Nienawidził swojej żony. Przeżyli razem piętnaście lat. Przez całe piętnaście lat widywał ją każdego ranka, a ostatni rok drobne nawyki żony zaczęły go doprowadzać do szału.

Nienawidził swojej żony. Razem przeżyli piętnaście lat. Przez te wszystkie lata widywał ją każdego ranka, ale w ostatnim roku każdy drobny nawyk zaczął go irytować ponad miarę. Zwłaszcza jeden gdy, wyciągając ręce, jeszcze leżąc w łóżku, mówiła: Dzień dobry, słoneczko! Dziś będzie wspaniały dzień. Wydawałoby się, zwykłe słowa, ale jej chude ramiona i opuchnięta od snu twarz budziły w nim odrazę.

Wstawała, podchodziła do okna i przez chwilę wpatrywała się w dal. Potem zdejmowała koszulę nocną i szła do łazienki. Kiedyś, na początku ich wspólnego życia, zachwycał się jej ciałem, jej swobodą, która czasem przekraczała granice przyzwoitości. Choć jej sylwetka wciąż była smukła, teraz sam jej widok go drażnił. Pewnego razu miał ochotę ją popchnąć, by przyspieszyć jej przebudzenie, ale zebrał się w sobie i tylko ostrzegawczo rzucił:

Pośpiesz się, już mi się to nudzi!

Ona nie spieszyła się do życia. Wiedziała o jego romansie, znała nawet kobietę, z którą spotykał się od trzech lat. Czas pogrzebał rany dumy głębiej, zostawiając tylko smutny ślad poczucia niepotrzebności. Wybaczała mu agresję, obojętność, pragnienie przeżycia młodości na nowo. Ale nie pozwalała nikomu odebrać sobie spokoju żyła powoli, ceniąc każdą chwilę.

Tak postanowiła, gdy tylko dowiedziała się, że jest chora. Choroba pochłaniała ją miesiąc po miesiącu i wkrótce miała wygrać. Najpierw chciała powiedzieć prawdę wszystkim rodzinie, podzielić ciężar, ulżyć sobie. Ale najtrudniejsze dni przeżyła samotnie, uświadamiając sobie zbliżający się koniec, i postanowiła milczeć. Jej życie powoli się kończyło, ale każdego dnia rodziła się w niej mądrość obserwatorki.

Znajdowała ukojenie w małej bibliotece półtorej godziny drogi, ale każdego dnia przedzierała się przez wąski korytarz między regałami z tabliczką, którą stary bibliotekarz podpisał Tajemnice życia i śmierci, szukając książki, która wydawała się odpowiadać na wszystkie pytania.

On tymczasem szedł do kochanki. Tam wszystko było jasne, ciepłe, znajome. Spotykali się od trzech lat, a przez cały ten czas kochał ją nienormalną miłością: zazdrościł, żałował i nie mógł oddychać, gdy był z dala od jej młodego ciała. Tego dnia przyszedł z postanowieniem: koniec. Po co dręczyć wszystkich troje nie kocha żony, nienawidzi jej. Tu zacznie się nowe szczęście. Wyjął z portfela zdjęcie żony i dla demonstracji podarł je na drobne kawałki.

Umówili się w restauracji tej samej, w której pół roku temu świętowali piętnastą rocznicę. Ona przyszła pierwsza. On przed spotkaniem wpadł do domu, długo grzebał w szufladach, szukając dokumentów do pozwu rozwodowego. W jednej z szuflad znalazł granatową teczkę. Wcześniej jej nie widział. Zerwał taśmę i spodziewał się kompromitujących dowodów zamiast nich zobaczył mnóstwo wypisów, wyników badań, zaświadczeń z pieczątkami na wszystkich widniało jej nazwisko i inicjały.

Przeczucie przeszyło go jak porażenie prądem, a zimny pot spłynął po plecach. Ona jest chora! Włączył internet i wpisał diagnozę. Na ekranie pojawił się przerażający napis: Od 6 do 18 miesięcy. Spojrzał na daty od badań minęło pół roku. Reszta stała się mglista. W głowie kołatała mu się jedna fraza: 618 miesięcy.

Jesień była piękna: słońce nie paliło, ale ogrzewało duszę. Jakie dziwne, jakie piękne życie, myślała. Po raz pierwszy od chwili, gdy dowiedziała się o chorobie, ogarnęło ją współczucie dla samej siebie.

Szła i widziała, jak ludzie się cieszą przed nimi była zima, a po niej na pewno wiosna. Jej już nie było dane tego doświadczyć. Gorycz rosła w środku i wybuchnęła na zewnątrz strumieniem łez

On biegał po pokoju. Po raz pierwszy w życiu uderzyła go świadomość ulotności wszystkiego. Przypomniał ją sobie młodą gdy dopiero się pobrali i byli pełni nadziei. Przecież kiedyś ją kochał. Nagle wszystko to wydało się stracone: piętnaście lat jakby ich nie było. Wydawało mu się, że przed nim całe życie: szczęście, młodość, przyszłość

W ostatnich dniach otoczył ją opieką, był przy niej cały czas i przeżył niezwykłe szczęście. Bał się ją stracić, był gotów oddać życie, byle tylko została. Gdyby ktoś przypomniał mu, że miesiąc temu nienawidził żony i marzył o rozwodzie byłby odpowiedział: To nie byłem ja.

Widział, jak trudno jej żegnać się z życiem, jak płacze w nocy, myśląc, że śpi. Rozumiał, że nie ma straszniejszego wyroku niż znać datę swojego końca. Widział, jak walczyła, trzymając się nikłej, ale upartej nadziei.

Zmarła dwa miesiące później. Usłał kwiatami drogę od domu do cmentarza. Płakał jak dziecko, gdy opuszczano trumnę; postarzał się straszliwie

W domu, pod jej poduszką, znalazł kartkę życzenie, które napisała w Sylwestra: Być szczęśliwą z Nim do końca moich dni. Mówią, że życzenia noworoczne się spełniają. Pewnie to prawda, bo tego samego roku on napisał: Być wolnym.

Każdy dostał to, czego naprawdę pragnął jakby wszystko zostało ułożone według jego własnej woli.