– Nie zapominaj, że mieszkasz w moim mieszkaniu i całe życie tu spędziłeś. – Znowu zaczynasz. Będziesz mi to wypominać do końca życia?

Nie zapominaj, że mieszkasz w moim mieszkaniu i całe życie tu spędziłeś. Znowu zaczynasz. Będziesz mi tym wypominać do końca życia?

Teresa i Marek byli małżeństwem już od dziesięciu lat.

Teresa miała matkę i ojczyma, który wychowywał ją od trzeciego roku życia.

Młodszy brat Teresy, Krzysztof, nie był dla ojczyma rodzonym dzieckiem.

Jedynie siostra Ewelina była jego córką. Ale nigdy nie robił między nimi różnicy.

Gdy Teresa wyszła za mąż i wyprowadziła się do męża, Ewelina miała osiem lat.

Z ojczymem żony Marek od razu się dogadał. Nic dziwnego Jerzy Kowalski potrafił szczerze rozmawiać nawet z sąsiedzkimi dziećmi. Nie miało dla niego znaczenia, czy przed nim stało dziecko, nastolatek czy dorosły mężczyzna.

Mówił na równych zasadach, zawsze znajdując wspólne tematy i zainteresowania.

O teściowej Marek też nie miał nic złego do powiedzenia, ale z Jerzym od razu się zżył i zaczął nazywać go tatą.

Jego własnego ojca już nie było.

Matka wyjechała do babci, bo zachorowała. Wyjechała i już tam została. Dom zostawiła synowi.

Teresa i Marek przerobili wszystko po swojemu. Pomagał ojciec. Matka Teresy narzekała nie rozumiała, jak można wyprowadzić się z miasta na wieś?

Mamo, to miasteczko. Spore miasteczko. Nawet w centrum są pięciopiętrowce.

A ty mieszkasz w domu na wsi. To peryferie, więc wieś

Minęło dziesięć lat. W rodzinie dorastali syn i córka. Brat Teresy po studiach postanowił zostać w dużym mieście, daleko od rodzinnego domu. Młodsza siostra wyszła za mąż. Nie mieli własnego mieszkania, więc zaczęli wynajmować. Czynsz opłacali rodzice Eweliny.

Niech zamieszkają u nas powiedział Jerzy żonie.

Nie mam nic przeciwko, ale musimy porozmawiać.

O co chodzi?

Po co zmieniłeś pracę?

Już o tym mówiliśmy. Dzieci są dorosłe, same zarabiają. Dla mnie dwie prace to za dużo, zwłaszcza po chorobie. Wydatków też jest mniej.

Ewelinie potrzeba mieszkania.

Ma męża.

Nie zapominaj, że mieszkasz w moim mieszkaniu i całe życie tu spędziłeś.

Znowu zaczynasz. Będziesz mi tym wypominać do końca życia?

Wybieraj! Trzeba pracować na mieszkanie dla córki!

A jaki mam wybór? Pracować na mieszkanie czy co?

Albo wynoś się.

Nie dam rady tak pracować, wiesz o tym.

W takim razie składam pozew o rozwód. Wynoś się. Masz swój dom.

Dom? Widziałaś go? Co się z nim stało przez te wszystkie lata?

Mnie to nie obchodzi. Nie chciałeś go sprzedać.

Jerzy Kowalski w milczeniu spakował najpotrzebniejsze rzeczy.

Zabieraj wszystko, bo resztę wyrzucę.

Przeżyliśmy razem prawie całe życie, za rok idziesz na emeryturę. Ja mam już sześćdziesiąt trzy lata.

Trzeba było młodszą znaleźć, szkoda, że wtedy się zgodziłam za ciebie wyjść. Nie miałam wyboru, kto by wziął kobietę z dwójką dzieci. Przeszkadzały zawalidrogi.

Tak mówisz o dzieciach? Wychodzę. Resztę rzeczy zabiorę w ciągu tygodnia. Poczekaj

Mamo, a gdzie tata?

Wiesz przecież, że on nie jest twoim ojcem.

I co to zmienia? On jest moim ojcem, innego nie mam.

Rozstaliśmy się. Tutaj wprowadza się Ewelina z mężem.

Co? A gdzie tata?

U siebie, na wsi.

I Ewelina zgodziła się wysłać schorowanego ojca tam? A ty, jak mogłaś?

A co cię to tak obchodzi?

To nie po ludzku. A Krzysztof wie?

Po co ma wiedzieć, jest daleko. A wy po co przyjechaliście?

Tak tylko, wpadliśmy na chwilę. Jutro jedziemy na urlop. Później odwiedzimy Krzysztofa, bo będzie po drodze.

A od mnie czego chcecie? Teraz potrzebuję pieniędzy na remont, twoja siostra z mężem wkrótce się wprowadzą, ona jest w ciąży. Więc nic wam nie dam. Przywieźliście dzieci? Nie mam czasu się nimi zajmować.

Nic nie trzeba. Mamy pieniądze, dzieci jadą z nami. Nie po to przyjechaliśmy. A kiedy zamierzałaś nam powiedzieć o rozwodzie?

Po co wam? On jest tylko Ewelinie rodzony.

Kiedy nas kochał i utrzymywał, był rodzony, a teraz obcy? To nie fair, mamo

Nie tobie mnie osądzać! Dbałam o was!

Marek znów wszedł do mieszkania. Wyszedł na początku rozmowy Teresy z matką, gdy zrozumiał, że ojca już tu nie ma i nie będzie. Ledwo się do niego dodzwonił. Jerzy zwykle nie nosił telefonu przy sobie, zostawiał go w domu. Ale tym razem odebrał.

Oczywiście, nie mnie oceniać. To on się o nas troszczył. Czas pokaże.

Teresko, chodź Marek pociągnął ją za rękę. Wszystko wiem. Dzieci do auta. Jedziemy do dziadka.

Wiesz? Jedziemy.

Wiem. Ledwo się dowiedziałem. Nie chciał mówić.

Jesteś wspaniały. Nigdy nie znałam adresu. Nikt nam nie mówił i nigdy tam nie jeździliśmy.

Jerzy Kowalski spotkał ich przed starym domem.

Dziadziu, a u ciebie w domu mieszka zła babcia? zapytały go rozbawione wnuki.

Nie. Została w mieście.

Teresa i Marek się roześmiali. Żart się udał, choć humor ojca był kiepski. Oczywiście ucieszył się z ich przyjazdu, ale nie potrafił tego ukryć wszystko było widać.

Po co mnie szukaliście?

Jak tu można żyć?! Przyjechaliśmy zobaczyć i wszystko załatwić. Dlaczego od razu nie powiedziałeś?

Po co was martwić? Twoja matka powiedziała mi wszystko, co chciała, i zrozumiałem.

Ja też ją zrozumiałam. Jak zamierzasz tu mieszkać? Teraz lato, a zimą? Przywiozłeś wszystkie rzeczy?

Tak. Tu właściwie nic nie ma, tylko stara zastawa się przydała. Ale nic. Skoro tak wyszło, to będę żył.

Oczywiście, że będziesz. Pakuj się, tato. Jedziesz z nami, tam zamieszkasz.

Tak, tato, zbieraj się. Rzeczy możemy zabrać później. Weź tylko najpotrzebniejsze.

Nie mogę nigdzie jechać, nie jestem sam.

Widzimy, że nie. A my ciągle nie zdecydowaliśmy się na psa. Dzieci proszą.

Podrzucili go, jeszcze mały

Bierzemy go też do auta. Będzie