Niechciana mama

NIECHCIANA MAMA

Tomek, usiądź, musimy pilnie porozmawiać! powiedziała żona ze stanowczym wyrazem twarzy, siadając przy stole.
Mąż usiadł obok niej. Zuzanna otarła łzy chusteczką:
Nie wiem, co robić z mamą. Ledwo chodzi, a tej zimy na pewno nie przeżyje sama w swoim domku. On i tak już się rozpada.
I co proponujesz?
Mówię przecież: nie wiem…
Zuza, jak zwykle liczysz na mnie, ale to twoja mama, decyzja należy do ciebie.
Tomek, nie możemy jej zabrać do siebie. Mamy tylko dwupokojowe mieszkanie i dwóch dorosłych chłopaków. Gdzie ją pomieścimy? było jasne, że córka już podjęła dla swojej matki pewną decyzję i teraz próbowała przekazać ją mężowi możliwie najdelikatniej. W Krakowie otworzyli dom opieki, płatny oczywiście.
Zuzanna, naprawdę chcesz wysłać swoją matkę do domu starców?
Nie mamy wyjścia. Mówią, że tam nie jest źle.
Ale, jak sama mówisz, to płatny zakład mąż uśmiechnął się sceptycznie. I ile to kosztuje?
Dwieście złotych za dzień. Jeśli płacisz z góry za miesiąc, to cztery tysiące miesięcznie. Tam będzie miała opiekę i pomoc medyczną. Cztery tysiące to spora kwota dla nas, ale jakoś damy radę.
Zuzanna, to wszystko wydaje się takie podłe. Zawsze robiła dla nas przetwory i przywoziła chłopcom upominki, a my… do domu starców.
Myślisz, że mnie serce nie boli? Po prostu nie mamy wyboru.
Ech… westchnął ciężko Tomek. A jakiś inny pomysł?
Myślałam, żeby sprzedać jej dom. Mama już dawno przepisała go na mnie. Ale kto to kupi, zimą, stary budynek? Za ile?
Rozmawiałaś już z mamą?
Jeszcze nie. W sobotę pojedziemy, posprzątamy w ogródku, przy okazji jej powiem.
Ja z synami ogarnę ogródek pokręcił głową mąż. Ale rozmowy o domu opieki beze mnie.
Tomek, do wiosny tam pomieszka, potem coś wymyślimy, jeśli jej się nie spodoba.
Nie, Zuza. Mam przeczucie, że jeśli tam ją oddamy, to już na zawsze. To takie nie w porządku…
***
Już tydzień, jak pani Jadwiga siedzi w domu spokojnej starości. Rozumie, że córka nie miała innego wyjścia. Naprawdę, coraz trudniej się poruszać, a przecież ósmy krzyżyk na karku, nie sposób już samodzielnie dawać sobie rady.
A jednak nie tak wyobrażała sobie starość. Marzyła, żeby ostatnie lata spędzić wśród bliskich. Ale kto chorą babcię potrzebuje?
Przyszła pielęgniarka:
Pani Jadwigo, wnuki pani przyszły.
Twarz babci rozjaśnił uśmiech, gdy tylko weszli. Nawet młodszy, Staś, przerósł już ją wzrostem, a Maciek o całą głowę wyższy.
Cześć, babciu! Jak ci tu?
Dobrze, dobrze, jedzenie tu mają smaczne, pielęgniarki dbają, jak zwykle zaczęła się krzątać. Siadajcie, siadajcie przy stole!
Nie zostaniemy długo. Przynieśliśmy ci trochę jedzenia i ciepłe ubrania.
Dziękuję! i zaraz spytała: Jak w szkole?
Dobrze odpowiedzieli niemal równocześnie.
Uczcie się pilnie! Maciek, ty ostatni rok. Wiesz już gdzie pójdziecie?
Do naszego technikum.
A rodzice? Was przysłali, a sami nie przyszli?
Tata pojechał do ciebie na działkę.
Ach, powiedz mu, żeby wykopał całą marchew, bo już chłodno się robi zatroskała się babcia. I kapustę niech zetnie, dorodne głowy już są.
