Niespodzianka od byłego

Niespodzianka od byłego

Marek, zaczekaj! krzyknęła Zuzanna przez otwarte okno.

Chłopak już jej nie słyszał. Usiadł za kierownicą swojego auta i odpalił silnik. Wtedy Zuzanna chwyciła telefon i wybiegła z mieszkania.

Biegnąc po schodach z czwartego piętra, próbowała kilka razy do niego zadzwonić, ale Marek nie odbierał.

Myślała tylko o jednym: Muszę zdążyć!

Los jej sprzyjał. Gdy wybiegła na dwór, Marek jeszcze grzał silnik. Zobaczył ją bez kurtki, ze zdziwieniem opuścił szybę.

Co się stało? Wyglądasz fatalnie!

Ty… Tam pod autem…

Zuzanna była tak zdyszana, że nie mogła złapać tchu. Zamiast tłumaczyć, padła na kolana i zaczęła zaglądać pod samochód.

Nawet nie myślała o brudnym śniegu i plamach na dżinsach.

Wylazła spod samochodu, trzymając na rękach wychudzonego, zziębniętego kota. Marek patrzył na nią z niedowierzaniem.

Zuzia, co ty wyprawiasz? Przedstawienie robisz? Spieszę się do pracy, wiesz?

Widziałam kota pod twoim autem powiedziała, łapczywie łapiąc powietrze. Bałam się, że odjedziesz i…

Kot pod autem? prychnął Marek. Tylko tyle? Przez kota zrobiłaś taki cyrk?

A koty, myślisz, nie chcą żyć? spojrzała na niego z wyrzutem.

Jakby chciał, toby uciekł. Gdyby słyszał silnik, już dawno by się zmył. Szkoda było twojego zachodu.

Nie uciekłby, nawet nie mógł miauknąć. Popatrz na niego, nie ma siły odpowiedziała cicho.

No dobrze, uratowałaś kota, fajnie. Może wynagrodzisz się cukierkiem, a nawet wpisem na Facebooku. Ja jadę do pracy. Widzimy się wieczorem.

Zuzanna patrzyła, jak Marek odjeżdża, tuląc kota w ramionach. Nie rozumiała, skąd tyle oschłości u kogoś, z kim tyle przeżyła. Wcześniej tego nie zauważała.

Spojrzała na kota. Był słaby, ledwo patrzył. Ale w jego oczach zobaczyła… wdzięczność. Tak, to była wdzięczność.

Z kotem na rękach wróciła do domu, przebrała się, zabrała gotówkę i zamówiła taksówkę.

Dokąd jedziemy? uśmiechnął się taksówkarz, gdy tylko siadła z tyłu.

Prosiłam przez telefon, do lecznicy dla zwierząt. Im szybciej, tym lepiej.

Już wiem, przepraszam, umknęło mi. Coś poważnego z kotem? spojrzał w lusterko.

Tak. Potrzebuje pomocy.

Więcej nie pytam. Ale znam świetną klinikę, nie zależy pani do której?

Najlepszą poproszę.

W takim razie tam pojedziemy. Lekarze tam cuda robią, zwierzęta wracają do życia jak nowe.

Piętnaście minut później Zuzanna czekała w kolejce w klinice. Wszyscy wokół zmartwieni swoimi pupilami.

Co się stało z waszym? zagadnęła ją starsza pani trzymająca małego psa.

Nie wiem, znalazłam go dzisiaj pod autem. Chyba całą noc spędził na mrozie…

Na mrozie? oburzyła się kobieta. To pani pierwsza wchodzi, my mamy tylko kontrolę. Widać, że waszemu kotu pilnie potrzeba pomocy.

Naprawdę? Przepuści mnie pani?

Jasne. Swoich trzeba wspierać.

W końcu Zuzanna trafiła do gabinetu i niecierpliwie wierciła się na krześle, kiedy weterynarz badał kota.

Po badaniu trzeba było czekać na wyniki badań. Czas płynął powoli, Marek kilkukrotnie dzwonił, ale Zuzanna nie odbierała, nie miała siły ani ochoty rozmawiać.

