Niespokojna dusza

**Nieznośna**

Od dziecka marzyłam, by zostać lekarzem. Mieszkałam z rodzicami w małej wsi, do szkoły biegałam trzy kilometry do wsi. Tam była i szkoła, i przychodnia, i poczta, a nawet trzy sklepy.

Szkoła była duża i nowa, uczyłam się chętnie, wszystko przychodziło mi łatwo. Kończyłam właśnie piątą klasę.

„Wiocha, wstawaj, co się tak wylegujesz?” – głośno powiedziała mama, wchodząc do domu z wiadrem świeżo udojonego mleka. – „Do szkoły się spóźnisz, przecież cię budziłam, jak szłam do obory.”

„Oj, mamo, racja!” – zerwałam się, w dwie minuty umyłam, ubrałam, złapałam plecak i wyleciałam z domu bez śniadania. Tylko mama zdążyła zawinąć parę racuszków i wcisnąć mi je do ręki.

Biec trzy kilometry do szkoły to nie żarty. Biegłam, licząc słupy telegraficzne. Biegłam sama, reszta dzieci już dawno poszła. Zmęczona, zwalniałam, by potem znów ruszyć w trucht.

„Spóźnię się, pewnie spóźnię” – myślałam z niepokojem.

Do szkoły wpadłam razem z dzwonkiem, szybko wspięłam się na drugie piętro i wbiegłam do klasy. Ledwo usiadłam, gdy weszła pani Tamara – nauczycielka języka polskiego.

„Wiola, co ty, jakby cię ktoś gonił?” – spytała Irka, moja sąsiadka z ławki. – „Zaspałaś czy co? Chyba nigdy ci się to nie zdarza.”

„Ta, zaspałam” – szepnęłam i zaczęła się lekcja.

Tego dnia w szkole wszystko było jak zwykle. Po skończonych lekcjach wróciłam z koleżankami do wsi. Po drodze dogonili nas chłopaki, popychali się, żartowali – wesoło dotarliśmy do domu.

Klucz schowany pod gankiem, zdjęłam buty przy progu i wpadłam do środka. Zwykle o tej porze nikogo nie było. Tata w pracy, mama też – pracowała na poczcie. Już miałam iść do swojego pokoju, gdy usłyszałam z małej izby gwałtowny kaszel. Zamarłam.

„Kto to?” – przemknęło mi przez głowę. – „Skrzat czy co? Mama kiedyś opowiadała o skrzatach, ale ja się tylko śmiałam, nie wierzyłam.”

Wpadłam do swojego pokoju i zamknęłam drzwi. Przebierałam się, nasłuchując. Gdy tylko wyszłam, znowu usłyszałam kaszel – wyraźnie męski.

„Tata jest w pracy… Kto to może być?” – bałam się zajrzeć. Przejście było zasłonięte kotarą, z daleka nie widziałam nic.

Zjadłam w pośpiechu i wybiegłam z domu, licząc, że spotkam mamę, która roznosiła pocztę. Rozejrzałam się po ulicy – nikogo. Usiadłam na ławce. Mijał mnie Miś, sąsiad z siódmej klasy, czasem razem chodziliśmy do szkoły.

„Miś!” – zawołałam, machając ręką. – „Chodź no tu!”

„Co takiego?” – spytał.

„Miś, u nas w domu ktoś kaszle. Boję się. Rodziców nie ma.”

„Jak to kaszle? Kto?”

„No tak po prostu. Nie wiem. Jak wychodziłam, nikogo nie było. A teraz ktoś kaszle. Boję się tam zajrzeć, chodź ze mną!”

„Chodźmy” – zgodził się i weszliśmy do domu.

Nasłuchiwaliśmy – cisza. Pokazałam na kotarę. Miś odsunął ją, zajrzeliśmy. Na łóżku leżał bardzo chudy mężczyzna, skóra i kości.

„Dzień dobry, a pan kto?” – spytałam znad ramienia Miśka.

„Dzień dobry” – zachrypiał. – „Jestem Genek, twój wujek.”

Nie znałam żadnego Genka. Zasłoniliśmy kotarę i wyszliśmy.

„No, wujek ci, a ty się bałaś. Dobra, idę, mama czeka.”

Ledwo doczekałam się mamy. Wypytałam ją o wujka.

„To mój młodszy brat, Genek. Siedział długo w więzieniu, teraz wyszedł, ale jest chory. Nie pamiętasz go, byłaś mała, jak go widziałaś ostatnio.”

Przyszedł ledwo żywy, a twój tata powiedział: „Niech u nas mieszka, niech dojdzie do siebie, może jakimi ziołami go wykurujemy.” Ale nie wiem, chyba już po nim.

Genek, młodszy brat mamy, był zawsze urwisem. Gdy miał szesnaście lat, włamał się z kolegami do sklepu w naszej wsi. Nie było pieniędzy w kasie, ale ukradli cukierki, ciastka, papierosy i wódkę. Schowali to w opuszczonej chacie w lesie, upili się. Szybko ich złapali. Genek dostał trzy lata, najpierw w poprawczaku, potem w więzieniu dla dorosłych. Coś tam przeskrobał, dostał dodatkowy wyrok. I teraz wrócił – ledwo żywy, w wieku dwudziestu pięciu lat.

Długo nie mogłam zasnąć, słysząc, jak wujek kaszle. Przypomniałam sobie, że we wsi mieszka babcia Eudoksja, znana zielarka.

„Trzeba jutro po szkole do niej zajrzeć” – myślałam. – „Może coś poradzi.”

Po szkole poszłam do babci.

„Dzień dobry, babciu Eudoksjo, muszę uratować wujka. Jest bardzo chory, może nawet umrzeć.”

Stara kobieta posadziła mnie przy stole, nalała herbaty, podsunęła talerz z pierogami.

„No, kochanie, opowiadaj” – wysłuchała mnie uważnie.

Potem wstała, wyjęła z półek różne torebki i woreczki, a na kartce coś napisała.

„MasW ciągu następnych miesięcy wujek Genek zaczął powoli wracać do sił, a ja zrozumiałam, że moje marzenie o byciu lekarzem narodziło się właśnie wtedy, gdy po raz pierwszy pomogłam komuś naprawdę.