Nie, to nasze mieszkanie – uśmiechnęła się zdezorientowana dziewczyna.

– Mylisz się, to mieszkanie wynajmujemy – uśmiechnęła się zdezorientowana dziewczyna.

– On nie jest dla ciebie odpowiedni! – po raz setny powtórzyła Alina Wysocka. – Kiedyś sama to zrozumiesz!

– Mamo, to się nie martw, skoro uważasz, że taki moment na pewno nadejdzie – zaśmiała się Wera.

Oczywiście dziewczyna była bardzo zirytowana, że matka się sprzeciwiała jej związkom z Piotrem, ale nie zamierzała rezygnować z chłopaka tylko dlatego, że tak chciała jej matka.

Wręcz przeciwnie, Wera czerpała przyjemność z drażnienia Aliny Wysockiej i z podkreślania, że u niej i Piotra wszystko układa się dobrze.

– Gdzie się wybierasz? – surowo zapytała kobieta, widząc, jak córka pakowała swoje rzeczy.

– Z Piotrkiem postanowiliśmy wynająć mieszkanie – radośnie oznajmiła Wera.

– Za co? Przecież on nie tylko jest leniem, ale i biedakiem – prychnęła Alina Wysocka.

– Mamo, będziemy z Piotrkiem płacić po połowie. Jeśli nie zapomniałaś, oboje pracujemy!

– Gdzie on pracuje, przypomnij mi, proszę? – z niedowierzaniem uśmiechnęła się kobieta. – W jakiej fabryce?

– Czemu od razu trzeba pracować w fabryce, żeby zarabiać? Masz błędne wyobrażenia o współczesnym życiu. Piotrek pracuje zdalnie.

– Twój Piotrek wszystko ci kłamie! – wykrzyknęła oburzona Alina Wysocka. – Jedynie ty pracujesz. Na twarzy widać, że to oszust!

– Mamo, przestań już mówić o nim źle! – gniewnie powiedziała Wera. – Zadzwoń, jak się uspokoisz.

Dziewczyna zabrała swoje rzeczy i wyszła, nie chcąc więcej rozmawiać z matką, która do znudzenia podejrzewała jej chłopaka.

Tego wieczoru Wera i Piotr wynajęli kawalerkę, którą Piotr znalazł przez znajomych, i zaczęli razem mieszkać.

W ciągu dnia dziewczyna studiowała w kolegium pedagogicznym, a wieczorami dorabiała sprzątając w dwóch sklepach.

Piotr pracował wyłącznie z domu. Wera zbytnio nie interesowała się, czym dokładnie się zajmował.

Najważniejsze, że chłopak zarabiał pieniądze i razem dzielili koszty wynajmu oraz jedzenia.

Wydawało się, że w ich związku wszystko było w porządku. Jedyne, co Martę niepokoiło, to fakt, że Piotr nie przedstawiał jej swoim przyjaciołom.

Wera kilka razy zaczynała rozmowę na ten temat, lecz Piotr zawsze obrócił to w żart, proponując zamiast tego zapraszać swoje koleżanki.

– Jak będziemy świętować twoje urodziny? – zapytała dziewczyna po trzech miesiącach.

– Ja w ogóle nie chcę niczego obchodzić – skrzywił się Piotr.

– Piotrek, masz dwadzieścia pięć lat! Jubileusz! Musimy coś zrobić – nalegała dziewczyna.

– Nie ma pieniędzy na kawiarnię…

– Zaprośmy twoich przyjaciół do nas! Ja wszystko przygotuję, wyjdzie taniej. No proszę, Piotrek – zaczęła prosić Wera, i chłopak w końcu uległ jej namowom.

W wyznaczony dzień dziewczyna spędziła czas przy kuchni, tak że wieczorem ledwo czuła nogi.

Kroiła sałatki, smażyła kotlety, piekła kurczaka. Piotr w niczym jej nie pomógł.

O siódmej wieczorem przyszli przyjaciele jubilata. Okazało się ich więcej, niż było zapowiedziane.

Byli bardzo hałaśliwi i Wera szybko się nimi zmęczyła. Tłumacząc się zajętością, dziewczyna wyszła na balkon.

Jednak nie udało jej się długo poczekać w ciszy. Po kilku minutach dołączyła do niej Nika, znajoma jej chłopaka.

– Masz szczęście, Wera, zdobyłaś chłopaka z mieszkaniem – powiedziała z zazdrością Nika. – Wiedziałaś wcześniej?

– Z jakim mieszkaniem? Piotrek ma mieszkanie? – zdziwiła się dziewczyna.

– Oczywiście, że ma – prychnęła zdziwiona Nika. – Przecież w nim mieszkacie.

– Jak to? – Wera nerwowo mrugała oczami. – My je wynajmujemy.

– Nie możecie przecież wynajmować, bo to mieszkanie Piotrek dostał po babci od strony ojca, byłam tu setki razy i on mieszka tu od pięciu lat – zaprzeczyła Nika.

Wera nie odrywała wzroku od Niki, próbując przyswoić sobie informacje, które właśnie usłyszała.

– Nie wiedziałaś? – wykrzyknęła Nika. – Nic ci nie powiedział? Chyba chciał sprawdzić, czy interesuje cię majątek.

Nika głośno się roześmiała. Wyglądało, jakby robiła to specjalnie po to, by wyśmiać Werę.

– Piotrze – dziewczyna podeszła do chłopaka, który pił piwo z przyjaciółmi – musimy porozmawiać!

– Pogadamy później. Chłopaki opowiadają świetny dowcip – Piotr machnął na Werę ręką jak na natrętną muchę.

– Nie, porozmawiamy teraz! – dziewczyna uparła się przy swoim.

– To mów przy wszystkich – burknął chłopak, łykając piwo z puszki.

– Dlaczego nie powiedziałeś, że masz mieszkanie? – Wera groźnie wsparła ręce na biodrach.

– Nie mam niczego – naigrywając się uśmiechnął się Piotr.

– A to mieszkanie? Czyje ono jest?

– No właśnie, czyje? – zza pleców Wery wyłoniła się Nika. – Twoje! Wszyscy przyjaciele to potwierdzą!

– Tak, oczywiście – zaczęli krzyczeć wszyscy znajomi.

– Czyli okłamałeś mnie? Poczekaj, to komu płaciliśmy za wynajem? – dziewczyna była w szoku. – Tobie?

Piotr głupio się uśmiechnął i nerwowo zaśmiał się. Zrozumiał, że Wera przyłapała go na kłamstwie.

Rzeczywiście, przez te trzy miesiące pieniądze na wynajem mieszkania trafiały do kieszeni Piotra.

To on sam sfałszował wynajem. Dziewczyna nigdy nie wysyłała pieniędzy właścicielowi mieszkania i nigdy go nie widziała na oczy.

Teraz natomiast okazała się okrutna prawda, że dziesięć tysięcy, które Wera przekazywała Piotrowi, trafiało do jego kieszeni.

– Jaki ty jesteś, Piotrze, oszustem! – ze łzami w oczach powiedziała dziewczyna i zaczęła się pakować.

Nie chciała już żyć z kłamcą. Jego zakłamanie i żądza pieniędzy przekreśliły wszystko, co dobre w ich związku. Tego samego wieczoru Wera wróciła do matki.

– Mamo, miałaś rację – powiedziała ze łzami w oczach i opowiedziała matce, jak Piotr przez kilka miesięcy ją oszukiwał.

Po tym wydarzeniu Wera i jej były chłopak już się więcej nie spotkali. Jednak do dziewczyny doszły plotki, że Piotr i Nika zamieszkali razem.