Niezwykłe umiejętności kulinarne mojej przyjaciółki: kawałek nieba z prostych składników.

Moja przyjaciółka Kinga gotuje po prostu niesamowicie. Boże, jakie to pyszne, jakie cudowne – potrafi zrobić coś niesamowitego nawet z cukinii i ziemniaka! A ciasta! A te rumiane mięsa wszelkiego rodzaju! Ale, ale, nie o tym miałam mówić.

Kinga ma nadwagę. Sporo nadwagi, ale jest naprawdę piękna – gładka jak rumiane jabłuszko, pełna życia, zero zadyszki, zero problemów z ciśnieniem. Ma męża, z którym żyje już piętnaście lat. Przez te wszystkie lata jej mąż, Krzysztof, z lubością i zapałem wytykał jej tę nadwagę. Bardzo pomysłowo, z polotem. Przy znajomych. Przy obcych. Wymyślał niby to czułe przezwiska – „moja kóweczka”, „mój hipopotamik”. „Ojej, ona mi na nogę nadepnęła, złamała całą moją Krzysię!”.

Chwalił na prawo i lewo znajome fitneski i wszystkie, którym dopisała genetyka. Nieraz i mnie się obiło o uszy kilka wątpliwych komplementów, i zupełnie bez sensu rzucałam się Kingę bronić, gadając coś o metabolizmie i genach – zero skutku.

Kinga zawsze trzymała fason, nawet się uśmiechała przy tych „żartach”. Sama potrafiła lekko podśmiewać się ze swoich kształtów. Ale po urodzeniu córki sytuacja się pogorszyła – córka odziedziczyła jej „jabłuszkową” figurę, i Krzysztof, gdy dziewczynka weszła w wiek nastoletni, zaczął przerzucać się na nią: „No ile ty możesz żreć? Będziesz taka jak matka, spójrz na siebie, czy nie chciałabyś być ładna, a nie jak to bezkształtne roślinożerne coś!”

I wtedy Kinga nagle się ocknęła. Raz, drugi, trzeci porozmawiała z mężem, że tak nie można, ale oczywiście – bez skutku. A rok temu nastąpił wybuch. Nie byłam tam, dowiedziałam się od znajomych. Kiedy Krzysztof znów zaczął błyszczeć dowcipami o figurze żony w towarzystwie, Kinga nagle powiedziała: „Krzysiek, wiesz co? Mam wy@#bane. Nie podoba ci się moja figura? Nie trzymam cię, idź sobie, znajdź jakąś chudą, bo ja już mam dość.”

Zamówiła taksówkę i pojechała do domu. Krzysztof dalej się wygłupiał i żartował, nie spieszył się za nią. „Gdzie ona pójdzie?” – mówił. „Pohuczy i się uspokoi. Ona sama wie, że wygląda jak przejrzały pomidor.” Nawet znajomi próbowali mu wytłumaczyć, że się myli, że Kinga wygląda świetnie, ale, oczywiście, na próżno.

W domu Kingi nie było. I córki też. Okazało się, że zabrały rzeczy i wyjechały do rodziców Kingi – mają dom w innej dzielnicy. Do szkoły trochę daleko, ale trudno. Drugim ciosem było to, że Kinga złożyła pozew o rozwód. Krzysztof nie mógł uwierzyć: „Co, serio z powodu tych żartów?! Niemożliwe! Na pewno ma kochanka! Chociaż… nie, komu taka gruba by się spodobała…”

Pewnie już się domyślacie. Kochanka nie było, po prostu Kinga miała dosyć. Pracuje na dobrym stanowisku w dużej firmie, zarabia bardzo przyzwoicie, rodzice pomogli – i tak, nie czekając na podział wspólnego mieszkania, kupiła sobie i córce porządne dwa pokoje z kuchnią w nowym budynku.

Po podziale majątku Krzysztofowi została tylko kawalerka. I musiał sprzedać samochód, pieniądze podzielili. Alimenty ma jeszcze płacić trzy lata, zarabia mało, po odjęciu jednej czwartej wychodzi mu groszowa suma. A najgorsze – jak opowiada znajomym – że jego była, ta suka, przyzwyczaiła go przez te piętnaście lat do dobrego jedzenia, a teraz musi żywić się półproduktami albo chodzić na obiady do mamy po pracy. „Jej kurczak śni mi się po nocach” – mówi. „Jej pilaw. Ciasta! Całe szeregi ciast z różnymi farszami! Budzę się w łzach.”

Nową babę znalazł? No znalazł. Gotuje jakieś paskudztwa, jeść się nie da. „No, chuda, taka sobie, w naszym wieku już modelek nie ma. A młodą? No coś nie wyszło, zarabiam za mało, a i sam nie wyglądam jak Apollo – brzuszek, łysina, zadyszka. Pięćdziesiątka jednak.”

Ale najbardziej, mówi, go boli, że Kinga… schudła. Nie mocno, ale zauważalnie, ze dwa rozmiary mniej. Wspólni znajomi przekazują, że gotuje teraz zupełnie inaczej – też smacznie, ale więcej warzyw, ona z córką nigdy nie przepadały za mięsem. A słodkie ciasta to głównie Krzysztof lubił, słodyczowy maniak.

„Spotkałem ją ostatnio w markecie” – opowiada. „Oniemiałem. Podszedłem i mówię: »No, całkiem nieźle teraz wyglądasz, nawet mi się podobasz. No co, może spróbujemy od nowa?« A ona mi na to: »Spieprzaj.« Jak to spieprzaj?! »Spieprzaj« i tyle?!”

Był bardzo urażony. „Ja do niej z całym sercem, a ona mnie tak traktuje. Gdyby nie ja, to dalej chodziłaby jak krowa, niewdzięczna, cyniczna… kobieta!”

Kinga Wiśniewska.