Zadzwonię zaraz!
Staś wyjął telefon i wykręcił numer:
Tato, babcia mówi, żebyś całą marchew wykopał i zebrał kapustę.
Dobrze rozległ się w słuchawce głos ojca.
Daj! babcia przejęła telefon od wnuka i zaczęła instruować zięcia: Tomek, wykopiesz marchewkę, to nie zanosić od razu do piwnicy, niech przeschnie trzy dni. Potem przejedziesz i schowasz. Kapustę zetnij z korzeniami, włóż do piasku w piwnicy korzeniami w dół, a marchew dużą oddzielnie, drobniejszą możecie zabrać dla siebie!
Jasne, jasne, nie martw się, mamo!
Tomek, nie zapomnij poszukać mojej Kici, biedna została sama, daj jej jeść!
Znajdę.
Oddała telefon wnukowi.
Babciu, my już pójdziemy, dobrze? wstał starszy.
Zaczekajcie! babcia sięgnęła po portmonetkę. Macie, po tysiąc złotych dla każdego. Kupcie sobie coś.
Ale tobie
Bierzcie! Mnie tu niepotrzebne pieniądze.
Dziękujemy, babciu!
Wyszli, a ona długo jeszcze patrzyła przez okno za wnukami.
***
Tomek zaparkował swoją starą Skodę pod blokiem. Obok stanął Ford sąsiada z drugiej klatki. Ten zerkając na reklamówki pełne marchewki i kapusty, zagadnął:
Z działki?
No, można powiedzieć, od teściowej.
Planujemy z żoną kupić jakąś działkę albo domek pod Krakowem. Dzieci dorosłe, mieszkają już osobno.
Wiesz co, Jarek… zamyślił się Tomek. Ty masz czteropokojowe na drugim piętrze?
Tak, dokładnie.
To może zamienisz się ze mną na moje dwupokojowe, też drugie piętro, i dam jeszcze domek z ogródkiem? Teściowa już nie ma siły się tym zajmować.
No proszę! zdrapał się po głowie sąsiad. Pomysł ciekawy, muszę zobaczyć.
To pogadaj z żoną i wpadnijcie dziś wieczorem.
Zagadam.
***
Tomek się wykąpał, zjadł i rzucił na łóżko. Zuzanna poszła do kuchni szykować kolację, zaraz wrócą synowie młodszy z treningu, starszy… zakochany.
Czas już, siedemnaście lat. Najważniejsze, żeby niczego nie narozrabiali. Młodszego z kolei do domu nie zagonisz, całe dnie biega po podwórku…
Nagle ktoś zapukał. Zuzanna otarła ręce i pobiegła do drzwi. Otworzyła sąsiedzi z klatki.
Zuzka, przyszliśmy w gości!
Wejdźcie, co się stało, Wiktoria?
Twój nic nie mówił?
Nie, Zuzanna była zdziwiona.
Nasi mężowie chcą się zamienić mieszkaniami.
Żartujesz?! ogarnęło ją zaskoczenie, a potem ożywiła się. No wejdźcie, wejdźcie!
Wbiegła do pokoju, szturchnęła śpiącego na tapczanie męża:
Tomek, wstawaj, mamy gości.
Podniósł się i pobiegł do łazienki:
Zaraz wracam!
Wiktoria zaczęła się rozglądać po mieszkaniu.
Kto mi wytłumaczy o co chodzi?
Zuza, panowie chcą zamienić wasze mieszkanie i domek po twojej mamie na nasze cztero-pokojowe jeszcze raz się rozejrzała. Ładne macie mieszkanie.
Wrócił gospodarz, a żona natychmiast do niego podeszła:
Co wymyśliłeś?
Jeśli się dogadamy, przeprowadzimy się do ich większego mieszkania i weźmiemy do siebie twoją mamę.
Zuzanna chwilę pomyślała, na twarzy pojawił się nieśmiały uśmiech:
No to co? Najpierw wypijmy herbatę, potem zobaczymy waszą kawalerkę.
