Niezłomny spokój

Nieugięta

Po rozwodzie z mężem i podziale mieszkania, Kinga musiała zamieszkać na niemalże obrzeżach miasta. Dostała dwupokojowe mieszkanie, które od lat nie widziało remontu. Przynajmniej takie było pierwsze wrażenie Kingi. Ale ona należała do tych kobiet, których nic nie przeraża – zahartowała się w małżeństwie z tyranem.

Przed zakupem tego mieszkania przejrzała dziesiątki ofert, ale wszystkie były zbyt drogie. To jedno wydało jej się w sam raz.

– Babcia tu mieszkała – powiedziała młoda, sympatyczna dziewczyna. – Rodzice zabrali ją do siebie, bo jest już bardzo chora, a mieszkanie postanowili sprzedać. Trochę tu daleko… Mnie to nie odpowiada. Zwłaszcza że tata obiecał dołożyć, żebym mogła kupić coś bliżej nich.

Kinga patrzyła na nią, a dziewczyna ciągnęła dalej:

– Wiem, że bez remontu, ale cena jest do negocjacji.

I tak Kinga kupiła to mieszkanie, choć aż prosiło się o odświeżenie. Plus był taki, że biuro, w którym pracowała, było tylko trzy przystanki tramwajem. Wcześniej droga zajmowała jej około czterdziestu minut.

Marek, były mąż Kingi, był prawdziwym tyranem. Zdała sobie z tego sprawę dopiero po pięciu latach małżeństwa, gdy mieli już syna. O rozwodzie pomyślała po kolejnej awanturze. Była kobietą domową, gospodarną. W ich mieszkaniu panował porządek i przytulna atmosfera, ale gdy Marek wracał pijany, wszystko wylatywało w powietrze. Talerze w kuchni, wazony w salonie, ubrania.

– Czemu siedzisz? Wstawaj i sprzątaj! – ryczał Marek, gdy burza w nim przycichała.

Lubił patrzeć, jak Kinga sprząta, a mieszkanie nie było małe. Kiedyś wykupił od sąsiadów kawałek korytarza, powiększając swoją dwupokojówkę. Kinga stworzyła tam przytulne wnętrze, dbała o czystość, gotowała z przyjemnością. Ale tych wybuchów wściekłości u męża nie mogła już znieść. Bała się, choć na szczęście nigdy nie podniósł na nią ręki.

Na początku awantury zdarzały się rzadko, ale z czasem stawały się coraz częstsze. Gdy syn wyjechał na studia do Gdańska, Kinga zdecydowała się na rozwód. Przeszła przez wiele, ale w końcu była sama w swoim mieszkaniu. Starała się, by Marek nie dowiedział się, gdzie teraz mieszka. Pieniędzy starczyło na kupno mieszkania, a nawet na remont. Wzięła dwutygodniowy urlop specjalnie na odświeżenie wnętrza.

– Zrobię to sama. Instalacja wodna jest w porządku, widzę, że wymieniana niedawno. Tapety przykleję, trochę pomaluję. Gdyby coś, zawsze znajdę majstra z ogłoszenia. Chyba najpierw trzeba założyć sufit podwieszany… – westchnęła, patrząc na odpadający tynk.

Majstra od sufitów znalazła szybko, i prace skończyły się w kilka dni. Kupiła tapety, klej. Wzięła się do roboty z zapałem – w końcu to dla siebie. W tapetowaniu pomogła jej przyjaciółka Ola. Gdy skończyły, obie były zachwycone.

– Kinga, teraz to dopiero masz pięknie! Jasno, czysto, przytulnie. Tylko podłogę trzeba wymienić, położyć jasny laminat. Powiem mojemu Darkowi, on to świetnie robi. Sam nam ułożył, wygląda rewelacyjnie. A dla ciebie będzie taniej. On wszystko kupi i przywiezie.

– No tak, Olu, ale zanim zajmę się podłogą, muszę jeszcze pomalować kaloryfery. Nie podobają mi się, przemaluję je na kolor tapet.

– Dobra, muszę lecieć. Pogadam z mężem. Nowe mieszkanie będziemy świętować, gdy już wszystko skończysz – śmiała się przyjaciółka.

Niedaleko domu był mały sklep budowlany. Kinga zwykle tam nie zaglądała, ale farbę mogła kupić na miejscu, zamiast jechać do marketu. W sklepie panował półmrok.

– Na oświetleniu oszczędzają? – przemknęło jej przez myśl.

Za ladą stał sprzedawca, pochylony nad słoikiem i monotonnie mieszając.

– Dzień dobry – przywitała się Kinga.

Sprzedawca podniósł głowę. Ona oniemiała. Przed nią stał przystojny mężczyzna o jasnych włosach i błękitnych oczach, przypominał aktora. Nawet w tym słabym świetle wyraźnie go dostrzegła. I przypomniała sobie, co myślała idąc do sklepu. Zastanawiała się, czym może ją zaskoczyć życie na obrzeżach miasta. A tu…

– Dzień dobry – odpowiedział. – W czym mogę pomóc?

– Farba… Macie farbę w kolorze kości słoniowej?

– Jaką farbę? Emalię, olejną…

– Och, nie wiem.

Sprzedawca zaprosił ją do regału, pokazując różne puszki i objaśniając:

– Ta nadaje się do drewna, a tą najlepiej malować rury…

– A ja potrzebuję pomalować kaloryfery – odparła Kinga.

Postawił przed nią puszkę z farbą, zapłaciła i wybiegła ze sklepu. W drodze do domu złorzeczyła sobie, że nie odważyła się zagadać do tego przystojniaka.

– Zawsze tak jest. Jak tylko ktoś mi się spodoba, od razu tracę rezon. A przecież był pretekst…

Marzyła, jak mogłaby poprosić go o pomoc w malowaniu, ale to były tylko marzenia. Wzięła się do roboty tak zawzięcie, że wieczorem było po wszystkim.

Zamknęła się w kuchni, gdzie stała jej rozkładana kanapa na czas remontu, i otworzyła okno na oścież.

– Wieczorami tu naprawdę przyjemnie, tak cicho… Nie to, co w centrum – myślała, zasypiając. – Jutro trzeba dokończyć malowanie.

Rano po śniadaniu sięgnęła po pędzel, ale zaschnął – zostawiła go poprzedniego wieczora bez zabezpieczenia.

– No to znaczy, że znowu do sklepu – westchnęła, choć w głębi serca ucieszyła się, że znów go zobaczy.

Sprzedawca był na miejscu.

– Słucham pani – powiedział uprzejmie.

– Chyba mnie nie pamięta – pomyślała Kinga, po czym nagle wyrwało się jej: – Dlaczego tu tak ciemno? Trudno cokolwiek zobaczyć.

– Proszę pytać, wszystko pani wytłumaczę – odparł spokojnie, niemalże obojętnie.

– Mój pędzel zaschnął.

– Proszę kupić olej lniany – odpowiedział tym samym równym głosem.

– Niech będzie – mruknęła Kinga, zapłaciła i wyszła.

Uprzejmość sprzedawcy była chłodna, ale Kinga się nie zniechęciła.

– Nic nie szkodzi. Jeszcze mnieKiedy wyszła ze sklepu, zobaczyła, jak Sławek wybiega za nią, a w jego zwykle spokojnych oczach błysnęło coś, co sprawiło, że jej serce zabiło mocniej – „Zostań na kawę” – powiedział cicho, a ona wiedziała, że to nie koniec, a dopiero początek.