Niechciana mama

NIEPOTRZEBNA MAMA

Krzysiek, siadaj! Musimy poważnie pogadać! żona usiadła przy stole, z wyrazem twardej determinacji na twarzy.

Mąż dosiadł się posłusznie. Beata otarła chusteczką załzawione oczy:
Nie mam pojęcia, co zrobić z mamą. Ledwo już chodzi. Tej zimy nie da rady sama przeżyć w swoim domku, a ten przecież sypie się w oczach.

I co proponujesz?
No właśnie nie wiem.

Beata, jak zwykle liczysz, że ja coś wymyślę, a to twoja mama i ty musisz zdecydować.
Krzysiek, przecież do siebie jej nie weźmiemy. Mamy dwa pokoje, dwóch dorastających chłopaków gdzie mamę upchnąć? już było widać, że córka decyzję podjęła i właśnie szuka najdelikatniejszego sposobu, by przedstawić ją mężowi. Wiesz, w naszym mieście jest prywatny dom opieki.

Chcesz ją oddać do domu spokojnej starości? Krzysiek nie mógł uwierzyć.
Nie mamy innego wyjścia. Mówią, że nie jest tam źle.

Ale przecież, jak sama powiedziałaś, prywatny. I ile to kosztuje? mąż uniósł sceptycznie brwi.
Dzień dwa stówy, miesiąc cztery tysiące złotych. Ale przynajmniej opieka i lekarz w cenie. Cztery tysiaki to dla nas kupa forsy, ale jakoś damy radę.

Beata, jakoś to wszystko podłe Tyle lat nam dżemy i ogórki kisiła, wnukom zawsze coś przyniosła, a my ją do domu starców?
Myślisz, że mi lżej? Ale rozwiązania nie widzę.

Kurde westchnął ciężko. Nie ma innych pomysłów?
Myślałam sprzedać ten jej domek. Mama mi go przepisała, ale kto go kupi przed zimą? I za ile?
Z mamą gadałaś?
Jeszcze nie. W sobotę pojedziemy, posprzątamy jej ogródek, pogadamy.

Ogród ogarnę z chłopakami pokręcił głową mąż. Ale rozmowy o domu starców beze mnie.
Krzysiek, przeczeka zimę, a na wiosnę się coś wymyśli, jeśli jej się nie spodoba.

Nie, Beata, czuję, że jak ją tam oddamy, to już na zawsze. Coś to wszystko śmierdzi.

***
Tydzień minął, odkąd pani Stefania wprowadziła się do domu opieki. Rozumiała, że córka nie miała wyjścia coraz trudniej chodzić, a już nie marzyć o samodzielnym życiu w domku na wsi. Przed osiemdziesiątką człowiek już nie kombinuje zbyt wiele.

Ale przecież nie o takiej starości marzyła. Chciała być ostatnie lata blisko rodziny No ale komu ona chora potrzebna?

Weszła pielęgniarka:
Pani Stefaniu, przyszli do pani wnuki.
Twarz babci rozjaśnił szeroki uśmiech, kiedy chłopcy weszli do środka. Nawet młodszy, Bartek, już ją przerósł, a Michał to w ogóle był o głowę wyższy.

No siema, babciu! Jak leci?
W sumie dobrze, dobrze karmią, pielęgniarki się nami zajmują, jak zwykle zaraz zaczęła się krzątać. No siadajcie, siadajcie przy stole!

My na chwilę tylko. Przynieśliśmy ci jedzenie i ciepłe rzeczy.
Dziękuję! i zaraz zapytała: A w szkole jak?
Normalnie odpowiedzieli prawie chórem.

Uczcie się! Michał, matura zaraz. Wiesz już, gdzie idziesz?
Na Politechnikę naszą.

A rodzice gdzie? Was wysłali, sami nie przyjechali?
Tata pojechał do twojego domu.
Aj, trzeba mu powiedzieć, żeby wykopał marchew, bo zimno się robi zafrasowała się babcia. I kapustę niech zetnie, ładne główki już wyrosły.
Zaraz do niego zadzwonię!

Bartek wyciągnął telefon i wybiera numer:
Tata, babcia mówi, żebyś marchew wykopał i kapustę zebrał.
Okej usłyszeli głos ojca.

Daj no! babcia wzięła od wnuka telefon i zaczęła instruować zięcia: Krzysiek, marchew wykop, ale do piwnicy nie chowaj od razu, niech przeschnie trzy dni. Potem przyjedziesz i schowasz. Kapustę zetnij razem z głąbem i włóż w piach jak zawsze, a marchew tylko dużą, drobnicę zabierz do domu!

Rozumiem, rozumiem. Mamo, nie zamartwiaj się!
Krzysiek, znajdź moją Mruczkę i nakarm ją, biedną, całkiem sama została.
Znajdę, znajdę.

Babcia oddała telefon i zaczęła się szykować do pożegnania:
Dzieci, już pójdziecie? spytał starszy wnuk, podnosząc się od stołu.
Poczekajcie! babcia sięga po portfel. Tu macie po tysiąc, kupcie sobie coś fajnego!

Tobie nie potrzebne?
Bierzcie! Tu nie mam na co wydawać.

Dzięki, babciu!
Wyszli, a Stefania długo patrzyła za nimi przez okno.

***

Krzysiek zostawił swoją wysłużoną skodę pod oknami, obok sąsiad z klatki, Pan Andrzej, parkował swojego forda. Na widok worków z marchewką i kapustą zapytał:
Z działki?
A raczej od teściowej.

My też z żoną szukamy działki albo chociaż domku na weekendy. Dzieci się rozjechały, nudno.
Słuchaj, Andrzej! Ty masz czteropokojowe, nie?
No mam, na drugim piętrze.
Może zamieniłbyś na moje dwupokojowe? Też na drugim. W gratisie domek z ogródkiem po teściowej dam. Ona już nie daje rady.

