Niespodziewana miłość, która nie poszła po jej myśli

Miłość przyszła niespodziewanie, ale coś poszło nie tak.

Pewnego wieczoru Weronika wracała z pracy, jak zawsze przez mały park, gdy nagle spod krzaków wyłonił się malutki szczeniak. Był pulchny i okrąglutki jak pączek.

— Ojej, skąd ty się tu wziąłeś, taki słodziak? — zdziwiła się, pochylając nad nim.

A on piszczał, merdał malutkim ogonkiem i wpychał nos w jej adidasy. Wzięła go na ręce, a on spojrzał na nią tak wiernie i smutno, że nie mogła go tam zostawić.

Wróciła więc do domu ze szczeniakiem na rękach, otworzyła mieszkanie i postawiła go na podłodze. Malec zaczął eksplorować nowe terytorium.

— No i co ja z tobą zrobię? Nie mam nawet pojęcia, jak się tobą zajmować… O rany, jeszcze muszę ci wymyślić imię. — Zastanawiała się, jak go nazwać, nie wiedząc nawet, jakiej jest rasy i czy wyrośnie na dużego psa, czy zostanie mały. Tymczasem szczeniak buszował po mieszkaniu. Spojrzała, gdzie się podział, ale od razu go nie zobaczyła.

— Hej, gdzieś się schował? Hej, Mikuś! — zawołała, a on wytoczył się spod szafki, na której stał telewizor. — O, czyli jesteś Mikuś! No to będziesz u nas Miś-Mikuś, a jak urośniesz duży, to Mirek.

Szczeniak był głodny i popiskiwał. Weronika poszła do kuchni, a on za nią. Otworzyła lodówkę, ale nie znalazła nic, czym mogłaby go nakarmić.

— Trzeba chociaż kupić mleko — pomyślała. — Ale najlepiej zajrzeć do sklepu zoologicznego, akurat jest naprzeciwko.

— Dobrze, Mikuś, idę do sklepu, jesteś głodny, zaraz wrócę, czekaj — pomachała mu ręką i wyszła, uważnie zamykając drzwi. Szczeniak też chciał wyjść.

W sklepie zoologicznym Weronika zwróciła się do sprzedawcy, opisując swoją sytuację.

— Nie mam pojęcia, czym go karmić, a już go przygarnęłam.

— Nic się nie martw, dasz radę. Zaraz ci wszystko wytłumaczę, a internet też ci pomoże.

Wracała do domu z torbami pełnymi karmy i akcesoriów dla psa. Z dnia na dzień malec rósł, a Weronika coraz więcej wiedziała o opiece nad psami. Nawet wyprowadzała go na smyczy, bo bała się, że ucieknie.

— Mikuś, nie wolno! Mikuś, fe! — wydawała komendy.

Najbardziej jednak martwiła się, gdy była w pracy:

— Co tam Mikuś może nabroić? Co tym razem pogryzie?

Mikuś wyrósł na dużego Mirka. Nie był ogromnym psem, ale sporym — okazało się, że to mieszaniec, brązowy i krótkowłosy. Sąsiadka Elżbieta, która miała rasową owczarka i znała się na psach, powiedziała:

— Weronika, to pewnie mieszanka labradora z czymś, ale wygląda jak labrador.

— No i dobrze, jaki jest, taki jest — odpowiedziała Weronika i uśmiechnęła się. — To nie ja go wybrałam, to on wybrał mnie.

Minął rok, a ona wciąż nazywała go Misią, chyba że była surowa — wtedy mówiła „Mirek”. Był posłuszny, wykonywał wszystkie komendy. Rano i wieczorem z powagą „wyprowadzał” swoją panią — ona zawsze mówiła, że to on ją wyprowadza, a nie ona jego.

— Mirek, przez ciebie nawet w weekend nie mogę się wyspać. Budzisz mnie jak zegarek. Ech, ty, mój żywy budzik — gładziła go po głowie i grzbiecie.

Za to Mirek uwielbiał weekendy. W południe szli razem do parku nad jeziorko, gdzie było wybieg dla psów — tam dopiero się wyszalał. Do domu wracał powoli, z językiem na wierzchu. Był wiernym przyjacielem, pocieszał ją w smutne dni, i odwrotnie. Weronika już nie wyobrażała sobie życia bez niego.

Zanim Mikuś znalazł ją w parku, rozstała się z chłopakiem, Kamilem. Mieszkał u niej prawie rok, ale ciągle się kłócili. Nie mogła go nauczyć porządku. Wracał z pracy, rzucał buty byle gdzie w przedpokoju. Kurtkę nigdy nie wieszał, tylko rzucał na komodę. Na początku sprzątała za nim, ale w końcu zwróciła mu uwagę.

— Kam