Niepokorne talerze: trzy dni prób cierpliwości.

„Nieposłuszne talerze: trzy dni próby cierpliwości.”

Janek mył naczynia. Przez trzy dni znosił to cierpliwie, ale ani jeden talerz ani filiżanka nie były jeszcze czyste. Więc gdy wrócił z pracy, nawet się nie przebierał. Zarzucił fartuch i zabrał się do roboty. Chciał jeszcze ugotować jakąś zupę, bo już zapomniał, jak smakuje prawdziwy domowy rosół…

Resztki jedzenia tak przywarły do talerzy, że musiał je namoczyć. Filiżanek po kawie ze dziesięć. Serio, nie można po sobie jednej umyć? Żal ścisnął go za gardło. Był głodny, a w lodówce tylko kilka ogórków i pusta półka. I nagle Janek wyczuł zapach szarlotki Marysi. W ich domu zawsze pachniało ciastem, bo żona uwielbiała piec. Ledwo wracała z pracy, a w kuchni już unosił się zapach cynamonu albo wanilii. Mikser warczał, piekarnik się nagrzewał…

Ale teraz Janek tak mile wspomina żonę. Wtedy myślał, że ona poza kuchnią i dziećmi (bo praca się nie liczyła) nic więcej nie widzi. Zawsze albo prała, albo myła okna, albo sprzątała dywany. A latem kuchnia zamieniała się w fabrykę przetworów. Janek nie nadążał znosić słoików do piwnicy.

Pewnego wieczoru wrócił z pracy, Marysia, jak zwykle, gotowała coś na kuchennym blacie, a ona, siedząc na brzegu stołu miała taki zły nawyk obierała jabłka i przez telewizor oglądała jakiś koncert.

Rozwodzę się z tobą Janek powiedział dziwnie spokojnie, nawet się nie przywitawszy.

Żona drgnęła, ale nie odwróciła głowy.

Mam inną kobietę wyjaśnił. Kocham ją i nie mogę cię dłużej oszukiwać.

Marysia odłożyła nóż, powoli odwróciła się do męża twarzą rozgrzaną od pary i tej nowiny, i cicho, posłusznie powiedziała:

Weź sobie kawałek rolad, bo tyle nie zjemy.

Janek oczywiście nie wziął tej rolad, choć bardzo lubił z agrestem i orzechami… Spakował najpotrzebniejsze rzeczy i poszedł do kobiety, która w ogóle nie przypominała Marysi. Ona nigdy nie nosiła dżinsów jak Marysia tylko krótkie spódniczki i sukienki. Nigdy nie zakładała sportowych butów, tylko szpilki. Mogła powiedzieć, że idzie do salonu piękności takim tonem, jakby szła na ważne spotkanie biznesowe. I cały świat musiał czekać.

A Marysia nigdy nie chodziła do salonów. Nie lubiła włóczyć się po sklepach ani targowiskach. Jeśli musiała coś kupić, robiła listę, szła i wracała z torbami. Nie czytała błyszczących kobiecych magazynów, nie piła kawy, nie farbowała włosów, nie ćwiczyła. Ale zawsze była piękna, zadbana, szczupła. W obcisłych dżinsach i krótkich bluzkach, z warkoczykiem, wyglądała jak nastolatka.

Janek chciał przy sobie prawdziwej kobiety. I znalazł sobie Aldonę. Teraz sam prasuje koszule, gotuje, myje naczynia. A w nocy śni mu się rolady Marysi i jej ciasta. Sny pachną wanilią, a w tle słychać śmiech Marysi…

Gdy posprzątał kuchnię, Janek poszedł do pokoju. Na kanapie leżała Aldona, elegancko oparta na łokciach. Przed nią leżał magazyn, a na stoliku obok stały jeszcze trzy filiżanki po kawie.

Jesteś taki wspaniały, mój zajączku. Co bym bez ciebie zrobiła? zaskrzeczała żona, wyciągając ręce do męża.
Właśnie wróciłam z manicure. Tak jestem zmęczona! Popatrz: świetne paznokcie, prawda? Moje własne, co? Chodź, słonko, przytulę cię…

Janka zaczęło wkurzać. Chyba z głodu pomyślał i poszedł do kuchni obierać ziemniaki.