Pani znalazła tego kota na dworze? spytał poważnie lekarz.

Tak, siedział pod autem. Pewnie całą noc tam spędził.

Wygląda na to, że tak. Ma odmrożenia ale to nie najgorsze. Jest mocno chory i leczenie będzie długie oraz kosztowne. Zastanowi się pani, czy bierze pani za to odpowiedzialność? Jeśli nie, trzeba szukać dla niego innych opiekunów.

Zuzanna podejrzewała, że kocie leczenie trochę potrwa, ale nie sądziła, że aż tak długo i tak drogo. Spojrzała kotu w oczy.

Kot nie prosił, nie błagał. Po prostu patrzył na nią z wdzięcznością.

Jestem gotowa wziąć za niego odpowiedzialność, nawet jeśli miałabym się nim zajmować całe życie.

Dobrze uśmiechnął się lekarz. Zostawi pani kota u nas na dwa tygodnie, potem dostanie pani zalecenia, co dalej.

Dziękuję, naprawdę dziękuję Zuzanna z trudem powstrzymała łzy.

To ja dziękuję. Rzadko można spotkać kogoś takiego jak pani.

Zuzanna pogłaskała kota i obiecała mu, że po niego wróci. Kot, zbierając resztki sił, zamiauczał na pożegnanie.

Do domu wróciła wieczorem, tak wyczerpana, że marzyła już tylko o łóżku. Niestety, zamiast odpoczynku czekała ją awantura, bo był tam Marek, wyraźnie wściekły.

Zuzia! Gdzie byłaś? Dzwoniłem tyle razy! Co to ma być?!

Przepraszam, miałam ciężki dzień… odpowiedziała zmęczona, zdejmując kurtkę i przestawiając jego buty, jak co dzień zostawione przy drzwiach.

Ale przecież masz wolne! Co robiłaś, że taka padnięta?

Byłam z kotem w lecznicy. Cały dzień.

Z jakim kotem?! O co chodzi?!

Tym samym, którego wyciągnęłam spod twojego auta westchnęła. Jestem wykończona, pogadamy jutro?

Czekaj! Chcesz mi powiedzieć, że straciłaś cały dzień przez bezdomnego kota?

Co za różnica, czy był bezdomny, czy nie? Potrzebował pomocy, inaczej by umarł!

A ja tu głodny czekam, ciebie nie ma, obiadu nie ma!

Marek, nie jesteś dzieckiem. W zamrażarce są pierogi, mogłeś sobie ugotować. Wiem, że wolisz inne jedzenie, ale jak już prawie z głodu umierasz…

Mam jeść pierogi? To ja na śmietniku się znalazłem, że takie rzeczy mam jeść? I to ja cały dzień pracowałem, a jeszcze miałbym gotować?

Choć była wykończona, poszła i ugotowała mu to, co lubił najbardziej. Nie zasłużył na to, ale nie miała już siły się kłócić. Marek nawet nie podziękował…

Dwa tygodnie później Zuzanna odebrała kota z lecznicy. Kupiła mu wszystko, co trzeba, ale Markowi nic nie pokazywała, żeby się nie denerwował na zapas. W końcu to jej mieszkanie, Marek nie był nawet narzeczonym żadna poważna deklaracja z jego strony nie padła.

Gdy Marek zobaczył kota, wybuchł prawdziwą awanturą.

Przyniosłaś do domu kota z ulicy?! Zuzanna, chyba ci odbiło! Może spadłaś na głowę, jak wlazłaś pod auto?

Uspokój się. Uratowałam go i odpowiadam za niego.

I ile wydałaś na to leczenie? Ile jeszcze wydasz?!

Moje pieniądze, moja sprawa. Nie rozliczasz się przede mną ze swoich zakupów, nawet z zakupów jedzenia.

Przecież mówiłem, że auto pochłania kasę! Do tego mam problemy w pracy. Ale zamiast o mnie gadać, mówmy o tym futrzaku…

Ma na imię Maurycy.

Już mu nadałaś imię? Chyba powinnaś pójść do lekarza!

