Niespodziewane olśnienie

Decyzja dojrzała niespodziewanie

Kinga z matką żyły we dwie. Odkąd dziewczynka sięgała pamięcią, nigdy nie widziała ojca. W dzieciństwie nawet nie zastanawiała się, kim był ani gdzie się podział. Dopiero teraz myślała, że mógł być „bohaterem-lotnikiem”. Nie mieli też żadnych krewnych, ponieważ matka od szóstego roku życia wychowywała się w domu dziecka.

Matka nigdy nie zdążyła opowiedzieć Kingi o swoim związku z jej ojcem. Najwyraźniej nawet nie był jej mężem, a teraz nie było już kogo zapytać.

**Życie w domu dziecka**

W wieku trzynastu lat Kinga przeżyła prawdziwy szok i żałobę – odeszła jej matka, której serce było słabe. Córka często widziała, jak łapała się za pierś i grymasiła.

„A ja nawet nie rozumiałam, że mamie naprawdę boli serce i że to poważne” – przyznawała przed sobą Kinga. – „Myślałam, że jak zwykle przejdzie, a mama znów będzie radosna”.

Ale Kinga została sama. Złamały się matczyne skrzydła, które osłaniały ją przed okrutnym światem. Musiała szybko dorosnąć. Trafiła do domu dziecka.

Tam zdążyła wiele wycierpieć. Zwłaszcza nocami było strasznie – nikt nie pilnował ich sypialni. Dzieci bywały okrutne: wyzywały się, biły. Choć Kinga starała się trzymać z boku i być niewidoczna, i tak dostawało się jej od starszych dziewczyn i chłopaków.

Jej wygląd nie był idealny – zawsze martwiła się o swoją urodę. W wieku trzynastu lat wyglądała na dziesięć, była chuda, miała zadarty nos i piegi. Za to nauka w szkole przychodziła jej z łatwością.

**Nowa rodzina i życie Kingi**

W domu dziecka nie spędziła długo, może około roku, ale ten czas wydał się jej ciężki i niekończący. Matka Kingi miała przyjaciółkę z domu dziecka, Alinę. To ta dobra dusza nie pozwoliła, by dziewczynka została sierotą na zawsze.

„Proszę powiedzieć, jak można zaopiekować się Kingą?” – zapytała Alina dyrektorkę, gdy przyjechała z mężem, Robertem, do domu dziecka.

Dyrektorka przyjrzała im się uważnie i widocznie ich wygląd ją zadowolił, bo poprosiła o dokumenty.

„Znaliście wcześniej dziewczynkę albo jej matkę?”

„Z Kingą nie, ale z jej mamą wychowywałyśmy się w tym samym domu dziecka” – odpowiedziała Alina, a mąż przytaknął. – „Dopiero niedawno dowiedziałam się, że nie żyje, więc odnalazłam jej córkę”.

Dyrektorka szczegółowo wszystko wyjaśniła, i wkrótce, po dopełnieniu formalności, Alina i Robert zabrali Kingę do siebie. Mieli już własną rodzinę: prawie szesnastoletniego Jacka i dwunastoletnią Olę. Kinga od pierwszych dni starała się zaprzyjaźnić z dziećmi, ale widziała, że to nie działa. Nie traktowali jej jak swojej, a do tego zazdrościli Alinie jej uwagi. To przecież ich mama, a tu nagle pojawia się jakaś obca dziewczyna, którą rodzice traktują z czułością.

Gdy Kinga pytała Jacka o coś, odwracał się w milczeniu i szedł do swojego pokoju. Ola też z nią nie rozmawiała, a gdy mama nie widziała, pokazywała język i robiła miny.

„Może to moja wina, że nie potrafię się z nimi zaprzyjaźnić. To przez to, że jestem brzydka” – cierpiała w duchu Kinga, patrząc w lustro. – „Prawdziwa pokraka – małe oczy, piegi. Komu taka może się podobać?”

Nie była aż tak brzydka. To wiek dojrzewania, więc miała pewne niedoskonałości, ale bardzo się przejmowała, widząc siebie i Olę. Tamta była ładna, z kręconymi włosami, o których Kinga marzyła, podczas gdy ona miała proste, jasne kosmyki.

Dzieci były spokojne i nie sprawiały problemów.
Kinga czuła, że Alina stara się ją kochać, traktuje ją życzliwie i czule, na tyle, na ile potrafi. Choć nie miała dla niej zbyt wiele czasu. Ona i Robert byli ciągle zajęci – prowadzili małą agencję nieruchomości, więc kręcili się jak w ukropie. Dla dzieci zostawało niewiele chwil. Mieli szczęście, że ich pociechy były spokojne i nie sprawiały większych kłopotów.

„Jak dobrze, że nasze dzieci zaakceptowały Kingę” – mówiła czasem Alina mężowi, a on się zgadzał.

„Tak, u innych bywa gorzej – dzieci nie potrafią się dogadać”.

Rodzice tak myśleli, bo nie wnikali w relacje między nimi. Na zewnątrz wszystko wyglądało dobrze i spokojnie. Kinga nigdy się nie skarżyła, ich własne dzieci też milczały. Ale w sercach każdego z nich buzowały emocje.

**Przeżycia**

Właśnie w wieku trzynastu lat Kinga musiała dorosnąć i zrozumieć, że życie nie zawsze jest łatwe.

„Nie mam już tej ciepłej troski, którą dawała mi mama. Odeszła i nie słyszę jej pełnych opieki słów, żebym założyła czapkę czy cieplej się ubrała zimą. Mama już nie martwi się, czy się nie przeziębię. Pamiętam, jak czytała mi bajki na dobranoc. Jakże było wtedy dobrze i bezpiecznie przy niej. Zawsze dmuchała na stłuczone kolano, smarowała je jodyną i delikatnie wycierała łzy. Teraz wiem, jak ciężko żyć bez własnej mamy, nawet w dobrej, zamożnej rodzinie” – często myślała Kinga w samotności, zachowując te słowa dla siebie.

Starała się nie kłócić z Jackiem i Olą. Z szacunkiem odnosiła się do Aliny i Roberta. Była wdzięczna już za to, że zabrali ją z domu dziecka. A do tego karmili i ubierali ją nie gorzej niż własne dzieci.

„Oczywiście ciocia Alina to dobra kobieta, ale nigdy nie stała się dla mnie prawdziwą mamą, kimś naprawdę bliskim. Dlatego jest mi smutno” – myślała Kinga, zasypiając. – „Ale bardzo się staram im się podobać”.

Tak, Kinga starała się wszystkim przypodobać. Pragnęła czułości, więc zaczęła przytulać się do Aliny, choć jeszcze nie rozumiała, że powinna to robić, gdy Jacka i Oli nie ma w pobliżu. Gdy tylko Alina przytulała Kingę, tamci nadymali się, zazdrościli i wychodzili do innego pokoju. Z czasem Kinga nauczyła się ukrywać swoje uczucia i powściągać je.

Nadszedł czas kończenia szkoły. Kinga uczyła się bardzo dobrze, więc powiedziała Alinie:

„Będę zdawać na pedagogikę”.

„No cóż, Kinga, cieszę się dla ciebie. Wybrałaś dobrą drogę w życiu. Nauka jest ważna, a my pomożemy” – szczerze odpowiedziała Alina.

**Studia i praca z dziećmi**

Dostała się na studia