Jaka tam herbata? zaśmiał się Tomek Na taką okazję trzeba coś mocniejszego.
***
Tej nocy Tomek i Zuzanna długo nie mogli zasnąć, w myślach urządzali nowe, większe mieszkanie. Najwięcej mówiła żona, dopóki mąż nie zaczął przysypiać.
Już śpisz? trąciła go łokciem.
Zuza, nie mów jeszcze matce, bo się niepotrzebnie zestresuje. Jak się wprowadzimy, to ją przywieziemy.
***
W deszczowy, jesienny poranek Jadwiga patrzyła smutno przez okno domu opieki. Humor miała tak samo pochmurny jak pogodę:
Trzy tygodnie tu siedzę. Dzieci chyba o mnie zapomniały. Jestem niepotrzebną mamą. Wnuki wpadły raz i tyle. Córka dwa razy dzwoniła.
Pierwszy raz powiedziała, że dom mój sprzeda, albo zamieni a głos miała taki szczęśliwy. No dobrze, będzie miała na opłatę cztery tysiące miesięcznie to sporo. Wrócić nie mam już dokąd.
Drugi raz dzwoniła, że ma masę spraw. Może przyjadą, jak się zwolnią. Młodzi zawsze mają dużo na głowie. Dziś sobota, może zajrzą. Czemuż nie kupiłam sobie telefonu? I tak nie potrafiłabym go obsłużyć.
Siedziała tak zamyślona ponad godzinę. Aż nagle przed bramą zatrzymał się samochód zięcia:
Przyjechali, nie zapomnieli! Ale zaraz, Tomek sam? Bez siatek? Coś się stało?
Jadwiga nie odwracała wzroku od drzwi. W końcu otworzyły się. wszedł zięć, uśmiechnął się:
Dzień dobry, mamo!
Dzień dobry, Tomku. Co się dzieje?
Pakuj się! i znowu uśmiech. Jedziemy do domu.
Do domu? Do kogo?
Na zawsze. Pakuj wszystkie rzeczy!
Znowu mówisz zagadkami…
Wnuki prosiły, żeby nie mówić, bo ma być dla babci niespodzianka.
Babcia aż zaczęła się krzątać, poczuła, że tym razem coś się zmienia. Akurat wróciła z zabiegów sąsiadka z pokoju, która stała się już przyjaciółką:
Jadzia, gdzie się zbierasz?
Anka, zięć mnie zabiera powiedziała z radością. Już na stałe, mówi!
Oj, szczęściara! Moich chyba do końca tu zostawią.
Anka, i po ciebie kiedyś przyjadą. Dzieciom z nami, starymi, ciężko.
***
Jadwiga patrzyła przez okno, jak zięć wiezie ją do siebie, a w głowie kłębiły się ciężkie myśli:
Po co on mnie zabiera? Mają dwa pokoje, sami się ledwo mieszczą. Gdzie ja im się zmieszczę? Będę zawadzać, budzić w nocy. I tak pewnie mnie potem odeślą z powrotem…
Dotarli pod stary blok. Tomek zaparkował jak zawsze. Pomógł teściowej wysiąść i z walizką poprowadził… do innej klatki. Ta spojrzała na niego zdziwiona.
Chodź, chodź!
Wjechali na drugie piętro pod drzwi mieszkania. Otworzyły się i wbiegli jej wnukowie:
Babcia, wchodź! To teraz nasz nowy dom! zakrzyczał Staś.
Weszła, córka od razu ją przytuliła:
Mamusiu, teraz będziesz już z nami. Chodź, zobaczysz swój pokój.
Pokój nieduży, ale tak przytulny: nowa szafa, nowe łóżko. Trudno było uwierzyć, że teraz zamieszka z rodziną.
I nagle, przy nodze coś się otarło i zamiauczało:
Kicia! wykrzyknęła uradowana Jadwiga, i aż się popłakała ze szczęścia.

***
Dziś wiem jedno niezależnie od trudności warto szukać rozwiązania, by być razem. Bo rodzina to tak naprawdę najważniejszy dom na świecie.