Tę noc Zuzanna spędziła sama. Dobrze, że miała dwa pokoje. Całą noc rozmyślała… O relacji z Markiem.

Byli razem niespełna rok, ale ostatnio coś się popsuło. Marek stawał się coraz bardziej wymagający, coraz częściej ją obrażał. To był niepokojący sygnał, ale Zuzanna postanowiła dać mu jeszcze jedną, ostatnią szansę.

Niestety, nie wykorzystał jej. Wciąż wyżywał się na niej z powodu kota, powtarzał, że kot nie ma prawa mieszkać w domu. Zuzanna cierpliwie słuchała i… wyciągała wnioski. W końcu, pewnego wieczoru zebrała się na odwagę.

Marek, nie kocham cię. Ty mnie chyba też nie. Po co się męczyć?

Co sugerujesz?

Jutro spakujesz się i wyprowadzisz. Mam dość twoich awantur. Chcę spokoju.

Czyli przez kota chcesz się mnie pozbyć? Tak się odwdzięczasz?

Skoro nie odpowiada ci, że kot będzie z nami mieszkać, to może czas byś poszukał sobie nowego mieszkania. Najlepiej kup własne i tam wprowadzaj swoje porządki.

Zuzanna miała akurat wolne następnego dnia, więc rozstanie nie mogło odbyć się w lepszym momencie.

Marek próbował jeszcze ją przekonać do zmiany decyzji, ale gdy tylko usłyszał słowo kot, zaczynał drżeć ze złości. Zuzanna wiedziała już, że szczęścia z nim nie będzie.

Około południa Marek zaczął się pakować. Zuzanna poganiała go, choć wciąż coś przeciągał chyba czekał na cud.

Siedziała w kuchni, gdy zadzwoniła jej przełożona z pracy:

Zuziu, wiem, że prosiłaś dziś o wolne, ale bez ciebie sobie nie poradzimy. Proszę, przyjedź na godzinkę.

To naprawdę zły moment Zuzanna spojrzała na pakującego się Marka, który ze złością upychał graty do torby. Musiał jeszcze zabrać komputer i narzędzia z balkonu.

Błagam cię, to tylko na chwilę. Wiesz, że nie dzwonię z byle powodu.

Westchnęła i poszła się ogarnąć. Markowi powiedziała, by rzucił klucze do skrzynki na listy. Tylko kiwnął głową, patrząc na nią ze złością.

W pracy rzeczywiście nie zatrzymali jej długo. Po czterdziestu minutach zamówiła taksówkę.

Jak tam kotek, wszystko dobrze? uśmiechnął się kierowca, którego poznała już wcześniej.

Dziękuję, w porządku. Proszę tylko szybko mnie zawieźć do domu.

Nie ma sprawy odpowiedział z szerokim uśmiechem.

Gdy weszła do klatki, najpierw sprawdziła skrzynkę kluczy nie było. A auta Marka na podjeździe też brak.

Pewnie jeszcze nie wyjechał pomyślała.

Ale na czwartym piętrze spotkała ją niespodzianka: drzwi do mieszkania były zamknięte. Otworzyła je kluczem i weszła.

Torby Marka zniknęły. Komputer i narzędzia również. Ale najgorsze było co innego nie znalazła Maurycego na swoim miejscu, zniknęła też jego transporterka.

Biegała z płaczem po całym mieszkaniu, wołała kota. Bez skutku. Była już pewna, że to Marek go zabrał. Po co? Zadzwoniła do niego.

Po co zabrałeś Maurycego?! krzyczała niemal płacząc.

Taka niespodzianka, Zuziu! Jak zaczniesz mnie błagać na kolanach, to może ci go oddam!

Wiesz, że Maurycy wymaga specjalnej diety i opieki?!

Krzyczała jeszcze do słuchawki, ale Marek już się rozłączył.

Gdzie go teraz szukać? załamała się Zuzanna, siadając na podłodze.

Marek dawniej mieszkał wynajmem, nie był stąd, nigdy nie mówił o rodzinnych stronach. Obiecywał, że ją kiedyś tam zabierze, lecz nie dotrzymał słowa.

