebyśmy zarezerwowali dwa pokoje: dla niej i dla Kostki podniosła wahanie Waleria.

Napisz, że nie ma pieniędzy. Dodaj, że wynajęliśmy dwa łóżka w hostelu i w pokoju jest piętnaścioro obcokrajowców uśmiechnął się Piotr, podziwiając swą pomysłowość.

Mama pyta, kiedy wrócimy spojrzała Waleria na męża.

Napisz, że za tydzień odrzucił Piotr.

Dzwonienie przy drzwiach ucichło. Para westchnęła z ulgą.

Piotrze, mama napisała, że ciotka przyjedzie za tydzień zmęczonym tonem rzekła Waleria.

A nas znowu nie będzie w domu odparł Piotr.

Piotrze, wiesz, że to nie rozwiązuje problemu? Nie możemy uciekać od nich wiecznie! Co, jeśli przyjadą w dni robocze? Co, jeśli po pracy będą czekać pod drzwiami? Ani ciotka, ani twój kuzyn nie są na to gotowi!

No tak westchnął Piotr. Czy diabeł nas trafił w trzypokojowy zakup?

Piotrze, myśleliśmy o naszej przyszłej dużej rodzinie zwróciła Waleria.

Dziecko potrzebujemy! powiedział poważnie Piotr. Lepiej od razu dwoje!

A co, mam coś przeciw? podniosła głos Waleria. Wiesz, że trzeba się przebadać! Nie wychodzi!

Usuńmy nerwy i wszystko będzie w porządku powiedział Piotr. Nasze nerwy kręcą się na zmianę, twoje, moje! Wypędźmy ich wszystkich tam, skąd przychodzą! Bo przez nich nic nie wychodzi!

Waleria nie sprzeciwiła się. Wiedziała, że Piotr ma rację.

Kiedy planowali ślub, przeszli kosztowne badania kompatybilności i genetyki, a także płodności. Po weselu tematy dzieci odłożyli, by najpierw spłacić kredyt na mieszkanie.

Z dziedziczenia nie liczyli. Przed ślubem oboje mieszkali w jednopokojowych mieszkaniach z matkami. Mogli liczyć tylko na siebie.

Pięć lat ciężkiej pracy i surowej oszczędności pozwoliło im kupić duże mieszkanie w bloku z drugiego piętra, nie nowym, ale odnowionym. Meble prawie od zera, a szczęścia ich nie brakowało!

Zanim zdążyli świętować nowy dom, na progu pojawiła się ciotka Natalia z synem. A żeby młodzi nie zmarzli, towarzyszyła jej teść.

Nie ma się co wstydzić, miejsca pod dostatkiem! Nie tak, jak my z Walerią kręciliśmy się w jednej pokojowej klatce!

Wygodnie przyznała ciotka Natalia. Rozłożymy sobie pokój i Kostkę osobno!

W naszej sali nie śpią odrzekł Piotr. To pokój do wypoczynku!

A ja tu nie przyjeżdżam pracować! roześmiała się ciotka. Walerio, powiedz mężowi, że mój syn głośno chrapie! I w ogóle, goście w domu, a wy jeszcze nie ustawiliście stołu!

No cóż, nie czekaliśmy na was zakłopotała się Waleria.

I lodówka pusta dodał Piotr.

Tak już być musi przyznała ciotka Natalia z sympatią. Piotrze, biegnij po zakupy, a Walerka prosto do kuchni!

Co się tak zamieracie? wykrzyknęła teść. Przecież gości przyjmujecie!

A wy nie macie pomysłu zakrzyknął Piotr, ale Waleria wciągnęła go do innego pokoju.

Gdy Piotr uwolnił rękę żony od ust, zapytał:

Walerio, czy ktoś tu nie pomylił się? Wyrzucam ich teraz, razem z twoją matką! Niech wszyscy wyjdą! Jeśli przyjechali, zachowujcie się jak goście! Co to ma być?

Piotrze, żona prosta, z wsi! Tak to się u nas przyjmuje!

Z wsi znam, ale bez uprzejmości nie ma! To właśnie to!

Kochanie, nie kłóćmy się z mamą i ciotką! One nam w końcu wykręcą wszystkie nerwy! A ty zostaniesz ich wrogiem! Czy to potrzebne?

Nie obchodzi mnie, kim będę dla nich! Jeśli tak mnie traktują, nie będę ich zauważał, nie będę ich widział! Niech po prostu znikną, nie zapłacę!

Piotrze, kochanie! Litość! Jeśli wybijemy ciotkę Natalę, mama mnie przeklnie! Nie mam nikogo oprócz niej!

Te słowa go poruszyły. Piotr zaciśnięty w zębach poszedł do sklepu.

Ciotka Natalia odwiedzała ich przez trzy dni, ale zatrzymała się na dwa tygodnie. Piotr siedział przy valerianie aż do wieczora drugiego dnia.

Wyjazd ciotki i syna świętowali młodzi, szczęśliwi, z miotłą i mopem. Trzy dni szorowali mieszkanie.

Potem znów powtórzyła się ta sama sytuacja, tym razem od drugiej strony.

Bracie, przyjadę na chwilę objął Dimitri brata, aż słychać było trzeszczenie kości. Musimy sprawy załatwić, potem wrócimy!

