Nigdy bym nie pomyślała, że mój szef zostanie moim mężem.

To była moja pierwsza praca. Miałam wtedy dwadzieścia sześć lat. Nigdy wcześniej nie pracowałam, bo cały swój czas poświęcałam na naukę. Trudno mi było znaleźć pracę, zwłaszcza w moim zawodzie. Nikogo nie interesowało, że doskonale obroniłam dyplom, najważniejsze było doświadczenie. A skąd miałam je wziąć, skoro dopiero skończyłam studia? Jednak po pewnym czasie znalazłam w końcu pracę.

Studiowałam księgowość, mam tytuł magistra. Ale ledwo dostałam pracę jako asystentka kierownika w firmie produkcyjnej. Więc byłam sekretarką… Wszystkie moje marzenia się rozwiały, ale powtarzałam sobie: „Nie wszystko na raz!”. Więc zacisnęłam zęby i przyjęłam tę funkcję.

Mój szef był inteligentnym człowiekiem. Miał wtedy trzydzieści dziewięć lat. Od razu go nie polubiłam. Bałam się tego człowieka jak ognia. Był surowy, ciągle zarzucał mnie pracą i przez niego wracałam do domu bardzo późno… Wszystkiego mi się odechciewało!

Kiedyś w firmie zaczęły się problemy. Ledwo utrzymywaliśmy się na powierzchni, firma była na skraju bankructwa i trzeba było coś natychmiast zrobić. Główna księgowa akurat się  rozchorowała, więc mój szef musiał wszystkim zająć się sam. Bardzo interesowała mnie cała ta sytuacja. Bardzo dobrze pamiętałam, jak omawialiśmy podobną sytuację na studiach, napisałam nawet na ten temat pracę. Zupełnie nie było mi żal mojego szefa, ale jednak zaproponowałam mu pomoc. No i tak wyszło, że we dwójkę zostaliśmy w firmie, żeby zająć się raportami i inną dokumentacją.

O dziesiątej wieczorem siły zaczęły nas już opuszczać. „Może napijemy się kawy?” – zapytałam. Zgodził się, bo sam wiedział, że bez dopingu nie damy rady. Wyciągnał z szafki pudełko czekoladek, nigdy jeszcze takich nie próbowałam. Zrobiliśmy sobie krótką przerwę, taki przynajmniej mieliśmy zamiar. Przerwa przeciągnęła się jednak na godziny.

Żeby dać naszym mózgom trochę odpocząć i zrelaksować się po ciężkiej pracy, zaczęliśmy rozmawiać o życiu. Opowiadałam szefowi o moich studiach. O dziwo, słuchał mnie bardzo uważnie. Później on opowiedział mi o swojej młodości, o studenckich latach. Nawet nie sądziłam, że on może być takim interesującym człowiekiem. Pokazał mi się wtedy z zupełnie innej strony. Kawa i słodycze się skończyły, więc wróciliśmy do pracy.

Udało nam się znaleźć i rozwiązać problem. „Co ja bym bez ciebie zrobił… Bardzo mi pomogłaś! Zasłużyłaś na nagrodę!” – pochwalił mnie szef. Byłam jednocześnie zadowolona i zakłopotana. Pracę skończyliśmy dopiero nad ranem. Kierownik odwiózł mnie do domu. „Odpocznij sobie, dzisiaj możesz nie przychodzić do pracy, zasłużyłaś na dzień wolnego,” – powiedział. Ale ja nawet nie czułam się zmęczona! Podobała mi się taka praca i to, że dzisiaj naprawdę pokazałam, ile potrafię. No i spodobał mi się mój szef… Zgadza się. Brzmi dziwnie, ale przyłapałam się na myśleniu, że jest bardzo atrakcyjnym mężczyzną.

Następnym razem, kiedy się zobaczyliśmy, nie potrafiłam ukryć zdenerwowania. Szef nie rozumiał, dlaczego próbuję go unikać. Doszło nawet do tego, że dostałam gorączki. Wtedy zdecydowałam, że muszę mu powiedzieć całą prawdę. Tak, mógł mnie zwolnić, ale ja nie byłam w stanie nic na to poradzić.

Ku mojemu zaskoczeniu okazało się, że moje uczucia są odwzajemnione! Tak, jest między nami duża różnica wieku, ale w końcu znalazłam takiego mężczyznę, o jakim marzyłam. Spełniał wszystkie moje kryteria, dlaczego wcześniej tego nie zauważyłam?! Nigdy bym nie pomyślała, że ​​mój szef zostanie moim ukochanym mężem!