Przez całą noc nie mogła zasnąć, rano pobiegła do Marka do pracy. Okazało się, że wziął urlop na kilka dni. Coś się stało? spytał szef.

Zuzanna opowiedziała mu w skrócie, a szef obiecał, że w razie czego porozmawia z Markiem, gdy ten się pojawi. Potem próbowała jeszcze kilka razy dzwonić, ale telefon Marka pozostawał wyłączony.

Na przystanku podszedł znajomy taksówkarz.

Może podwieźć?

Rozpoznała go natychmiast. Uśmiechnęła się blado:

Tak, proszę zawieźć mnie do domu.

Była bliska rozpaczy, nie wiedziała co robić.

Proszę wsiadać odparł spokojnie taksówkarz.

Po drodze zadzwonił telefon z nieznanego numeru.

Halo? odebrała napięta.

Czy pani Zuzanna? usłyszała kobiecy głos.

Tak. O co chodzi?

Wczoraj wieczorem przyjechał do nas Marek, mówił, że zna mojego męża z pracy i poprosił o kilka dni noclegu. Był z kotem…

Z kotem? zadrżał jej głos.

Tak, dlatego dzwonię. Marek pił i twierdził, że użyje kota, żeby panią odzyskać. Ale widzę, że ten kot jest bardzo smutny i cały czas miauczy za panią.

Błagam, proszę go nie karmić niczym przypadkowym. On ma specjalną dietę!

Próbowałam, ale nie chciał jeść. Ale tak naprawdę dzwonię, bo Marek gdzieś wyszedł, chyba do baru albo sklepu. Może zechce pani go odebrać? Nie chcę być zamieszana w jego sprawy, a kot nie jest winien.

Przyjadę! Proszę podać adres!

Szybko wyjaśniła taksówkarzowi sytuację. Ten, nie komentując, przyspieszył do granic możliwości.

Gdy dotarli na miejsce, reszta wydarzeń była jak we śnie. Zuzanna wpadła na trzecie piętro, zapukała do właściwych drzwi, zabrała transporter z Maurycym i podziękowała gospodyni z całego serca. Gdy tylko wróciła do auta, taksówkarz już czekał.

Gdy dziewięciopiętrowy blok, w którym Marek więził Maurycego, znikał za zakrętem, Zuzanna odetchnęła z ulgą.

Całą drogę płakała ze wzruszenia z powodu dobroci ludzi starszej pani z lecznicy, taksówkarza i tej kobiety, która pomogła. Tak długo, jak są na świecie tacy ludzie, dobro zawsze wygra ze złem.

Może zostanę z panią, gdyby były problemy z Markiem? zaproponował kierowca.

Bardzo bym prosiła zgodziła się od razu.

Od razu zamówiła ślusarza do wymiany zamka, a taksówkarz, pan Wiktor, pilnował razem z Maurycym porządku. Kot był szczęśliwy.

Była niesamowicie wdzięczna Wiktorowi za wsparcie w tej trudnej chwili. Tak zakończyła się ta historia.

Nadmieniać chyba nie trzeba, że z czasem przyjaźń Zuzanny i Wiktora przerodziła się w miłość.

A o Marku? Warto powiedzieć kilka słów. Gospodarze, u których się zatrzymał, wyrzucili go jeszcze tego samego dnia, gdy pokłócił się z gospodynią. Dostał od gospodarza nawet solidnego pod oko.

Gdy pojawił się w pracy, szef poprosił go o złożenie wypowiedzenia.

Ale dlaczego? nie rozumiał Marek.

Bo trzeba umieć być człowiekiem. Pisz wypowiedzenie i już.

Marek wrócił w końcu tam, skąd przyjechał. Dostał to, na co zasłużył.

Bo nie można traktować innych źle, zarówno ludzi, jak i zwierząt. Miłości nie da się wymusić, a dobro zawsze wróci często wtedy, gdy sami niesiemy pomoc i serce tym, którzy naprawdę tego potrzebują.