Niezłomny spokój

**Niezachwiany**

Po rozwodzie i podziale mieszkania Kasia musiała zamieszkać na obrzeżach miasta. Dostała dwupokojowe mieszkanie, które najwyraźniej od lat nie widziało remontu. Przynajmniej takie było jej pierwsze wrażenie. Ale nie należała do kobiet, które łatwo się zrażają – zahartowała się w małżeństwie z tyranem.

Przed zakupem tego mieszkania obejrzała dziesiątki innych, ale wszystkie były zbyt drogie. To jednak przypadło jej do gustu.

— Babcia tu mieszkała — wyjaśniła sympatyczna młoda sprzedająca. — Rodzice zabrali ją do siebie, bardzo choruje, a mieszkanie postanowili sprzedać. Trochę tu daleko. Mnie to nie odpowiada. Zwłaszcza że tata obiecał dołożyć, żebym kupiła coś bliżej nich.

Kasia przyglądała się dziewczynie, a ta ciągnęła dalej:

— Wiem, że bez remontu, ale cena jest do negocjacji.

I tak Kasia kupiła to mieszkanie, które wręcz błagało o odświeżenie. Plusem było to, że biuro, w którym pracowała, znajdowało się trzy przystanki tramwajem. Normalnie droga zajmowała jej około czterdziestu minut.

Marek, jej były mąż, był prawdziwym despotą. Zdała sobie z tego sprawę dopiero po pięciu latach małżeństwa, gdy już mieli syna. O rozwodzie pomyślała po kolejnej awanturze. Była kobietą domową, gospodarną. W mieszkaniu panował porządek, ale kiedy Marek wracał pijany, wszystko wylatywało w powietrze. Talerze w kuchni, wazy w salonie, ubrania.

— Co siedzisz? Wstawaj i sprzątaj! — ryczał Marek, gdy już się wyżył.

Lubił patrzeć, jak Kasia sprząta, a mieszkanie nie było małe. Wykupił kiedyś sąsiednie dwupokojowe i w ten sposób powiększył swoje. Kasia stworzyła przytulny dom, zawsze utrzymywała czystość, gotowała z radością. Ale tych wybuchów wściekłości nie mogła znieść. Bała się, choć na szczęście nie podnosił na nią ręki.

Na początku zdarzały się rzadko, z czasem coraz częściej. Gdy syn wyjechał na studia do Krakowa, zdecydowała się na rozwód. Przeszła przez wiele, ale w końcu była sama w swoim mieszkaniu. Starała się, by Marek nie dowiedział się, gdzie kupiła. Starczyło pieniędzy i na mieszkanie, i na remont. Wzięła dwutygodniowy urlop, by go przeprowadzić.

— Remont zrobię sama. Instalacja jest w porządku, widać, że wymieniali niedawno. Tapety przykleję, coś pomaluję. Ewentualnie znajdę jakiegoś fachowca z ogłoszenia. Najpierw trzeba zrobić sufit podwieszany — westchnęła, patrząc na odrapany strop.

Fachowca znalazła szybko, sufit był gotowy w kilka dni. Kupiła tapety, klej. Zabierała się do roboty z energią, w końcu to dla siebie. Przy tapetowaniu pomogła przyjaciółka Ania. Gdy skończyły, obie były zadowolone.

— No Kasia, teraz masz pięknie. Jasno, czysto, przytulnie. Tylko podłogę trzeba wymienić, położyć jasny laminat. Powiem mojemu Tomkowi, on to dobrze robi. U nas sam kłał, super wygląda. Będzie taniej. On sam wszystko kupi i przywiezie.

— Faktycznie, Aniu. Ale zanim zajmiemy się podłogą, muszę pomalować kaloryfery. Nie podobają mi się, zrobię je w kolorze tapet.

— Dobra, lecę, pogadam z mężem. Nowe mieszkanie obchodźmy, jak wszystko będzie gotowe — śmiała się przyjaciółka.

Niedaleko domu był mały sklep z materiałami budowlanymi, do którego Kasia zaglądała rzadko. Ale farbę mogła kupić tam, zamiast jechać do supermarketu. W sklepie panował półmrok.

— Oszczędzają na oświetleniu? — przemknęło jej przez myśl.

Za ladą pochylony nad jakąś puszką stał sprzedawca, monotonnie mieszając.

— Dzień dobry — przywitała się Kasia, a on podniósł głowę.

Zamarła. Przed nią stał przystojny mężczyzna o jasnych włosach i niebieskich oczach, przypominał jakiegoś aktora. Nawet w tym słabym świetle wyraźnie go widziała. Przypomniała sobie myśli, z którymi szła do sklepu. Zastanawiała się, co może ją cieszyć na tych obrzeżach. A tu proszę…

— Dzień dobry — odpowiedział. — Czym mogę pomóc?

— Farba… macie w kolorze kości słoniowej?

— Jaka farba? Emalia, olejna…

— No nie wiem.

Sprzedawca zaprosił ją do regału i pokazując różne puszki, objaśniał:

— Ta nadaje się do drewna, a tą dobrze maluje się rury…

— Ja mam do kaloryferów — odpowiedziała Kasia.

Postawił przed nią puszkę, zapłaciła i wybiegła ze sklepu. W drodze do domu robiła sobie wyrzuty, że nie odważyła się zagadać do tego przystojniaka.

— Zawsze tak. Jak tylko kogoś polubię, od razu tracę rezon. A przecież był pretekst.

Wyobrażała sobie, jak prosi go o pomoc w malowaniu, ale to były tylko marzenia. Wzięła się do roboty i pracowała tak intensywnie, że wieczorem było po wszystkim.

Zamknęła się w kuchni, gdzie stała rozkładana sofa na czas remontu, i otworzyła szeroko okno.

— Fajnie tu wieczorami, cicho, nie to co w centrum — myślała, zasypiając. — Jutro skończę malowanie w kuchni.

Rano po śniadaniu sięgnęła po pędzel, ale zaschnął. Wieczorem zapomniała go oczyścić.

— Trzeba iść znowu do sklepu — westchnęła, choć w głębi ucieszyła się, że znowu zobaczy sprzedawcę. Był na miejscu.

— Słucham — powiedział uprzejmie.

— Chyba mnie nie poznał — pomyślała Kasia i nagle wyrwało jej się: — Dlaczego tu tak ciemno? Trudno coś dojrzeć.

— Pytajcie, wszystko wyjaśnię — odparł spokojnie, niemal obojętnie.

— Pędzel mi zaschnął.

— Proszę kupić olej lniany — odpowiedział tym samym opanowanym tonem.

— Niech będzie — mruknęła Kasia, zapłaciła i wyszła.

Jego uprzejmość była chłodna, ale nie dała się zniechęcić.

— Nic, jeszcze mnie nie znasz, ale bardzo mi się podobasz.

Wiedziała, że wróci do tego sklepu nie raz i coś wymyśli. Nie przyszło jej nawet do głowy, że mężczyzna może być żonaty. Była pewna, że wolny, choć wyglądał na lekko po czterdziestce, tak jak ona.

Trzeciego dnia znów poszła do sklepu.

— Dzień dobry — uśmiechnęła się. — Już chyba stałam się stałą klient— Dzień dobry — odpowiedział, a w jego głosie po raz pierwszy zadrżało coś więcej niż zwykła uprzejmość, i Kasia pomyślała, że może wreszcie nadszedł ten moment, kiedy ich drogi naprawdę się splotą.