Nieposłuszne talerze: trzy dni prób cierpliwości.

Nieposłuszne talerze: trzy dni próby cierpliwości.

Jan mył naczynia. Przez trzy dni znosił to cierpliwie, ale żaden talerz ani kubek nie był jeszcze czysty. Wróciwszy z pracy, nawet nie przebierał się, tylko zarzucił fartuch i zabrał się do roboty. Chciał też ugotować jakąś zupę, bo już zapomniał, jak smakuje prawdziwy domowy rosół

Resztki jedzenia tak przylgnęły do talerzy, że musiał je moczyć. Kawowych kubków ze dziesięć. Czy naprawdę nie można po sobie choć jednego umyć? Ścisnęło go w gardle. Był głodny, a w lodówce tylko kilka ogórków i pusta półka. Nagle poczuł zapach szarlotki Jadzi. W ich domu zawsze pachniało wypiekami, bo żona uwielbiała gotować. Ledwo wracała z pracy, a w kuchni już unosił się zapach cynamonu albo wanilii. Mikser warczał, piekarnik się nagrzewał

Ale teraz Jan wspomina żonę z taką czułością. Wtedy wydawało mu się, że poza kuchnią i dziećmi (praca się nie liczyła) nic więcej nie widziała. Zawsze albo prała, albo myła okna, albo trzepała dywany. A latem kuchnia zamieniała się w fabrykę przetworów. Jan ledwo nadążał znosić słoiki do piwnicy.

Pewnego wieczoru wrócił z pracy, a Jadzia, jak zwykle, coś gotowała na kuchennym progu, siedząc na blacie miała ten irytujący nawyk obierała jabłka i przez telewizor oglądała jakiś koncert.

Rozwodzę się z tobą powiedział Jan niespodziewanie spokojnie, nawet się nie witając.

Żona drgnęła, ale nie odwróciła głowy.

Mam inną kobietę wyjaśnił. Kocham ją i nie mogę cię dłużej oszukiwać.

Jadzia odłożyła nóż, powoli odwróciła się do męża twarzą rozgrzaną od pary i tej nowiny, i cicho, posłusznie odparła:

Weź sobie kawałek szarlotki, bo i tak nie zjemy całej.

Jan oczywiście nie wziął, choć uwielbiał ją z migdałami i orzechami Spakował najpotrzebniejsze rzeczy i poszedł do kobiety, która w niczym nie przypominała Jadzi. Nigdy nie nosiła dżinsów tylko krótkie spódniczki i sukienki. Nigdy nie zakładała sportowych butów, tylko szpilki. Mogła powiedzieć, że idzie do salonu piękności takim tonem, jakby szła na ważne spotkanie biznesowe. I cały świat miał czekać.

A Jadzia nigdy nie chodziła do salonów. Nie lubiła włóczyć się po sklepach ani targach. Jeśli coś było potrzebne, robiła listę, szła i wracała z torbami. Nie czytała błyszczących czasopism, nie piła kawy, nie farbowała włosów, nie ćwiczyła. A jednak zawsze była piękna, schludna, szczupła. W obcisłych dżinsach i krótkich bluzkach, z warkoczem, wyglądała jak nastolatka.

Jan chciał przy sobie prawdziwej kobiety. I znalazł sobie Angelikę. Teraz sam prasuje koszule, gotuje, myje naczynia. A nocami śni mu się szarlotka Jadzi i jej pierniki. We śnie pachnie wanilią i słychać jej śmiech

Posprzątawszy kuchnię, Jan poszedł do pokoju. Na kanapie leżała Angelika, elegancko oparta na łokciach. Przed nią leżał kolorowy magazyn, a na stoliku stały trzy kubki po kawie.

Jesteś cudowny, mój zajączku. Co bym bez ciebie zrobiła? zaskrzeczała żona, wyciągając do niego ręce. Właśnie wróciłam z manicure. Ależ jestem zmęczona! Popatrz, jakie piękne paznokcie, prawda? Moje własne, co? Chodź, przytulę cię

Jana zaczęło wkurzać. Chyba z głodu pomyślał i poszedł do kuchni obierać ziemniaki.