Nie udało nam się znaleźć wspólnego języka z dorosłymi dziećmi

Czasami rozwiązanie problemu jest tak oczywiste, że aż niektórym trudno je dostrzec.

Zwłaszcza, gdy najbliżsi krewni jakby na złość robią wszystko na przekór. Tak właśnie na starość pokłóciliśmy się z dziećmi. Z córką tak po prostu, z powodu życiowych okoliczności. Zaszła w ciążę w wieku 17 lat. Nie chciała nas słuchać, rozzłościła się. Spakowała się i wyprowadziła z domu, jak tylko była już pełnoletnia.

Mieszka teraz ze swoim mężem w innym mieście. Rodzice kupili mu mieszkanie.

Teraz obwiniam za to siebie, chociaż nic takiego córce nie powiedziałam, nie obrażałam jej ani nawet się z nią nie kłóciłam. Po prostu ciągle jej się coś nie podobało i sama nie wiedziała, czego chce. No i poszła tam, gdzie jej się lepiej żyje. I nie chce utrzymywać z nami kontaktów.

Został z nami tylko syn. Aleksander zawsze był poważnym chłopakiem i dogadywaliśmy się bez problemu. Nigdy nie było żadnych międzypokoleniowych nieporozumień. Czas jednak mijał i najwyraźniej coś się zmieniło. Syn zrobił się bardzo drażliwy i zapatrzony w siebie.

W ogóle nie chciał nas słuchać. Później przyprowadził 5 lat od siebie starszą kobietę z trójką dzieci. Ja rozumiem, że rozwiedziona matka to nie jest żaden wyrok.

Ale nie pasowała do Aleksandra. No i nie był nawet w stanie utrzymać takiej rodziny. Od samego początku żyli do pewnego stopnia na nasz koszt. Ja i mąż płaciliśmy za wszystkie rachunki.

To ja kupowałam i gotowałam jedzenie. Na pomoc synowej w domu też nie miałam co liczyć. No i jeszcze jej dzieci wszystko niszczyły.

To były wyjątkowo aktywne dzieci. Wspomniałam synowi, że jest mi ciężko, mam przecież już swoje problemy ze zdrowiem. Ojciec w ogóle nie powinien się denerwować. A tu teraz nieustający stres i napięcie. Coś musiało się zmienić. A syn się obraził. Poszli do wynajętego mieszkania. I też nie chcą utrzymywać z nami żadnych kontaktów. Ale czy to moja wina?