Nie tak jak w serialu, ale podobnie

Nie jak w serialu, ale podobnie

Brygida uwielbiała seriale i marzyła, żeby jej życie było tak idealne jak na ekranie. Ale to były tylko marzenia, bo w rzeczywistości wszystko było znacznie zwyczajniejsze i codzienność płynęła spokojnie, choć nudno.

Za mąż wyszła za Rysia niby z miłości, ale tak jej się tylko wydawało. Rysio, jak był od dzieciństwa niestały i wiecznie za spódnicami goniący, takim pozostał. Żonę wprowadził do swojego niewielkiego domku. A po trzech latach małżeństwa oświadczył:

– Wyjeżdżam od ciebie do miasta, rób, co chcesz. Duszno mi tu na wsi, moja szeroka dusza domaga się czegoś więcej.

– Rysiu, ale o co ci chodzi? Przecież niby wszystko gra – próbowała go zatrzymać, nie rozumiejąc.

– Tobie gra, ale nie mnie…

Powiedział to, zabrał dowód i swoje skromne manatki zmieszczone w starą torbę, i wyszedł. Po wsi natychmiast rozniosły się plotki, baby szeptały na każdym rogu:

– Rysio rzucił Brygidę i uciekł do miasta, pewnie jakaś baba tam na niego czeka.

Brygida przeżywała to w milczeniu. Nie płakała, nie narzekała i spokojnie żyła dalej w domu Rysia. Gdzie miała iść? U rodziców mieszkał brat z gromadką dzieci, a dla niej miejsca tam nie było. Nie doczekali się potomka.

– Pewnie Pan Bóg uznał, że z Rysia by wyszedł kiepski ojciec, dlatego nam się nie udało – myślała Brygida, patrząc na wiejskie dzieci.

Każdego wieczoru, po skończonych pracach, siadała przed telewizorem, oglądała serial pełen namiętności i zdrad. Przeżywała go jak własne życie. Potem długo nie mogła zasnąć.

Nowy dzień zaczynał się od karmienia świnki, gęsi i kur, a potem młodego byczka Pietrka, którego trzymała za ogrodem, nie puszczając do stada.

– Brygida! – usłyszała głos sąsiadki. – Twój Pietrek się wyrwał, gania po wsi!

– O Boże, gdzie?! – wybiegła z domu i zobaczyła, jak byczek demoluje płot, próbując podważyć sąsiednie sztachety swoimi świeżo wyrosłymi rogami.

– Pietruś, Pietruś… – łagodnie go namawiała, podsuwając kawałek chleba. Ale byczek tylko potrząsał głową. – Żebyś zdechł! – krzyknęła w przypływie złości, a Pietrek, jakby się obraził, rzucił się w bok, płosząc sąsiedzkie kaczki z młodymi.

Nie wiadomo, jak długo by goniła byczka, gdyby nie traktorzysta Wojtek. Sprawnie złapał za sznur, przyciągnął Pietrka i przywiązał do płotu. Brygida patrzyła na jego silne dłonie i muskularne ramiona widoczne przez brudną koszulę. Nagle poczuła pragnienie, żeby te ręce ją objęły i przycisnęły mocno.

Ale natychmiast otrząsnęła się z tych myśli:

– O rety, co mi się właściwie dzieje? Jakbym kotka była, co się o pieszczoty doprasza.

Zawstydziła się tych niespodziewanych uczuć.

– Chyba czary jakieś. Nigdy czegoś takiego do Wojtka nie czułam. Jasnowłosy, wiecznie się śmiejący drętwa. I w ogóle nie taki mi potrzebny. Mieszka przecież z tą swoją wielką Zosią za płotem. – Odwróciła wzrok i odeszła.

Brygida rozwiodła się z Rysiem natychmiast, gdy uciekł za „lepszym życiem” do miasta. Byli nawet adoratorzy, nawet o rękę prosili, ale żaden jej nie przypadł do gustu. Żyła więc sama, niedokochana.

Wojtek wycierał ręce o trawę, a ona nagle powiedziała:

– Chodź na podwórko, umyjesz ręce. – Poszedł za nią w milczeniu, a ona czuła na plecach jego palące spojrzenie.

Od razu zauważyła, że Wojtek patrzy na nią inaczej niż zwykle.

– Co on wyprawia? – myślała. Ale Wojtek umył ręce pod kranem, wytarł w wiszący ręcznik, raz jeszcze spojrzał znacząco i wyszedł.

Od tamtej chwili obojgu wydawało się, że między nimi zawiązała się jakaś niewidzialna nić, że mają wspólną tajemnicę. Gdy Wojtek przechodził obok, Brygida się rumieniła. A on wychodził rano i specjalnie szedł wzdłuż jej płotu, choć wcześniej tak nie robił.

Brygida zaczęła wstawać wcześnie i wychodzić pielić grządki – oczywiście „dla porannej świeżości”. Wiedziała jednak, że chodziło jej o spotkanie z Wojtkiem, który każdego ranka szedł do pracy. Zatrzymywali się spojrzeniami, a w jego sprytnych oczach widać było prawdziwe, męskie zainteresowanie. Może nawet uwielbienie.

Odpędzała od siebie te grzeszne myśli, bała się też Zosi.

– Boże broń, żeby Zosia to zobaczyła, wtedy byłoby ze mną krucho – myślała Brygida. – Jeszcze by mi całą wieś obgadała.

Ale Wojtek wciąż przechodził, obdarzając ją płomiennym wzrokiem, a ona odpowiadała półuśmiechem. Myślała, że mają jak w serialu „M jak miłość”, i nie wiedziała, jak to się skończy, bo i ten serial ciągnie się bez końca.

Pewnego dnia Brygida zamiatała podwórko, gdy usłyszała znajomy głos:

– Witaj, Brygidziu. – Tak kiedyś wołał na nią Rysio.

Obróciła się gwałtownie i zobaczyła byłego męża. Ta sama bezczelna mina i przymrużenie piwnych oczu, od których kiedyś serce jej drżało. Teraz – nic.

– No więc wróciłem… Przyjmiesz mnie z powrotem?

– Dlaczego? W mieście ci nie smakowało?

Tym razem serce ani drgnęło. Okazało się, że nie było miłości. A jeśli była – to odeszła. Drzwi zamknęły się przed Rysiem na zawsze, gdy zostawił ją samą, szukając lepszego życia.

Rysio wrócił do swojego domu. Brygida nie miała gdzie pójść, nie mogła go nie wpuścić. Na noc zamykała drzwi do swojej izby i przesuwała ciężką komodę, żeby Rysio nie mógł wejść. Były mąż urządził się w drugiej części domu. Ona za to musiała wychodzić i wchodzić przez okno.

Wojtek wciąż przechodził obok, ale chodził ponury. Aż pewnego dnia zobaczył, jak Brygida wymyka się przez okno. I wtedy coś w nim zawrzało.

– Więc jednak go nie przyjęła, skoro przez okno ucieka.

Następnego ranka, gdy Brygida wychodziła, nogi natrafiły na stopnie pod oknem.

– KA potem, już zupełnie niespodziewanie, Wojtek podszedł do niej, wziął za rękę i powiedział: „No i co, Brygidziu, może w końcu przestaniemy się tak kręcić wokół siebie jak te gęsi wokół gnoju?” – i wtedy oboje wybuchnęli śmiechem, bo życie, jak się okazało, jednak potrafi być lepsze niż serial.