NIESPODZIEWANA RADOŚĆ

NIECHCIANA RADOŚĆ

Na katedrze w uczelni nikt z kolegów nie wiedział i nie uwierzyłby, że mąż Weroniki Stanisławownej to zatwardziały alkoholik. To była jej smutna tajemnica i gorzka udręka.

Weronika Stanisławowna – wykładowczyni, doktor habilitowany, kierująca katedrą. W pracy ceniono ją jako specjalistkę. Miała nieskazitelną reputację. Wszyscy uważali ją za kobietę spełnioną. Pod każdym względem. A jak inaczej? Mąż często czekał na nią przed gmachem uczelni, by razem, pod rękę, wrócić do domu.

— Ach, Weroniko Stanisławowno, jaka pani szczęśliwa! Mąż taki przystojny, troskliwy, inteligentny… — zachwycały się młodsze koleżanki.

— Oj, dziewczyny, nie zazdrośćcie! — wymigiwała się Weronika.

Tylko ona wiedziała, co wyprawia jej „inteligent” w domu. Marek, jej mąż, upijał się do nieprzytomności. Wracał, a właściwie wlekał się do domu, brudny jak świnia. Nie było w nim wtedy śladu człowieczeństwa. Nie trafiał kluczem do zamka, więc dzwonił, padał na próg i zasypiał martwym snem. Weronika otwierała drzwi, wciągała jęczącego męża („o ja nieszczęśliwa, kiedy ty się wreszcie urżniesz, już sił nie mam…”), przykrywała go kocem (żeby nie zmarzł w nocy) i wracała do pisania habilitacji. Zostawiała też litrowy kubek wody. Inaczej budził cały dom wrzaskiem:

— Werka! Pić, pić!

Rano Weronika, gotowa do wyjścia, przestępowała przez śpiącego w przedpokoju Marka i zamykała drzwi. W uczelni siała rozumne, dobre, wieczne. Ten cykl powtarzał się tydzień, miesiąc… Aż pewnego dnia Marek stawał na schodach uczelni, trzeźwy jak przysłowiowa bryła. Wyczyszczony, wyprasowany, uśmiechnięty. Gdy Weronika wychodziła otoczona kolegami, podbiegał do niej, całował w policzek i pytał:

— Jak dzień, Weronisiu?

— Normalnie, Marku. Chodźmy do domu. — wzdychała niezauważalnie.

A koledzy z rozczuleniem patrzyli za tą uroczą parą.

„Weronice Stanisławownie z mężem się udało…”

Gdy tylko przekraczali próg domu, Weronika milkła. W ten sposób się mściła. Wiedziała, że milczenie to potężna broń. Marek nie znosił tej oskarżycielskiej ciszy. Z czasem jednak przywykł. Odprowadzał żonę i natychmiast uciekał „w interesach”. Pić nie przestawał.

28 lat małżeństwa. Miłość była wzajemna, gorąca i, zdawało się, wieczna. A potem rozleciała się jak puch z poduszki.

Na początku nie mogli mieć dzieci. Weronika przeżywała to głęboko. Uważała, że rodzina bez dziecka jest pusta. Wreszcie urodził się syn, Piotrek. Stał się sensem jej życia.

Pieniędzy brakowało. Marek wszystkie obowiązki zrzucił na żonę. On miał tylko jeden – chować przyniesione alkohole i sączyć je w ukryciu.

Weronika padła ze zmęczenia wieczorami. Nie od razu odkryła prawdę. Była młoda i naiwna. Gdy znalazła butelkę wódki na balkonie, spytała:

— Marku, czyje to?

— Zgadnij — zażartował.

Była awantura. Potem kolejna. Łzy, groźby, błagania. Znany scenariusz.

Lata mijały. Marek raz znajdował pracę, raz tracił. Z powodu picia. Weronika nie widziała w nim nadziei. Nie myślała o rozwodzie. Pamiętała słowa matki:

— Córko, za mąż wychodzimy raz. Pierwszy mąż od Boga, drugi od diabła. Choćby i słomiany, ale mąż. I nikt nie będzie dla dziecka lepszy niż ojciec.

Weronika bała się wyobrazić sobie męża od diabła…

Pracowała zawzięcie. Polegać mogła tylko na sobie. Przywykła do tego teatru zwanego „ciągi Marka”. Żal jej go było. I tylko tyle. W duszy wszystko wyschło.

Jej pociechą był Piotrek. Wyrosnął na przystojnego chłopaka. Pierwszą miłość znalazł w wieku 14 lat, drugą – 19, trzecią… Był nazbyt kochliwy. Weronika martwiła się. Ledwie przyzwyczaiła się do jednej dziewczyny, a Piotr przyprowadzał nową. Jedna, Ania, została pięć lat. Weronika pokochała ją, nazywała synową. Przedstawiła ją rodzinie. Mieszkali razem: Marek, Weronika, Piotr i Ania. Weronika marzyła o wnukach.

— Czas na ślub, na dzieci — mówiła.

Ania wzruszała ramionami:

— Ja dawno gotowa, ale Piotr jakoś się ociąga…

Pewnego dnia Weronika wróciła do domu i nie znalazła rzeczy Ani.

— Gdzie Ania? — spytała syna.

Tego wieczoru Piotr przyprowadził Kasię. MZapadła cisza, ale w sercu Weroniki, gdy patrzyła na śpiącą wnuczkę, rozbłysło coś, czego dawno nie czuła – szczera, nieoczekiwana radość.