Nie sprzeciwiłam się — i przegrałam

Nie sprzeczała się — i przegrała

Małgorzata Kowalska starannie ustawiła talerze na stole, poprawiła serwetki i znów spojrzała na zegarek. Mąż miał wrócić z pracy za pół godziny, więc najwyższy czas wrzucić kotlety na patelnię. Ziemniaki już gotowe, sałatka pokrojona, chleb równo pocięty. Wszystko jak należy, wszystko tak, jak on lubi.

— Mamo, mogę dziś iść do Kasi? Przywiozła nowe filmy z Warszawy — krzyknęła z pokoju osiemnastoletnia córka Kinga.

— Nie, Kinguś, tata zaraz przyjdzie, trzeba zjeść razem kolację — odpowiedziała Małgorzata, nie odwracając się. — Pójdziesz później.

— Co za przedszkole! Mam już osiemnaście lat! — oburzyła się dziewczyna, ale dalej się nie kłóciła. Wiedziała, że matka i tak nie odstąpi od swoich zasad.

Małgorzata uśmiechnęła się pod nosem. Osiemnaście lat to wciąż dziecko. Ona sama w tym wieku była już mężatką, a Kinga wciąż jak niedojrzała dziewczynka. Choć może i lepiej. Niech dłużej pozostała córką, a nie czyjąś żoną.

Drzwi zatrzasnęły się i do mieszkania wszedł Jan Kowalski. Postawny mężczyzna z siwiejącymi skroniami, zmęczony, ale zadowolony. Praca na budowie wykańczała, ale przynosiła dobre pieniądze, a to się liczyło.

— Cześć, kochanie — cmoknął żonę w policzek. — Coś pachnie przepysznie.

— Twoje ulubione kotlety, wieprzowo-wołowe — uśmiechnęła się Małgorzata. — Siadaj, zaraz podam.

— A gdzie Kinga?

— W pokoju, zaraz zawołam. Kinga! Tata przyszedł!

Dziewczyna wyskoczyła z pokoju i rzuciła się ojcu na szyję.

— Tato, mogę po kolacji iść do koleżanki? Przywieźli tam fajne filmy…

Jan zmarszczył brwi.

— Co za filmy? Nie każdy zachodni badziew masz oglądać, masz się uczyć. Studia niedługo, trzeba się przygotować.

— Ale tato, to nic złego, zwykłe filmy…

— Powiedziałem — nie i koniec! — podniósł głos ojciec. — Małgosia, ty w ogóle jej nie wychowujesz? Zupełnie się rozpuściła!

Małgorzata pospiesznie wtrąciła:

— No co ty, Janku, ona tylko młoda jest, ciekawska. Kinguś, siadaj jeść, pogadamy później.

Kolacja minęła w względnej ciszy. Jan opowiadał o pracy, że szefostwo znów podniosło wymagania, a premie obcięło. Małgorzata przytakiwała, dokładała mu kotletów, nalewała herbatę. Kinga milczała, tylko od czasu do czasu podnosząc wzrok znad talerza.

— A co sąsiedzi mówią o Nowakach? — zapytał nagle Jan, dopijając herbatę.

— A co mają mówić? Żyją spokojnie, nie hałasują.

— Nie o to. Słyszałem, że Nowakowa znalazła jakąś pracę, w biurze teraz siedzi. A Nowak w domu z dziećmi się kręci.

Małgorzata ostrożnie postawiła filiżankę na spodku.

— No i co w tym złego? Może im tak wygodniej.

— Jak to wygodniej? — oburzył się mąż. — Facet ma rodzinę utrzymywać, a nie w domu dzieci pilnować! Kobiecie miejsce przy garach i przy dzieciach. To nie tak powinno być, nie po naszemu.

— Ale jeśli ona więcej zarabia…

— Żadnych „ale”! — uderzył pięścią w stół Jan. — W rodzinie musi być porządek! Mężczyzna głową, kobieta pomocnicą. I koniec!

Małgorzata cicho skinęła głową i zabrała się za sprzątanie ze stołu. Nigdy nie umiała się sprzeczać z mężem i nie chciała. Po co się kłócić, skoro można po prostu milczeć? W końcu może i miał rację. Ona sama całe życie w domu siedziała i jakoś żyli.

Kinga spojrzała ukradkiem na matkę, potem na ojca i cicho zapytała:

— To mogę jednak iść do Kasi? Na chwilę.

— Nie! — warknął ojciec. — Mówiłem — nie można! Idź lekcje odrabiać albo książkę czytaj. Nie ma po co po koleżankach się włóczyć!

Dziewczyna westchnęła i poszła do swojego pokoju. Małgorzata patrzyła za nią i poczuła ukłucie w sercu. Biedna dziewczyna, w ogóle nie wychodzi, ciągle w domu. Ale co poradzić, skoro ojciec nie pozwala?

Kilka dni później Małgorzata spotkała na targu sąsiadkę, Annę Wiśniewską. Ta promieniała z dumy.

— Małgorzato, słyszałaś? Moja Ola dostała się na studia do Warszawy! Wyobrażasz, do stolicy!

— Jak dobrze — ucieszyła się szczerze Małgorzata. — A na jaki kierunek?

— Na ekonomię. Mówi, że chce być ekonomistką, zarządzać firmami. Ja się martwiłam — tak daleko, sama tam będzie. Ale potem pomyślałam — po co trzymać dziewczynę w domu? Niech spróbuje, niech życie zobaczy.

— A mąż twój co? Nie przeciw?

Anna zamilkła na chwilę, potem westchnęła:

— Pokłóciliśmy się ostro. On swoje — po co dziewczynie studia, i tak wyjdzie za mąż, dzieci będzie rodzić. A ja mu na to — czasy się zmieniły, kobieta też powinna zawód mieć, na nogach stać. Długo się spieraliśmy, mało nie doszło do awantury. Ale postawiłam na swoim. Myślę, że nie pożałuje.

Małgorzata tylko skinęła głową. W domu długo myślała o tej rozmowie. Kinga też niedługo będzie zdawać na studia, ale gdzie? Jan już się wypowiadał — po co dziewczynie wyższe wykształcenie, niech idzie do szkoły pedagogicznej, na nauczycielkę. Spokojna praca, a potem za mąż — i po kłopocie.

A Kinga marzyła o dziennikarstwie, chciała iść na uniwersytet, pisać artykuły, przeprowadzać wywiady. Opowiadała o tym matce, gdy ojca nie było, oczy jej płonęły. Ale gdy tylko wspomniała przy ojcu — ten od razu ucinał:

— Dziennikarstwo to nie dla kobiety. Trzeba jeździć w delegacje, z różnymi ludźmi gadać. Nie wypada.

I Małgorzata milczała. Nie wspierała córki, nie sprzeciwiała się mężowi. Po prostu milczała, jak zawsze.

Lato minęło szybko. Kinga złożyła papiery do szkoły pedagogicznej, jak kazał ojciec. Dostała się bez problemu — zawsze się dobrze uczyła. W dniu immatrykulacji wróciła do domu ponura, przygnębiona.

— No córciu, gratulacje! — ucieszył się Jan. — Będziemy