Nie ufam teściowej mojego syna. Mąż mówi, że jestem zbyt zaabsorbowana dzieckiem.

W małym miasteczku Lublin, w przytulnym mieszkaniu na obrzeżach, rozpętała się prawdziwa rodzinna burza. Katarzyna, 25-letnia młoda mama, stała przy łóżeczku swojego synka, czujac, jak w środku wszystko wrze z powodu zmęczenia i złości. Jej opowieść to krzyk duszy kobiety rozdartej między macierzyństwem, obowiązkami żony a presją rodziny.

— Pokłóciliśmy się z mężem na całego — zwierza się Katarzyna, ocierając zmęczone oczy. — Tak, nie jestem święta, ale przecież odpowiadam za naszego syna! Mikołajek jest teraz bardzo marudny, pewnie niedługo zaczną wychodzić ząbki. Cały dzień noszę go na rękach, nawet zupy nie zdążyłam ugotować.

Małe dzieci to próba, której nie każdy potrafi zrozumieć. Jej mąż, Jakub, zdaje się tego nie dostrzegać.

— Wrócił z pracy i zaczął krzyczeć, że jest głodny jak wilk! — głos Katarzyny drży z oburzenia. — A jeszcze miał pretensje, że nie wybiegłam go powitać w przedpokoju. A ja w tym czasie kołysałam Mikołajka! Bałam się oddychać, żeby się nie obudził. Jak tu witać męża z uśmiechem?

Jakub chodzi myślę, że nie pojmuje, co to znaczy być matką niemowlęcia. Katarzyna wzięła na siebie wszystko: opiekę nad dzieckiem, dom, gotowanie. A mąż? On „utrzymuje rodzinę” i wymaga przytulności, gorącej kolacji i idealnego porządku, jakby Katarzyna była czarodziejką, która może rozdzielić się na części.

Katarzyna starała się ze wszystkich sił być wzorową żoną, troskliwą mamą i idealną gospodynią. Ale maluch jest niespokojny, potrzebuje jej uwagi co chwilę, i czasem nie zdąży nawet przetrzeć podłogi, a co dopiero przygotować trzy posiłki dziennie. Rodzice Katarzyny są daleko, pracują, nie ma od nich pomocy. A z teściową, Bożeną, relacje są napięte jak struna.

— Teściowa od samego początku była przeciwko naszemu ślubowi — wspomina z goryczą Katarzyna. — Uważała, że jesteśmy za młodzi, że nie jesteśmy gotowi na małżeństwo. A w rzeczywistości po prostu nie chciała puścić swojego Kuby. Wróżyła, że rozstaniemy się po roku. A my wciąż jesteśmy razem. Chociaż… czasem sama nie wiem, na jak długo.

Po narodzinach Mikołajka Katarzyna próbowała poprawić relacje z teściową. Wydawało się, że lód pękł: Bożena parę razy się uśmiechnęła, a nawet podarowała wnukowi grzechotkę. Ale do ciepłych stosunków wciąż daleko jak do księżyca.

— A teraz Jakub oświadcza, że mam obsesję na punkcie dziecka! — Katarzyna ledwo powstrzymuje łzy. — Mówi, że zajmuję się tylko Mikołajkiem, a dla niego nie mam czasu. Zaproponował, żeby w sobotę pojechać do galerii handlowej, a syna zostawić z jego mamą.

Katarzyna nigdy nie zostawiała Mikołajka z obcymi. Maluch jest karmiony piersią, przywiązany do niej jak nitka do igły. Teściowa widziała wnuka może ze trzy razy — jak sobie poradzi? Ale Jakub był nieugięty.

— Moja mama wychowała czworo dzieci! — oświadczył. — Ona wie, co robić. Ma więcej doświadczenia niż ty.

Kupił nawet laktator, żeby Katarzyna mogła zostawić mleko dla syna. Ale problem w tym, że Mikołajek kategorycznie odmawia picia z butelki. Płacze, odwraca głowę, jakby czuł, że to nie mama.

Jakub postawił ultimatum: jeśli Katarzyna nie zgodzi się zostawić syna z babcią, zrobi awanturę. Bożena, nawiasem mówiąc, nie ma nic przeciwko opiece nad wnukiem przez kilka godzin. Ale Katarzyna nie może pozbyć się niepokoju.

— Nie ufam jej — przyznaje. — Nie dlatego, że jest zła. Po prostu… to moje dziecko. Mój Mikołajek. A jeśli zacznie płakać? Jeśli nie zrozumie, czego potrzebuje?

Jakub natomiast upiera się, że potrzebują czasu we dwoje.

— Jesteśmy nie tylko rodzicami, ale też mężem i żoną! — rzucił w gniewie podczas kłótni. — Czy zapomniałaś, co to znaczy być parą?

Te słowa dotknęły Katarzynę do żywego. Kocha męża, ale jego wyrzuty wydają się niesprTymczasem Bożena dzwoni właśnie do drzwi i Katarzyna, z sercem bijącym jak młot, nie wie, czy powinna je otworzyć.