Nieoczekiwane spotkanie

Niezwykłe spotkanie

Na urodziny do Haliny Stanisławównej zjechali się bliscy i znajomi – kończyła sześćdziesiąt lat. Jeszcze nie staruszka, ale już nie młódka, choć „emerytką” nazwać się nie dała. Zbyt energia z niej tryskała i wszystko w jej rękach się udawało. Ciągle powtarzała ze śmiechem:

– Prochu mi nie brak, mogę się nawet podzielić!

W kawiarni tłok – mąż, dwóch synów z żonami, krewni i koledzy z pracy, choć już dawno odeszła z zawodu. W firmie, gdzie spędziła lata jako główna księgowa, pożegnali ją z żalem:

– Nie żegnamy się na dobre, będę was odwiedzać… Ale szczerze? Nie wyobrażam sobie siedzieć w domu na emeryturze. No ale wszyscy kiedyś do tego dochodzą… Teraz moja kolej.

Szef żałował, że traci tak cennego pracownika, ale co było robić. Koledzy też łapali za serce:

– Halinko, nie damy ci spokoju, będziemy dzwonić! Kto nam podpowie, jak coś? – żartowali, odprowadzając ją.

– Dzwóńcie, dziewczyny, dzwóńcie!

A dziś wszyscy odświętni, uśmiechnięci, a jubilatka? Cudnie wygląda, jakby odmłodniała! Suknia w kolor kawy z mlekiem, eleganckie kamienne korale, nawet buty na obcasie – rzadkość, bo od lat chodziła w płaskich.

– Mamo, jakaś ty piękna! – chwalili synowie, wręczając ogromne bukiety róż.

– Dzięki, kochani – całowała ich po kolei.

Impreza udała się świetnie. Mąż, Jan, nie mógł oderwać wzroku od żony – dziś była wyjątkowa. Razem przeżyli dobre, spokojne czterdzieści lat, wychowali porządnych synów, teraz czas na siebie.

– Janku, ty też się zwolnij, dość już tej harówy – namawiała Halina.

– No nie wiem… Bez roboty to jak bez ręki. Myślałem, że do siedemdziesiątki pociągnę… Zobaczymy, jak zdrowie pozwoli.

– Prawda, nasze pokolenie do roboty przywykło…

Nazajutrz Halina wstała wcześnie. Goście – synowie z żonami, siostra z mężem i stara matka – mieli wyjechać wieczorem, trzeba ich nakarmić. Synowie uwielbiali jej wiśniowe ciasto, już stało w piekarniku.

– Jak się obudzą, będzie herbata z ciastem… Kocham gości, w takim dużym domu we dwoje to smutno. Tylko matka jeszcze z nami, ale rzadko wychodzi, choruje.

Za plecami rozległ się głos Jana:

– Halinko, no przecież masz już sześćdziesiąt lat! Powinnaś się oszczędzać – śmiał się. – Ale komu ja to mówię…

Jakby ona mogła leżeć, gdy goście w domu! Zawsze wstawała wcześnie, gotowała smaczne śniadania. Jan, siadając do stołu, mawiał:

– Śniadanie zjedz sam, obiadem podziel się z przyjacielem, a kolację…

– A kolację?

– Kolację też zjem sam! – odpowiadał, i oboje wybuchali śmiechem.

Goście się obudzili, zebrali w kuchni, znów było wesoło.

– U was tak pięknie – mówiła Irena, siostra Haliny. – Czysto, przytulnie, ogród zadbany. Brawo, Halina!

– Co ja? Bez Janka bym nie dała rady. To mój prawa ręka – pogłaskała męża po głowie.

Jan, patrząc na żonę czule, odpowiadał komplementem:

– Moja Halinka to wulkan energii, ciągnie mnie za sobą. Razem możemy góry przenosić…

– Szczęściarze jesteście – westchnęła Irena.

– No tak. Nie wyobrażam sobie życia bez niej. Ciekawe, jakby to było, gdybyśmy się nie spotkali?

Wszyscy parsknęli śmiechem – historię ich znajomości znali na pamięć.

– Nooo, ta historia… – rozmarzyła się Halina. – Ja też nie wyobrażam sobie życia bez ciebie, Janku.

– Mamo, opowiedz jeszcze raz! Albo lepiej tato, ty to z humorem robisz – poprosił młodszy syn.

W czasach studenckich zdarzył się im zabawny incydent w autobusie. Jan wracał z zajęć, wtłoczony między innych pasażerów, wertując notatki. Z Oliwią, swoją dziewczyną, pokłócili się tydzień temu i nie mieli ochoty się godzić. Matce Oliwia też się nie spodobała:

– Synku, coś mi w niej nie gra. Jakaś taka… chytra. Do domu przyszła i nawet „dzień dobry” nie powiedziała.

Nagle ktoś dotknął jego ręki – konduktorka:

– Bilecik proszę.

Wręczył jej pieniądze, dostał bilet i złotówkę reszty. Włożył monetę do kieszeni i…

Halina jechała do akademika, patrzyła przez okno. Konduktorka podała jej bilet, schowała go do lewej kieszeni – prawa była zajęta przez jakiegoś faceta, tłok był niesamowity.

Nagle poczuła, że ktoś grzebie w jej prawej kieszeni.

– O, łajdak! Moje ostatnie trzy złote chce ukraść! – pomyślała oburzona.

Wsunęła rękę do kieszeni, złapała czyjąś dłoń ściskającą banknot.

– Co ty wyprawiasz?! – syknęła.

– To moje pieniądze – odpowiedział męski głos.

– Jak to twoje, skoro to moja kieszeń?! – krzyknęła głośno, zwracając uwagę pasażerów.

Autobus dojeżdżał do przystanku. Halina rozpaczliwie próbowała odebrać banknot. W końcu fac