– Niech już będzie, nie wygonimy cię na czas świąt. Przygotuj nam trzy sypialnie – moje siostry i siostrzenica zostaną na noc. Ty sama przenocujesz w kuchni.

*Dziennik, 31 grudnia*

No dobrze, nie wyrzucimy cię na święta. Przygotuj trzy sypialnie moje siostry i siostrzenica zostaną na noc. Ty sama prześpisz się w kuchni.

Halino Stanisławo, a czy to nie ja jestem jedyną właścicielką tego domu? Mam dokumenty. Więc nawet nie próbujcie się tu włamać wyjdziemy stąd tylko z policją.

Dziś po pracy Weronika miała wstąpić do galerii handlowej. Za dwa tygodnie Nowy Rok. Zaprosiła ją dawna przyjaciółka, Kinga. Wiedziała, że zbierze się duże grono: córka Kingi z mężem i dziećmi, siostra oraz studentka-siostrzenica. Często bywała u Kingi, więc chciała zawczasu kupić prezenty.

Weronika umiała wybierać podarunki i lubiła je wręczać. Już wyobrażała sobie spacer wśród błyszczących lampek, przeglądanie półek, obserwowanie, jak sprzedawczyni owija zakupy w lśniący papier.

Ale humor jej zrzedł, gdy tylko wyszła na ulicę. Na parkingu przy samochodzie czekała na nią Iwona siostra byłego męża.

Wera, cześć! zawołała Iwona. Co tak długo? Zamarzłam na kość.

Dzień dobry, Iwono. Nie spodziewałam się cię tu zobaczyć.

Czemu? W końcu rodzina odparła. Przynajmniej przez dwadzieścia lat nią byliśmy.

Na szczęście już nie jesteśmy odcięła się Weronika, siegając po kluczyki.

Iwona ją zatrzymała.

Słuchaj, mam prośbę. Właściwie nie tylko ja cała rodzina.

Jakiej rodziny, Iwono? Od roku nie mam z wami nic wspólnego. Nie chce mi się słuchać twoich próśb.

Posłuchaj! Nie wiem, jak dzieliliście się z Jackiem majątkiem, ale mama wciąż uważa, że dom, w którym mieszkasz, należy do naszej rodziny. Kupowaliście go razem, Jacek przez lata go urządzał. Zawsze spotykaliśmy się tam na święta. A teraz co?

Nie rozumiem, po co mi to opowiadasz? spytała Weronika. Wyjechałam do przyjaciółki. Postanowiłam i pojechałam. Wybacz, że was nie spytałam.

Zapomnijcie też o waszych rodzinnych zjazdach w moim domu. Gdy się rozwodziliśmy, ustaliliśmy: mieszkanie, samochód i garaż dla Jacka, dom dla mnie. Wszystko formalnie. Teraz możecie się zbierać u niego.

Iwona westchnęła.

Mama prosiła, żebyś pozwoliła nam spotkać się tam w Sylwestra. Będzie nas dużo nawet nie mamy gdzie wszystkich ułożyć.

Halina Stanisława *prosiła*? Dziwne! Nie uwierzę! Dwadzieścia lat tylko żądała i krytykowała. A nagle *prosi*. Powiedz jej, że się nie zgadzam. Niech wynajmą pokoje w hotelu.

Weronika wsiadła do samochodu. Humor na zakupy przepadł. *Kupię jutro* pomyślała, odjeżdżając do domu.

Z Jackiem byli razem prawie dwadzieścia lat. Dom, o którym mówiła Iwona, kupili dziesięć lat temu. Rok temu oznajmił, że w czterdziestce życie się nie kończy i zamierza je budować z młodą, ładną asystentką.

Weronika go nie zatrzymywała, ale nie dała się też ograbić. Został jej dom i oszczędności, Jacek dostał dwupokojowe mieszkanie, toyotę avensis i garaż. Ponieważ ich córka, Ola, została na jej utrzymaniu, nie rościł pretensji do wspólnego konta.

Kilka dni temu Ola zadzwoniła:

Mamo, nie gniewaj się, ale Sylwestra spędzę w akademiku. Na święta wrócę.

Weronika przyjęła więc zaproszenie Kingi. W jej towarzystwie nie będzie się nudzić.

Znała Iwonę na tyle, by wiedzieć, że to nie koniec. I nie myliła się.

Tego wieczora zadzwoniła była teściowa:

Weroniko, nie wydaje ci się, że za bardzo się rozzuchwaliłaś? Zajęłaś dom Jacka, a teraz myślisz, że nic ci nie zrobimy? Spotkamy się tam całą rodziną! Tam, gdzie mój syn *łaskawie* pozwolił ci mieszkać!

Halino Stanisławo, czy to nie ja jestem jedyną właścicielką? Mam dokumenty. Nawet nie próbujcie się włamać wyjdziecie z policją.

Zobaczymy! Przygotuj trzy sypialnie. Jedzenie przywieziemy, więc oszczędzimy ci roboty. I nie protestuj, bo zapamiętasz ten Sylwester do końca życia!

*Matka Jacka chyba oszalała* pomyślała Weronika. Halina Stanisława nigdy nie była aniołem, ale ta rozmowa zszokowała byłą synową. Czy naprawdę sądzi, że Weronika się wystraszy?

Kiedyś uchodziła za najlepszą synową dwie pozostałe uznały władzę teściowej. Teraz słowa byłej teściowej dziwiły: na co ona liczy?

Tymczasem w mieszkaniu Haliny Stanisławy powstawał plan.

Iwono, ty i Robert zajmiecie się zakupami. Gotować zaczniemy 30 wieczorem. Zimne nóżki i gorące dania moja sprawa. Świetlana i Ewa sałatki. Naczynia weźmiemy od Wery Jacek zostawił dwa komplety.

Mamo, a jeśli się uprze i nie wpuści? spytała Iwona.

Niech spróbuje! Będzie nas dwanaścioro cała rodzina. Wstyd jej będzie! Otworzy drzwi, a na ganku stoi wujek Zbyszek, ciocia Hela, Leszek z Natalią Myślisz, że zamknie im przed nosem? Wpuści jak trusia, jeszcze i stół pomoże nakryć!

31 grudnia o 21:00 pod domem przy ulicy Wschodniej stanęły cztery samochody.

Dziwne zauważył Robert. Światła zgaszone. Może jej nie ma?

Gdzie ma być? Na pewno jest. I Ola też. Udają, że nas nie ma zaśmiała się Halina Stanisława. Dzwonij.

Nikt nie otworzył.

Zaczekajcie, mam klucze powiedziała. Wiedziałam, że Wera coś wykombinuje.

Otworzyli furtkę i weszli na podwórko.

Włączcie światło, wniesiemy jedzenie do kuchni. A Wera niech się chowa. Nie zapraszamy jej.

Minęło dwadzieścia minut, gdy w przedpokoju rozległ się hałas.

Gospodyni się zjawiła rzekł Robert.

Ale to nie była gospodyni.

Tymczasem Weronika pomagała Kindze nakrywać do stołu. Nagle zadzwonił telefon.

Pani Weronika Kowalska? W domu zadziałał alarm. Patrol jest na miejscu.

Jest tam dwanaście osób. Twierdzą, że to rodzina i mają pozwolenie.

Nikogo nie zapraszałam. To pewnie rodzina byłego męża. Włam