Nieustanny poszukiwanie

Niepokorna
Marcelina od dzieciństwa marzyła, by zostać lekarzem. Mieszkała z rodzicami w małej wiosce, do szkoły biegała trzy kilometry do sąsiedniej wsi. Tam była szkoła, przychodnia, poczta i nawet trzy sklepy.

Szkoła była duża i nowa, dziewczyna chętnie się uczyła, wszystko przychodziło jej łatwo, kończyła piątą klasę.

— Marcelka, wstawaj, co się tak wylegujesz? — głośno powiedziała matka, wchodząc do domu z wiadrem pełnym mleka, które właśnie wydoiła od krowy. — Do szkoły się spóźnisz, obudziłam cię, kiedy szłam do obory.

— Ojej, mamo, rzeczywiście! — zerwała się Marcelina, w dwie minuty umyła się, ubrała, chwyciła tornister i wybiegła z domu bez śniadania. Teresa ledwie zdążyła zawinąć parę racuszków i wcisnąć jej je do ręki.

Biegać trzy kilometry do szkoły to nie żarty. Biegła, licząc słupy telegraficzne, była sama — inne dzieci już dawno poszły do szkoły. Zmęczona, zwalniała, by po chwili znów ruszyć biegiem.

— Spóźnię się, na pewno spóźnię — martwiła się.

Do szkoły wpadła razem z dzwonkiem, szybko wbiegła na piętro i do klasy. Ledwie usiadła, gdy weszła pani Helena — nauczycielka języka polskiego i literatury.

— Marcelka, co ty, jakby cię ktoś gonił? — zapytała Krysia, koleżanka z ławki. — Przespałaś się czy co? Z tobą tak nigdy nie było.

— No, przespałam — szepnęła koleżance i zaczęła się lekcja.

Tego dnia w szkole wszystko było jak zwykle. Marcelina odrobiła lekcje, w końcu skończyły się zajęcia i razem z koleżankami poszła do domu. Po drodze dołączyli chłopcy, popychali się, żartowali — wesoło dotarli do wsi.

Klucz, który chowali pod gankiem, otworzył drzwi. Zdejmując buty w progu, wpadła do środka — o tej porze zwykle nikogo nie było. Ojciec w pracy, matka też, pracowała na poczcie. Właśnie chciała pójść do swojego pokoju, gdy usłyszała gwałtowny kaszel z małej izby. Zamarła.

— Kto to? — przemknęło jej przez myśl. — Skrzat czy co? Mama opowiadała o skrzatach, ale Marcelina się z niej śmiała, nie wierzyła, że istnieją.

Wpadła do swojego pokoju i zamknęła drzwi. Przebierając się, nadsłuchiwała. Gdy tylko otworzyła drzwi, by wyjść do kuchni i coś zjeść, znów usłyszała kaszel — wyraźnie męski.

— Tata jest w pracy, wraca późno… Kto to może być? — Bała się zajrzeć do izby. Przejście zasłaniała firanka, z daleka nic nie widziała.

Przełykając w pośpiechu obiad, wybiegła z domu, mając nadzieję spotkać matkę, która roznosiła listy. Rozejrzała się po ulicy — nigdzie jej nie było, usiadła więc na ławce. Mijał ją Wojtek, sąsiad, siódmoklasista, z którym czasem chodziła do szkoły.

— Wojtek! — zawołała, machając ręką. — Chodź no tu!

— Czego chcesz? — zapytał.

— U nas w domu ktoś kaszle, boję się. Rodziców nie ma.

— Jak to kaszle? Kto?

— No właśnie. Nie wiem. Jak wychodziłam, nikogo nie było. A teraz słyszę kaszel. Boję się tam zajrzeć, chodź ze mną.

— No dobra — zgodził się Wojtek i weszli razem do domu.

Nasłuchiwali — cisza. Marcelina wskazała na firankę. Wojtek odsunął ją i zajrzał do środka. Na łóżku leżał wychudzony mężczyzna — skóra i kości.

— Dzień dobry, a pan kto? — zapytała Marcelina, chowając się za Wojtkiem.

— Dzień dobry — zachrypiał. — Jestem Henryk… Twój wujek.

Marcelina nie znała żadnego Henryka. Zasłonili firankę i wyszli.

— No widzisz, wujek, a ty się bałaś. Dobra, lecę, mama czeka.

Marcelina ledwie doczekała się powrotu matki i zarzuciła ją pytaniami o wuja.

— To twój wujek Henryk, mój młodszy brat. Siedział długo w więzieniu, teraz wyszedł, ale jest ciężko chory. Nie pamiętasz go, byłaś za mała.

Ledwie doszedł, a twój ojciec powiedział: „Niech u nas mieszka, niech dojdzie do siebie, może jakimi ziołami go wyleczymy”. Ale nie wiem, chyba już za późno…

Henryk, młodszy brat Teresy, od dziecka był urwisem. Gdy miał szesnaście lat, z kolegami włamał się do sklepu w sąsiedniej wsi. W kasie nie było pieniędzy, ale ukradli cukierki, ciastka, papierosy i wino. Schowali łup w lesie, w opuszczonej chacie, a potem nawet upili się. Szybko ich złapali. Henryk dostał trzy lata, trafił do poprawczaka, a gdy skończył osiemnaście, przenieśli go do więzienia. Tam narozrabiał jeszcze bardziej. W końcu, w wieku dwudziestu pięciu lat, wrócił — ledwie żywy.

Marcelina długo nie mogła zasnąć, słysząc kaszel wuja. Przypomniała sobie, że we wsi, gdzie była szkoła, mieszkała babcia Władysława, znana zielarka. Leczyła wszystkie choroby ziołami.

— Trzeba po szkole do niej wpaść — myślała Marcelina. — Może podpowie, jakie zioła pomogą.

Następnego dnia poszła do babci Władysławy.

— Witaj, babciu, muszę uratować wujka, jest bardzo chory, może nawet umrzeć.

Staruszka posadziła ją przy stole, nalała herbaty, podsunęła talerz z pierogami.

— No, kochanie, opowiadaj, co się dzieje — Marcelina wszystko szczegółowo wyjaśniła.

Babcia Władysława wysłuchała, wstała, zdjęła z półek różne woreczki, a potem coś napisała na kartce.

— Masz, kochanie, wszystko dokładnie rozpisałam, co i jak zaparzać. Woreczki są podpisane.

— Dziękuję, babciu — podziękowała Marcelina. — Zrobimy, jak mówisz.

Wróciła do domu, wkrótce przyszła matka.

— Mamo, patrz, co przyniosłam od babci Władysławy. Będziemy leczyć wujka Henryka ziołami. Babcia dała nawet słoiczek miodu. Ja się nim zajmę.

Teresa tylko skinęła głową — rób, co chcesz — ale nic nie powiedziała. Nie wierzyła w zioła. Każdego ranka Marcelina wstawała wcześniej, parzyła zioła, zostawiała wujkowi na stołku przy łóżku i tłumaczyła, co ma pić.

— Marcelko, ty to niepokorna — mówił Henryk, patrząc na nią z wZ czasem Henryk całkiem wyzdrowiał, ożenił się, założył rodzinę, a Marcelina spełniła swoje marzenie i została lekarzem, zawsze pamiętając, że najważniejsza jest wytrwałość i wiara w drugiego człowieka.