„Nie uderzaj mnie po plecach!” Dzieci na chodniku i zirytowani przechodnie

Podczas gdy matki zasypują fora pytaniami o to, co spakować do apteczki i czy wpuszczą je z wózkiem do kabiny, reszta turystów już z nerwów obgryza paznokcie przed lotem. Zresztą kto latał, ten wie od jakiegoś czasu to istny cyrk na kółkach. Kiedyś jeszcze uchodziło za szczyt nietaktu narzekać na dzieci w samolocie, bo przecież dzieci to skarb. Teraz linie lotnicze coraz śmielej rozważają osobne strefy dla dorosłych i dzieci. Kiedy się to wszystko pozmieniało?

Życzę miłego lotu!

Nagle okazało się, że dziecko wcale człowieka nie zamyka w czterech ścianach. Można zostać mamą, nie rezygnując z życia towarzyskiego, pracy, czy egzotycznych podróży niezależnie, czy latorośl śpi jeszcze w gondoli, czy już zjada kotlety. Nasze mamy chyba nie miały takich atrakcji na głowie. Ciężko sobie wyobrazić, żeby pani Wiesława z dzieckiem wtargnęła do kawiarni w latach 70. To by było sensacją na pół dzielnicy!

Tak czy siak, co by nie gadać, podróż z dzieckiem to nie są wakacje pod palmami. Dla dziecka wycieczka samolotem czy pociągiem to stres, dla rodzica często jeszcze większy. A i dorosłym odpocząć się chce bo przecież bilety tanie nie są, za złotówki człowiek się szarpnął, a tu dwa metry za uchem ktoś rozkręca karuzelę na fotelu. Pas startowy się nie skończył, a połowa samolotu już marzy o strefie wolnej od dzieci. No powiedzcie kto się ucieszy, gdy za głową zacznie w fotel kopać rozbrykany Jaś, zachwycony, że fotel się rusza w dwie strony? Nikt.

Przedszkole na kółkach

Pewnego razu postanowiłam być miła. Obok mnie usiadła pani z maleńką córeczką no, ledwo z pieluchy wyrosła. Myślę: przynajmniej cicho będzie. Nic z tego! Okazało się, że państwo Kowalscy lecą w komplecie: z przodu dzieci, z tyłu dzieci, wszędzie dzieci! Rozkładali swoje rzeczy, dzielili się butelkami, smoczkami, wszystkim, tylko proszę zabrakło. Z termosu chlustała mi prawie wrząca woda na nogi, pakuję się jak sardynka, nie wiem już, czy zaraz mnie adoptują, czy raczej wymienią na kolejne lalki Barbie. Żeby uciec, tylko wyskoczyć przez okno!

Z kolei w pociągu relacji WarszawaZakopane podróżowałam z Anią, która ćwiczyła swoje talenty przez 26 godzin jazdy. Mama starała się, żeby mała nie przeszkadzała innym, ale przez cały wagon słychać było: Anusiu, chodź tu!, Anusiu, zobacz to!, To teraz popatrzmy za okno!, I jeszcze malujemy kotki! Człowiek nawet nie wiedział, czy woli ciszę, czy tę kakofonię pasteli.

Trudno po czymś takim nie pomyśleć, żeby zakazać rodzicom wycieczek, póki dzieci nie nauczą się siedzieć jak trzcina na wietrze i spać w trakcie jazdy. No, jak mała Gienia przez trzy godziny będzie malować bez dźwięków i uśnie z nosem na kartce, to niech leci. Ale, umówmy się, dzieci takich nie ma.

A to nawet nie wspominam niemowląt, które dają próbkę możliwości wokalnych przy starcie, lądowaniu i w trakcie turbulencji. Kiedyś był jeden bachor na pokład, teraz minimum trzech, a do tego rozbrykane rodzeństwo, które urządza wyścigi korytarzem. Wychodzisz z kabiny z prędkością światła, ledwo szybciej niż samolot leci.

Nie myślcie, że jestem jakąś zapiekłą childfree. Ba! Sama kiedyś woziłam dzieciaka w podróże trochę z musu, bo przyznam, że urlop w trybie non stop obsługa to raczej nie moja bajka. Dopiero jak dorósł do wieku, w którym można wydać prosty rozkaz w stylu siadaj i nie dotykaj, ryzykowałam wspólne wyjazdy. To naprawdę sztuka wytrzymać parę godzin bez kredek i szeleszczących zabawek. Co ciekawe, większość rodziców pakuje dzieciom zestaw rozwoju osobistego, gonitwy i podskoków jakby od tego zależało ich zdrowie. Ach, ta nowoczesnośćA mimo to, w tym całym chaosie i huku dziecięcych śmiechów (czasem również płaczu), jest coś prawdziwie wzruszającego. Jak patrzę na tych rodziców z walizkami pełnymi przysmaków, pluszaków i cierpliwości widzę niezłomne marzenie, by pokazać dziecku świat, choćby na chwilę. Każdy grymas, każda łza utulona w locie, każda opowieść szeptana do ucha w wagonie to podróż nie tylko geograficzna, ale i emocjonalna. Więc może te nasze marzenia o strefie ciszy to nie tyle tęsknota za luksusem, co wspomnienie czasów, kiedy mogliśmy po prostu jechać sami, nie dzielić miejsca z czyimiś rozterkami.

Ale prawda jest taka, że kiedy lot dobiega końca, a dzieci zasypiają na ramieniu mamy, wagon cichnie, a pod Kolumną Zygmunta ktoś pierwszy wyciąga rękę po lody, coś w tym wszystkim mięknie nawet we mnie. Bo może te podróże z dzieckiem to niekoniecznie przedszkole na kółkach czy test naszej wytrzymałości, ale lekcja zaufania do życia. Nikt nie nauczy cierpliwości tak skutecznie, jak podróż z pięciolatkiem w samolocie. I nikt nie pokaże, że świat jest ciekawy właśnie dlatego, że współdzielimy go z innymi nawet jeśli ten ktoś przez pół drogi wystawia nam język albo zalewa się ketchupem od frytek.

Może więc następnym razem, gdy usłyszę za sobą Mamo, dlaczego ten pan tak głośno wzdycha?, po prostu się uśmiechnę. I pomyślę, że cyrk na kółkach to też widowisko a przecież każdy lubi czasem obejrzeć dobry spektakl, choćby z miejscem przy oknie i napojem w plastikowym kubku.