Sam nie dasz rady? zapytał Piotr.

Co ty? Mam rodzinę! Jak zostawię ich w wiosce, a sam w mieście? Myśl głową! zaśmiał się Dmitri. A jeśli znajdę przygodę? Żona mnie będzie kontrolować!

Dlatego przywiózłeś dzieci? dopytał Piotr.

Z kim je zostawię? dźgnął brata po plecach Dmitri. Mogą się bawić! Zróbmy, jak za młodości, rozjaśnimy to miasteczko!

Dmitri! wykrzyknęła Swietłana. Zaraz cię rozjaśnię, że nie będzie co drżeć!

Półtorej godziny po przyjeździe brata Piotra z rodziną, Waleria zwijała się z potwornym bólem głowy. Dzieci biegały po mieszkaniu, nie przestając krzyczeć. Swietłana potrafiła tylko wrzeszczeć, nie potrafiła rozmawiać.

Dmitri gdzieś pędził, by rozkręcić noc, a Swietłana krzyczała jeszcze głośniej.

Piotrze, podobno jesteś jedynym synem mamy wtuliła się w poduszkę Waleria.

To kuzyn po linii matczynej pomruczał Piotr. Nazywam go kuzynem.

Nieważne, jak go nazwiesz, może go stąd wypchniesz?

Wiesz, chętnie, powiedział Piotr, kładąc rękę na sercu, ale sytuacja jest taka sama, jak z twoją ciotką. Mama potem wyciągnie mi mózg łyżką i zmusi do jedzenia!

Zanim zdążyli odetchnąć po jednym gościu, na progu stawali kolejni. Ciotka Natalia i syn ciągle wracali z załatwiania spraw w mieście. Kuzyn Dmitri z rodziną co jakiś czas przyjeżdżali załatwić sprawy. Matki nie zapominały o dzieciach, teściowie wyciągali mózgi, a wszystkie te ciągłe napięcia podkopywały zdrowie młodej rodziny.

O dzieciach przy takiej karuzeli gości nie było mowy. Zdrowie szło w odstawkę, a jakże?

Zamienimy mieszkanie? zaproponowała Waleria.

Na przytulne pokoje? uśmiechnął się Piotr. Dostaną je wkrótce!

Nie, uśmiechnęła się lekko Waleria. Wymieńmy nasze mieszkanie na takie samo! Są ludzie, co chcą mieszkać w innym rejonie! Przeprowadzimy się i nikt nie dowie się, gdzie mieszkamy!

To tylko odwlekanie, westchnął Piotr. Mój kuzyn i twoja ciotka znajdą nowych lokatorów, którzy wyznają, gdzie była nasza kamienica. Znajdą nas! A potem rozszarpią nas za ten podstęp!

A może znajdziemy czas, by zrobić dziecko? zapytała z nadzieją Waleria.

Musimy nie tylko zrobić, ale i przywitać na świat. To będzie przynajmniej jakaś podstawa, pokręcił głową Piotr.

Przynajmniej z mieszkania wyjedź, smutno rzekła Waleria. Poprosimy przyjaciół? Może się ukryjemy!

Masz na myśli Walka i Kasię? zapytał Piotr.

Tak, skinęła głową Waleria. Oni mają pokój!

Tam mieszka Teresa, uśmiechnął się Piotr. Zapomniałeś?

Lepiej z wilczakiem niż z krewnymi! zrezygnowana Waleria spuściła głowę.

Stój! krzyknął Piotr i chwycił telefon.
Walek, pożycz psa!

O! Przyjacielu! To ja, twój wieczny dłużnik! My z Kasią jedziemy na kurort, a dziewczynkę zostawiamy z nikim! Nie lubi obcych, zna i szanuje was! krzyczał Walek w słuchawce. Przyniosę karmę! Matę, zabawki, miski! Zapłacę!

Dostawy! radośnie odparł Piotr.

Powrócił do żony, promieniejąc jak poranne słońce:

Dzwoń do mamy, niech ciotka przyjedzie jutro! A ja zadzwonię do brata, żeby przyjechał w tygodniu!

Jesteś pewny? spytała Waleria.

Przyjmiemy ich chętnie! mówił szczerze Piotr. Kto im winien, że nie podoba im się nasz pokój?

Kuzyn Dmitri i jego rodzina potrzebowali tylko jednego haczyka, by wybrać wygodny hotel.

Ciotka Natalia postanowiła bronić swojego prawa do pobytu.

Zamknijcie tego bestię gdzieś! groziła, chowając się za wąską szyję swojego synka.

Ciociu Natalio, żartujesz? uśmiechnął się Piotr. Czterdzieści pięć kilogramów czystych mięśni! To nie szczeniak, a owczarek niemiecki! Przebije każdą furtkę!

Dlaczego on na mnie patrzy? zadrżał głos ciotki.

Nie lubi obcych wzruszyła ramionami Waleria.

Pozbądźcie się go! Nie mogę mieszkać w tym samym mieszkaniu z tym zwierzęciem!

Jak to, pozbyć się? oburzył się Piotr. Ten uroczyWtedy Piotr, z sercem pękającym od rozpaczy, wyciągnął telefon i zadzwonił do rodziców, prosząc ich o pomoc, bo już nie było odwrotu.