Nigdy nie kochałem swojej żony i wielokrotnie jej to mówiłem. To nie była jej wina – żyliśmy całkiem dobrze.

Nigdy nie kochałem swojej żony i wielokrotnie jej o tym mówiłem. Nie była w niczym winna żyliśmy całkiem dobrze. Nie robiła scen, nie miała pretensji zawsze była miła i troskliwa. Ale problem pozostawał ten sam: nie było między nami miłości.

Każdego ranka budziłem się z myślą o odejściu. Marzyłem o kobiecie, którą pokocham naprawdę. Ale nie przypuszczałem, jak bardzo los wszystko przewróci do góry nogami.

Z Zosią czułem się komfortowo. Nie tylko świetnie prowadziła dom, ale też była olśniewająca. Przyjaciele mi zazdrościli i nie mogli zrozumieć, jakim cudem taką żonę znalazłem.

Sam też nie rozumiałem, co zrobiłem, by zasłużyć na jej miłość. Jestem zwykłym facetem, niczym się nie wyróżniam. A jednak mnie kochała Jak to możliwe?

Jej oddanie nie dawało mi spokoju. Najbardziej dręczyła mnie myśl, że jeśli odejdę, ktoś inny zajmie moje miejsce. Ktoś bogatszy, przystojniejszy, bardziej spełniony.

Gdy wyobrażałem ją sobie z innym mężczyzną, wpadałem w szał. Była moja, choć nigdy jej nie kochałem. To poczucie własności było silniejsze niż rozsądek. Ale czy można spędzić całe życie z kimś, kogo się nie kocha? Myślałem, że dam radę, ale się myliłem.

Jutro wszystko jej powiem postanowiłem przed snem. Rano przy śniadaniu zebrałem się na odwagę.

Zosiu, usiądź, musimy porozmawiać.

Oczywiście, słucham cię, kochanie.

Wyobraź sobie, że się rozwodzimy. Wychodzę, żyjemy osobno

Zosia wybuchnęła śmiechem:

Co za pomysły! To jakaś zabawa?

Wysłuchaj mnie do końca. Mówię poważnie.

Dobrze, już sobie wyobrażam. I co dalej?

Powiedz szczerze: znajdziesz kogoś innego, jeśli odejdę?

Krzysiu, co się z tobą dzieje? Dlaczego myślisz o odejściu?

Bo cię nie kocham i nigdy nie kochałem.

Co? Żartujesz? Nic nie rozumiem.

Chcę odejść, ale nie potrafię. Myśl, że będziesz z kimś innym, nie daje mi spokoju.

Zosia pomyślała chwilę, po czym odparła spokojnie:

Nie znajdę nikogo lepszego od ciebie, więc się nie martw. Idź, z nikim innym nie będę.

Obiecujesz?

Oczywiście zapewniła Zosia.

Czekaj, ale gdzie właściwie mam iść?

Nie masz dokąd?

Nie, zawsze byliśmy razem. Chyba powinienem zostać blisko ciebie powiedziałem smutno.

Nie przejmuj się odparła Zosia. Po rozwodzie zamienimy mieszkanie na dwa mniejsze.

Naprawdę? Nie spodziewałem się takiej pomocy. Dlaczego to robisz?

Bo cię kocham. Gdy się kocha, nie można zatrzymywać kogoś wbrew woli.

Minęło kilka miesięcy i rozwiedliśmy się. Wkrótce okazało się, że Zosia nie dotrzymała słowa. Znalazła innego faceta, a mieszkania, które odziedziczyła po babci, nigdy nie zamierzała dzielić. Zostałem z niczym.

Jak teraz mam ufać kobietom? Nie mam pojęcia.

Co sądzicie o zachowaniu Krzysia?