Niespodziewani goście, którzy nie planują szybkie wyjazdu

No więc, co wy na to? Dwa tygodnie przed Wielkanocą zjawiła się u nas rodzina mojej teściowej, Tamary Stanisławówny, i jak się zdaje, nie zamierzają się nigdy wyprowadzić.

Ja, Halina, już nie wiem, czy się śmiać, czy płakać. Ci goście to prawdziwy prezent losu, a wygląda na to, że postanowili zamienić nasz dom w swoją osobistą gospodę. A Tamara Stanisławówna, zamiast ich powstrzymać, tylko kiwa głową i częstuje pierogami. Nie wspomnę już o moim mężu, Wojtku, który udaje, że to wcale nie jego zmartwienie. Postanowiłam więc wam opowiedzieć, bo sama jestem ciekawa, czyja cierpliwość pierwsza pęknie — moja czy ich.

Wszystko zaczęło się pewnego ranka, gdy obudził mnie hałas w kuchni. Myślę sobie — a może Wojtek postanowił mnie zaskoczyć i szykuje śniadanie? Ale gdzie tam! Wchodzę, a tam cała delegacja: ciocia Wiesława, jej mąż Zbigniew i ich córka Kinga, wszyscy z jakiejś zapadłej wioski, gdzie — jak wynika z ich opowieści — życie jest nudniejsze niż w naszej spiżarni. Przyjechali „na święta”, ale widocznie uznali, że świętowanie zaczyna się na dwa tygodnie wcześniej. Tamara Stanisławówna, promienna jak pisanka, już krzątała się przy garach, gotując żur. „Halinko, toż to rodzina! — mówi. — Trzeba ich przyjąć po ludzku!” A ja patrzę na te walizki w przedpokoju i już wiem — będą tu siedzieć wieki.

Ciocia Wiesława ma głos donośny jak syrena strażacka. Od progu zaczęła opowiadać, jak u nich wszystko drogie, a u nas to „warszawski raj”. Przy okazji natychmiast przystąpiła do inspekcji naszego domu. „Oj, Halu, dlaczego firanki takie zakurzone? A co to za plama na dywanie?” — pyta, a sama już grzebie w szafie, jakby sprawdzała, czy dobrze układam bieliznę. Zacięłam zęby i milczałam, ale we mnie już wrzało. Zbigniew, jej mąż, był zupełnym przeciwieństwem — cichy jak mysz pod miotłą. Całymi dniami siedzi w salonie, ogląda telewizję i prosi, żeby „przestawić na kanał o wędkarstwie”. A Kinga, ich dwudziestoletnia córka, żyje w telefonie, ale i tak potrafi pochłonąć połowę naszych zapasów. Raz weszłam do kuchni, a ona dopija mój ulubiony jogurt. „Oj, myślałam, że to dla wszystkich!” — mówi. Dla wszystkich, owszem, ale nie dla ciebie, Kingo!

Tamara Stanisławówna, zamiast delikatnie zasugerować, że czas się pakować, tylko dolewa oliwy do ognia. Codziennie gotuje jak na wesele: żur, pierogi, kotlety, sernik. A krewni, rzecz jasna, w siódmym niebie. „Tamaro, tyś nasza żywicielka!” — cmoka ciocia Wiesława, ale i tak domaga się dokładki. Próbowałam rozmawiać z teściową, że może niech im nie dogadza, ale tylko ręce załamała: „Halinko, jak możesz? Toż to rodzina! Oni raz na sto lat przyjeżdżają!” Ano właśnie, i wygląda na to, że zamierzają zostać jeszcze na kolejne sto.

Wojtek, mój mąż, w tej sytuacji to mistrz neutralności. Mówię mu: „Wojtek, pogadaj z mamą, niech im podpowie, że czas do domu”. A on na to: „Halina, wytrzymaj, toż to goście”. Goście?! U nas już nie dom, a schronisko młodzieżowe! Nawet do łazienki chodzę teraz według grafiku, bo Kinga godzinami robi sobie selfie. A wczoraj ciocia Wiesława „pomogła” mi sprzątać i tak wyskrobała moją ulubioną patelnię, że nic się już na niej nie smaży. „Myślałam, że tak będzie lepiej!” — tłumaczy. Lepiej — na złomowisko.

Najśmieszniejsze, że już snują plany. Ciocia Wiesława oznajmiła, że zostanie do majówki, bo chce zobaczyć, „jak u nas kiełbasy się piecze”. Zbigniew marzy, by z Wojtkiem pojechać na ryby, a Kinga prosi, żeby zawieźć ją do galerii, bo u nich „nie ma porządnych ciuchów”. Siedzę i myślę: czy oni w ogóle stąd wyjadą? I przede wszystkim — jak ja do tego dnia dotrwam bez zawału?

Zaczęłam już układać plany, jak się ich pozbyć. Może powiedzieć, że zaczynamy remont? Albo że wyjeżdżamy na wakacje? Ale Tamara Stanisławówna zdaje się cieszyć tą inwazją. Wczoraj zaproponowała nawet wielkanocne przyjęcie z sąsiadami. „Niech wszyscy widzą, jaka my rodzina zgodna!” — mówi. Zgodna, oczywiście, tylko ja już czuję się w swoim domu jak intruz.

Jedyną moją bronią pozostaje poczucie humoru. Wieczorem, gdy wszyscy zasną, nalewam sobie herbatę i wyobrażam sobie, że piszę książkę pt. „Jak przetrwać najazd krewnych”. Będą w niej rozdziały o tym, jak chować jedzenie, jak uśmiechać się, gdy chce się wrzeszczeć, i jak nie zadusić teściowej za jej gościnność. A tak naprawdę wiem, że to tylko chwilowe. W końcu wyjadą, a dom znów będzie nasz. Tymczasem odliczam dni do Wielkanocy i modlę się, by ciocia Wiesława nie wpadła na pomysł pozostania do lata.

Ciekawe, czy ktoś jeszcze ma taką rodzinę? I jak sobie z nią radzi? Bo ja jestem już na krawędzi, ale nie zamierzam się poddać. Może do świąt opanuję zen. Albo przynajmniej nauczę się chować jogurty tam, gdzie Kinga ich nie znajdzie.