Ho, ho… sąsiad podrapał się po głowie. No, ciekawy pomysł, trzeba zobaczyć.
To pogadaj z żoną i wpadajcie dziś wieczorem!
Pogadam.

***

Krzysiek się wykąpał, zjadł i padł na łóżko. Beata ruszyła do kuchni zaraz chłopaki wrócą, młodszy z karate, starszy… zakochany.
Czas najwyższy, siedemnaście lat. Oby tylko na głupoty nie wpadli. Młodszego też w domu nie zatrzymasz, wiecznie na dworze…

Nagle rozległ się dzwonek. Wytarła ręce i poleciała do drzwi. Otwiera sąsiedzi z naprzeciwka!

Beata, przyszliśmy w odwiedziny!
No, wejdźcie! Kasia, stało się coś?
Twój Krzysiek nic nie mówił?
Nie, Beata była zdziwiona.
Chłopy chcą się zamienić mieszkaniami.
Kasia, co ty? ogarnęła się. Wchodźcie, wchodźcie!

Szybko pobiegła do pokoju i potrząsnęła śpiącym mężem:
Krzysiek, wstawaj! Goście są.

Mąż poderwał się i pognał do łazienki:
Zaraz będę!

A sąsiadka zaczęła uważnie zwiedzać mieszkanie.
Ktoś może mi wytłumaczyć, o co chodzi?
Beata, nasi postanowili zamienić wasze dwa pokoje i domek twojej mamy na nasze cztery pokoje. Ładna masz chatę! rozejrzała się jeszcze raz.

Gospodarz wrócił, a żona od razu dopadła:
Co ty wymyśliłeś?
Jak się dogadamy, przeprowadzamy się do nich i bierzemy twoją mamę do siebie.
Beata zadumała się z tajemniczym uśmiechem:
To co, zrobimy herbatę i potem oglądać wasze mieszkanie!

Lidia, jaka herbata! zaśmiał się Krzysiek. Przy takiej okazji coś mocniejszego postaw!

***

Tej nocy Krzysiek i Beata długo nie mogli zasnąć, snując plany i wizje jak wszystko urządzić w ich wielkim, nowym mieszkaniu. Przeważnie to żona mówiła, aż mąż nie zaczął przysypiać.
Już śpisz? szturchnęła go w bok.
Beata, na razie nie mów mamie nic o przeprowadzce, po co ją denerwować. Najpierw sami się ogarnijmy.

***

W deszczowy jesienny poranek pani Stefania ze smutkiem patrzyła przez okno pokoju w domu opieki. Humor zupełnie jak pogoda nijaki.

Trzy tygodnie tu jestem. Dzieci chyba już o mnie zapomniały. Niepotrzebna mama. Wnuki raz byli, też jakby zapomnieli. Córka dwa razy dzwoniła. Raz powiedziała, że dom sprzedała czy zamieniła, cała szczęśliwa. No dobra, chociaż mają z czego za mnie płacić cztery tysiące miesięcznie to nie żart. I tak już nie mam gdzie wracać.

Drugi raz tłumaczyła, że ma masę spraw, może kiedyś przyjadą. Wiadomo, młodzi ciągle zajęci. Może w sobotę? Szkoda, że sobie telefonu nie kupiłam, zresztą i tak bym nie umiała używać.

Tak dumała Stefania, gdy nagle zobaczyła pod bramą samochód zięcia.
Przyjechali, nie zapomnieli! ale zaraz minęła jej radość. Ale czemu Krzysiek sam? Bez toreb… Może coś się stało?

Wlepiała wzrok w drzwi. Otworzyły się i wszedł zięć, roześmiany:
Dzień dobry, mamo!
Dzień dobry, Krzysiek! Coś się stało?
Pakuj się! i znów uśmiech. Wracasz do domu.
Jakiego domu? W odwiedziny?
Nie, na zawsze. Pakuj wszystko!
Co ty znowu dyrdymały opowiadasz?
Wnuki kazały nie mówić. Ma być dla babci niespodzianka.

Zaczęła się krzątać nagły zwrot w życiu dodał jej energii. Wróciła koleżanka z pokoju, Valeria:
Stefka, gdzie ty się wybierasz?
Valeria, zięć mnie zabiera, na stałe! aż promieniała.
Ooo, szczęściara! Moje chyba na zawsze tu zostawią.
Valeria, ciebie też zabiorą. Dzieciom nielekko ze starymi!

***

Przez okno Lidia widziała, jak zięć wiezie ją do siebie, ale w głowie kłębiły się wątpliwości:
Po co on mnie zabiera? Mają dwa pokoje, i tak im ciasno, gdzie mnie wcisną? Tylko będę przeszkadzać, a potem znów odeślą

Dojechali. Krzysiek pomaga wysiąść, bierze siatki i idą do innej klatki. Babcia zdziwiona.
Wchodź, wchodź!

Wjechali na drugie piętro, podchodzą pod inne drzwi. Te szybko się otwierają i wybiegają wnuki:
Babcia, chodź! Teraz to nasze mieszkanie! młodszy aż krzyczy z radości.

Wchodzi, a tu córka już ją ściska:
Mama, teraz będziesz mieszkać z nami. Chodź, pokażę ci twój pokój!

Pokój niby niewielki, ale taki przytulny jest szafa, nowiutkie łóżko. Nie do wiary będzie blisko córki, zięcia i wnuków!

I nagle czuje przy nodze miękki ogonek, do uszu dobiega mruczenie.
Mruczka! Stefania podskakuje i płacze. Ale tym razem ze szczęścia.