Nie potrafiłam pokochać

Dziewczyny, przyznajcie się, która z was to Lila? nieznajoma dziewczyna patrzyła na nas z koleżanką z zaciekawieniem i lekkim przekąsem.
Ja jestem Lila. A co? odparłam, zdezorientowana.
Masz list. Od Wojtka wyciągnęła z kieszeni fartucha pogniecioną kopertę i podała mi ją.
Od Wojtka? A gdzie on jest? zdziwiłam się.
Przenieśli go do internatu dla dorosłych. Czekał na ciebie, Lila, jak na mannę z nieba. Wypatrzył oczy. A ten list dał mi do przeczytania, żebym sprawdziła błędy. Nie chciał się skompromitować przed tobą. No, muszę lecieć. Zaraz obiad. Pracuję tu jako wychowawczyni westchnęła, spojrzała na mnie z wyrzutem i odbiegła.

…Pewnego dnia, włócząc się z koleżanką, przypadkiem trafiłyśmy na teren nieznanego ośrodka. Miałyśmy po szesnaście lat, wakacje cieszyły, a nam marzyły się przygody.
Usiadłyśmy z Basią na wygodnej ławce. Gadamy, śmiejemy się. Nie zauważyłyśmy, gdy podeszli do nas dwóch chłopaków.
Cześć, dziewczyny! Nudzicie się? Poznajmy się? wyciągnął do mnie rękę. Jestem Wojtek.
Ja Lila. A to moja przyjaciółka Basia. A jak nazywa się twój milczący kompan?
Krzysiek cicho odezwał się drugi.

Chłopcy wydali się nam niemodni i zbyt poważni. Wojtek pouczająco zauważył:
Dziewczyny, po co nosicie takie krótkie spódnice? A u Basi dekolt aż tak odsłonięty.
Hm Chłopaki, nie zaglądajcie, gdzie nie trzeba. Bo oczy wam się, niechcący, rozbiegną zaśmiałyśmy się z Basią.
Nie da się nie patrzeć. Jesteśmy mężczyznami. A może jeszcze palicie? dopytywał się moralny Wojtek.
Oczywiście, że palimy. Tylko nie zaciągamy się żartowałyśmy.

Dopiero wtedy zauważyłyśmy, że z nogami chłopaków coś jest nie tak. Wojtek ledwo się poruszał, a Krzysiek wyraźnie kulał.
Lecicie się tutaj? zgadłam.
Tak. Ja miałem wypadek na motorze. Krzysiek źle skoczył ze skały do wody Wojtek wyrecytował to jak wyuczoną formułkę. Niedługo nas wypiszą.

Ja i Basia oczywiście uwierzyłyśmy w ich legendę. Wtedy jeszcze nie wiedziałyśmy, że Wojtek i Krzysiek to niepełnosprawni od dziecka. Skazani na życie w internacie. Dla nich my byłyśmy oddechem wolności.

Mieszkali i uczyli się w zamkniętym ośrodku. Każdy z nich miał swoją wymyśloną historię niby wypadek, upadek, bójkę

Okazali się ciekawi, oczytani, mądrzejsi niż na swój wiek. Z Basią zaczęłyśmy przychodzić do nich co tydzień. Po pierwsze, było nam ich żal, chciałyśmy ich rozweselić. Po drugie, mieliśmy się od nich czego nauczyć. Nasze krótkie spotkania weszły w nawyk.

Wojtek zaczął przynosić mi kwiaty zerwane z klombu, a Krzysiek co raz wręczał Basi origami, które sam składał, rumieniąc się przy tym. Potem siadaliśmy we czwórkę na jednej ławce: Wojtek przy mnie, Krzysiek odwracał się plecami i skupiał tylko na Basi. Koleżanka czerwieniła się, ale widać było, że podoba jej się towarzystwo nieśmiałego Krzyśka. Gadaliśmy o wszystkim i o niczym.

Minęło czułe, ciepłe lato. Nadeszła deszczowa jesień. Wakacje się skończyły. Przed nami matura. Krótko mówiąc, zupełnie zapomniałyśmy o Wojtku i Krzyśku.

…Maturę zdaliśmy, był ostatni dzwonek, studniówka. Czekało nas upragnione lato, czas nadziei.

Znów znalazłyśmy się na terenie internatu. Postanowiłyśmy odwiedzić chłopaków. Usiadłyśmy na znanej ławce, czekając, aż podejdą Wojtek z kwiatami, Krzysiek z origami. Niestety, czekałyśmy dwie godziny na próżno.

Nagle z drzwi ośrodka wybiegła dziewczyna i podeszła do nas. To ona wręczyła mi list od Wojtka. Natychmiast go otworzyłam:

*Ukochana Liliano! Jesteś moim wonnym kwiatkiem! Gwiazdą nieosiągalną! Pewnie nie zrozumiałaś, że zakochałem się w tobie od pierwszego wejrzenia. Nasze spotkania były dla mnie oddechem, życiem. Pół roku daremnie wypatruję cię za oknem. Zapomniałaś o mnie. Jaka szkoda! Nasze drogi się rozeszły. Dziękuję ci, że poznałem prawdziwą miłość. Pamiętam twój aksamitny głos, kuszący uśmiech, delikatne dłonie. Jak mi bez ciebie źle, Lilu! Zobaczyć cię choć raz jeszcze! Chcę oddychać, a nie mam czym

Mnie i Krzyśkowi skończyło się osiemnaście lat. Wiosną przeniosą nas do innego internatu. Chyba się już nie zobaczymy. Rozdziera mi się serce! Może kiedyś wyzdrowieję z miłości do ciebie.

Żegnaj, najdroższa!*

Podpis: *na zawsze twój Wojciech*.

W kopercie był zasuszony kwiat.

Zrobiło mi się strasznie wstyd. Serce ścisnęło się, bo nic już nie dało się zmienić. Przypomniałam sobie powiedzenie: *Jesteśmy odpowiedzialni za tych, których oswoiliśmy*.

Nie miałam pojęcia, jakie uczucia tliły się w Wojtku. Ale nie mogłam odwzajemnić jego miłości. Nie czułam nic poza życzliwością i ciekawością wobec mądrego rozmówcy. Tak, trochę z nim flirtowałam, drażniłam go. Podsycałam jego zainteresowanie, nie zdając sobie sprawy, że mój niewinny żart rozpali w nim pożar miłości.

…Minęło wiele, wiele lat. List Wojtka pożółkł, kwiat rozsypał się w proch. Ale pamiętam nasze niewinne spotkania, beztroskie rozmowy, jego zabawne żarty.

…Ta historia ma ciąg dalszy. Basia wzruszyła się trudnym losem Krzyśka. Jego rodzice go odrzucili z powodu inności miał jedną nogę znacznie krótszą. Basia skończyła pedagogikę, pracuje w internacie dla niepełnosprawnych. Krzysiek to jej ukochany mąż. Mają dwóch dorosłych synów.

Wojtek, jak opowiadał Krzysiek, żył samotnie. Gdy miał około czterdziestki, przyjechała po niego matka. Zobaczyła zaniedbanego syna, zapłakała, zabrała go do swojej wsi. Potem ślad po nim zaginął…