Niezwykłe Urodzinowe Świętowanie: Pamiętna Kolacja Dla Dwojga

Specjalne Urodzinowe Przyjęcie: Niezapomniana Kolacja Pary

Helena wracała z mężem z restauracji, gdzie świętowali jego urodziny. To był wspaniały wieczór. Było wielu gości: krewni, koledzy z pracy. Byli wśród nich tacy, których Helena widziała po raz pierwszy, ale skoro Wojtek postanowił ich zaprosić, to znaczyło, że byli ważni.

Helena nie należała do osób, które kwestionowały decyzje męża. Nie lubiła awantur i kłótni. Dla niej łatwiej było się zgodzić, niż udowadniać swoją rację.
Helen, masz gdzieś klucze do mieszkania? Możesz je wyjąć?
Otworzyła torebkę i zaczęła szukać. Nagle poczuła ostry ból i gwałtownie cofnęła rękę, upuszczając torebkę na podłogę.
Dlaczego krzyknęłaś?
Coś mnie ukłuło.
W twojej torebce jest tyle rzeczy, że nic dziwnego.

Helena nie sprzeczała się. Podniosła torebkę, ostrożnie wyjęła klucze i weszli do domu. Już prawie zapomniała o tym zdarzeniu. Nogi bolały ją ze zmęczenia; chciała wziąć prysznic i po prostu się położyć. Gdy obudziła się rano, poczuła silny ból w dłoni palec był czerwony i spuchnięty. Wtedy przypomniała sobie o wczorajszym ukłuciu i sięgnęła po torebkę, by sprawdzić, co w niej jest. Po wyjęciu kolejnych przedmiotów znalazła na dnie dużą, zardzewiałą igłę.

Co to jest?
Nie rozumiała, skąd się tam wzięła. Wzięła dziwne znalezisko i wyrzuciła je do śmieci. Potem sięgnęła po apteczkę, aby opatrzyć ranę. Po zabandażowaniu palca poszła do pracy. Ale już w porze obiadowej poczuła, że ma gorączkę.

Zadzwoniła do męża:
Wojtek, nie wiem, co się dzieje! Chyba złapałam jakąś infekcję. Mam gorączkę, boli mnie głowa, całe ciało. Wyobraź sobie, znalazłam zardzewiałą igłę w torebce to nią się ukłułam.
Może lepiej pójść do lekarza? Lepiej nie ryzykować, żeby to nie był tężec albo coś poważnego.
Wojtek, nie przesadzaj. Oczyściłam ranę, wszystko będzie dobrze.
Ale zamiast poprawy, Helena czuła się coraz gorzej. Ledwo dotrwała do końca pracy i wróciła taksówką do domu wiedziała, że nie da rady jechać komunikacją. W domu padła na kanapę i zasnęła.

Śniła się jej babcia Maria, która zmarła, gdy Helena była mała. Nie wiadomo skąd, ale wiedziała, że to ona. Choć jej wygląd może przestraszyć niektórych, Helena czuła, że babcia przyszła pomóc.

Babcia zaprowadziła ją na pole, pokazała zioła, które miała zebrać, i wyjaśniła, że musi zrobić z nich napar, by oczyścić ciało. Powiedziała, że ktoś życzy Helenie źle, ale by z tym walczyć, musi przeżyć. Jej czas się kończył.

Helena obudziła się zlana zimnym potem. Wydawało jej się, że spała godzinami, ale na zegarku minęło zaledwie kilka minut. Usłyszała, jak otwierają się drzwi to wrócił Wojtek. Zeszła z kanapy i wyszła do przedpokoju. Na jej widok mąż się zdziwił:
Co się z tobą dzieje? Spójrz w lustro!

Helena spojrzała. Wczoraj widziała w nim uśmiechniętą, młodą kobietę. Teraz ledwo się poznała: rozczochrane włosy, podkrążone oczy, blada twarz z pustym spojrzeniem.
Co się ze mną dzieje?

Wtedy przypomniała sobie sen i powiedziała mężowi:
Śniła mi się babcia. Powiedziała mi, co mam robić
Helen, ubierz się, jedziemy do szpitala.
Nigdzie nie jadę. Babcia mówiła, że lekarze mi nie pomogą.
Rozpętała się kłótnia. Wojtek nazwał żonę wariatką, twierdząc, że majaczyła, śniąc o nieznajomej staruszce. Po raz pierwszy pokłócili się tak ostro. Wojtek nawet próbował siłą wyciągnąć ją z domu.

Jeśli nie pójdziesz dobrowolnie, zabiorę cię siłą.
Ale Helena się wyrwała, straciła równowagę i upadła. Wojtek, jeszcze bardziej wściekły, złapał jej torebkę, trzasnął drzwiami i wyszedł. Helena ledwo zdążyła wysłać szefowi wiadomość, że złapała wirusa i zostanie kilka dni w domu.

Wojtek wrócił prawie o północy, przepraszając. Helena tylko powiedziała:
Zabierz mnie do wsi, w której mieszkała moja babcia.
Rano wyglądała jak żywy trup. Wojtek błagał:
Helen, nie bądź głupia, jedźmy do szpitala. Nie chcę cię stracić.

Ale pojechali. Helena pamiętała tylko nazwę wioski nie była tam od lat, odkąd rodzice sprzedali dom babci. Całą drogę spała. Gdy dojeżdżali, nagle się obudziła i wskazała kierunek:
W tę stronę.

Z trudem wysiadła z samochodu i osunęła się na trawę. Ale wiedziała, że to tu miejsce z jej snu. Znalazła zioła, które pokazywała babcia, i wrócili do domu. Wojtek przygotował napar według jej wskazówek. Piła go małymi łykami, z każdym czując się lepiej.

Gdy wstała, zobaczyła, że jej mocz jest czarny. To nie przestraszyło jej wręcz przeciwnie, powtórzyła słowa babci:
Zło wychodzi

Tej nocy znów śniła się babcia, tym razem uśmiechnięta. Powiedziała:
Przeklęto cię przez tę igłę. Napar ci pomoże, ale nie na długo. Musimy znaleźć, kto to zrobił, i odesłać zło z powrotem. Nie wiem, kto to był, ale ma to związek z twoim mężem. Gdybyś nie wyrzuciła igły, mogłabym więcej powiedzieć. Ale

Zrób tak: kup paczkę igieł, na największą wypowiedz zaklęcie: Duchy nocy, dawno żywe! Słuchajcie mnie, widma mroku, przepowiedzcie prawdę. Otoczcie mnie! Wskażcie, pomóżcie, znajdźcie mojego wroga. Włóż tę igłę do torebki Wojtka. Ten, kto rzucił urok, się ukłuje wtedy poznamy jego imię i oddamy zło.

Po tych słowach babcia rozpłynęła się jak mgła. Helena obudziła się, ciągle osłabiona, ale pewna, że będzie dobrze. Babcia jej pomoże.

Wojtek został w domu, by się nią opiekować. Zdziwił się, gdy oznajmiła, że idzie do sklepu sama.
Helen, nie rób głupstw, ledwo stoisz. Pójdziemy razem.
Wojtek, ugotuj mi zupę, strasznie jestem głodna po tej chorobie.