– Nie zapominaj, że mieszkasz w moim mieszkaniu i całe życie w nim przeżyłeś. – Znowu zaczynasz. Będziesz mi tym wypominać do końca życia?

Nie zapominaj, że mieszkasz w moim mieszkaniu i całe życie tu przeżyłeś. Znowu zaczynasz. Będziesz mi tym wypominać do końca życia?

Teresa i Marek byli małżeństwem już dziesięć lat.

Teresa miała matkę i ojczyma, który wychowywał ją od trzeciego roku życia.

Młodszy brat Teresy, Krzysztof, też nie był dla niego rodzonym synem.

Tylko siostrzyczka Beata była jego córką. Ale nigdy nie robił między dziećmi różnicy.

Gdy Teresa wyszła za mąż i przeprowadziła się do męża, Beata miała osiem lat.

Z ojczymem żony Marek od razu się zrozumiał. Nic dziwnego Jan Kowalski potrafił szczerze rozmawiać nawet z sąsiedzkimi dziećmi. Nie miało dla niego znaczenia, czy przed nim stało dziecko, nastolatek czy dorosły mężczyzna.

Mówił jak równy z równym, znajdował wspólne tematy i zainteresowania.

O teściowej Marek też nie miał nic złego do powiedzenia, ale z Janem od razu się zżył i zaczął nazywać go tatą.

Jego własnego ojca już nie było.

Matka wyjechała do babci, bo zachorowała. Wyjechała i już tam została. Dom zostawiła synowi.

Teresa i Marek wszystko przerobili po swojemu. Pomagał ojciec. Matka Teresy narzekała nie rozumiała córki. Jak można wyprowadzić się z miasta na wieś?

Mamo, to miasteczko. Spore miasteczko. Nawet w centrum są pięciopiętrowe bloki.

A ty mieszkasz w chałupie. To obrzeża, czyli wieś

Minęło dziesięć lat. W rodzinie dorastali syn i córka. Brat Teresy po studiach postanowił zostać w Warszawie, daleko od rodzinnego domu. Młodsza siostra wyszła za mąż. Nie mieli mieszkania, więc zaczęli wynajmować. Czynsz płacili rodzice Beaty.

Niech zamieszkają z nami powiedział Jan żonie.

Nie mam nic przeciwko, ale musimy porozmawiać.

O co chodzi?

Po co zmieniłeś pracę?

Już o tym mówiliśmy. Dzieci są dorosłe, same zarabiają. Mnie już bardzo ciężko pracować na dwóch etatach, zwłaszcza po tej chorobie. Wydatków trochę ubyło.

Beacie potrzebne jest mieszkanie.

Ma męża.

Nie zapominaj, że mieszkasz w moim mieszkaniu i całe życie tu przeżyłeś.

Znowu zaczynasz. Będziesz mi tym wypominać do końca życia?

Wybieraj! Trzeba pracować na mieszkanie dla córki!

Jaki wybór? Pracować na mieszkanie, czy co?

Albo wynoś się.

Nie dam rady tak harować, wiesz o tym.

W takim razie podaję na rozwód. Wynoś się. Masz swój dom.

Dom? Widziałaś go? Co się z nim stało przez tyle lat.

Mnie to nie obchodzi. Nie chciałeś go sprzedać.

Jan Kowalski w milczeniu spakował najpotrzebniejsze rzeczy.

Zabierz wszystko, bo resztę wyrzucę.

Prawie całe życie razem przeżyliśmy, za rok emerytura. Ja już mam sześćdziesiąt trzy lata.

Powinieneś był młodszą znaleźć, szkoda, że się wtedy zgodziłam, za ciebie wyszłam. Wyboru nie miałam, kto by mnie wziął z dwójką dzieci. Przyczepy tylko przeszkadzały.

Mówisz o dzieciach? Wyjdę. Resztę rzeczy zabiorę w ciągu tygodnia. Poczekaj

Mamo, a gdzie tata?

Wiesz przecież, że nie jest twoim ojcem.

I co to zmienia? On jest moim tatą, innego nie mam.

Rozstaliśmy się. Przeprowadza się tu Beata z mężem.

Co? A gdzie tata?

U siebie, na wsi.

I Beata zgodziła się wysłać słabego ojca tam? A ty, jak mogłaś?

A ty czego się tak przejmujesz?

To nieludzkie. A Krzysztof wie?

Po co ma wiedzieć, jest daleko. A wy po co przyjechaliście?

Tak tylko wpadliśmy, jutro jedziemy na urlop. Potem pojedziemy do Krzysztofa, niedaleko stamtąd.

A czego wy ode mnie chcecie? Teraz potrzebuję pieniędzy na remont, siostra z mężem niedługo się wprowadzają, ona w ciąży. Więc nic nie dam. Dzieci przywieźliście? Nie mam czasu się nimi zajmować.

Nic nie chcemy. Pieniądze mamy, dzieci jadą z nami. Nie po to przyjechaliśmy. A kiedy zamierzałaś nam powiedzieć o rozwodzie?

Po co wam? On tylko Beacie jest ojcem.

Jak nas kochał i utrzymywał, to był nasz, a teraz obcy? To nie w porządku, mamo

Nie tobie mnie oceniać! Dbałam o was!

Marek znów wszedł do mieszkania. Wyszedł na początku rozmowy Teresy z matką, gdy zrozumiał, że ojca już tu nie ma i nie będzie. Ledwo się do niego dodzwonił. Jan Kowalski nie nosił przy sobie telefonu, zostawiał go w domu. Ale miał szczęście odebrał.

Oczywiście, nie mnie oceniać. To on się o nas troszczył. Czas pokaże.

Teresko, chodź Marek pociągnął ją za rękę. Wszystko wiem. Dzieci do samochodu. Jedziemy do dziadka.

Wiesz? Jedziemy.

Wiem. Ledwo się dowiedziałem. Nie chciał mówić.

Jesteś wspaniały. Ja nigdy nie znałam adresu. Nam nie mówili, nigdy tam nie jeździliśmy.

Jan Kowalski przywitał ich przed starym domem.

Dziadku, a u ciebie zła babcia mieszka w domu? zapytały go rozradowane wnuki.

Nie. Została w mieście.

Teresa i Marek roześmiali się. Żart się udał, choć humor ojca był bardzo zły. Oczywiście ucieszył się z ich przyjazdu, starał się tego nie pokazywać, ale i tak wszystko było widać.

Po co mnie szukaliście?

Jak tu można żyć?! Przyjechaliśmy się rozejrzeć i wszystko załatwić. Dlaczego od razu nie powiedziałeś?

Po co was martwić? Twoja matka mi wszystko powiedziała, co chciała, i ja zrozumiałem.

Ja ją też zrozumiałam. Jak zamierzasz tu mieszkać? Teraz lato, a zimą? Wszystkie rzeczy przywiozłeś?

Wszystkie. Tu w ogóle nic nie ma, tylko stara zastawa się przydała. Ale nic. Skoro tak wyszło, to będę żył.

Oczywiście, że będziesz. Pakuj się, tato. Jedziemy do nas, tam będziesz mieszkał.

Tak, tato, zbieraj się. Resztę rzeczy możemy później zabrać. Weź tylko najpotrzebniejsze.

Nie mogę nigdzie jechać, nie jestem sam.

Widzimy, że nie. A my tak się nie zebraliśmy, żeby wziąć psa. Dzieci proszą.

Podrzucili go, jeszcze mały

Zabieramy go też. Będzie nas