Nie podoba się wam, że chcę założyć własną rodzinę? Uciekłem od was, zacząłem budować swoje życie, a…

Nie podoba się, że chcę mieć własną rodzinę? Uciekłem od was, zacząłem układać sobie życie na nowo, a wy przyjechaliście i znów po staremu!
Jagno, no daj spokój! Rozumiem, że na wsi, ty miastowa, możesz mieć pod górkę. Ale pomogę ci! przekonywał ją Darek. Ja sobie dam radę. Tylko bądź obok!

Jagna była skołowana.
Po co jej było się zakochiwać w wieśniaku? I jeszcze tak mocno, aż nogi się uginały!
Ma już dwadzieścia osiem lat, świetną pracę, a trzydziestoletni Darek całą rodzinę na karku i dom pod Łowiczem. Do miasta niedaleko, ale wiadomo.

Poznali się w parku linowym w Łodzi Darek wylądował tam przez przypadek, bo mama łaziła po sklepach, a Jagnę wyciągnęły koleżanki.
Zaiskrzyło, wymienili się numerami, a od tego czasu już nie przestali rozmawiać. Darek starał się ją zaskakiwać, często przyjeżdżał do miasta, był uprzejmy i cierpliwy. Jagna, choć się zarzekała, w końcu stopniała.
Wśród jej znajomych nie było szczerego, prostolinijnego gościa albo lanserzy, albo marudy!

W końcu Darek oświadczył się Jagnie i zgodziła się.

No cóż, córciu? Spróbuj. Darek chłopak z wioski, pracowity, dobry chłopak westchnęła mama. Nie wyjdzie wrócisz do siebie, do miasta.

Jagna nie miała wiele do stracenia. Pracę mogła wykonywać zdalnie, bo firma przeszła na taki tryb. No i osiemnastki już nie ma, a na wsi ponoć powietrze zdrowsze! Tylko

Darku, a w jakim charakterze mam tam pojechać? dopytała.

Jako narzeczona! Za rok wesele i urlop. Do tego czasu uzbieram na wszystko, nie będziesz musiała o kasę się martwić zmieszał się chłopak.
Wiem, że jesteś przyzwyczajona do lepszego.

Niby wszystko cacy, a Jagna miała jakąś dziwną niepewność. Ale machnęła ręką i postanowiła spróbować!

Wzięła tygodniowy urlop, upakowała walizkę, zamknęła na cztery spusty swoją wypieszczoną, dwuizbową kawalerkę w Łodzi, za którą się nieźle naharowała, i własnym samochodem pognała do wioski, gdzie już czekał na nią Darek.

Pierwszy wieczór na wsi był nawet przyjemny.
Lato na całego, podlewali rabatki, ugotowali kolację. Razem szybko wszystko ogarnęli może to i jest jakaś magia wspólnego życia?

Kochanie, moi rodzice przyjeżdżają! w piątek wieczór, wyjątkowo wcześniej niż zwykle, wrócił Darek.

Po co? przestraszyła się Jagna.

Poznać cię i trochę nam pomóc! A zabierają jeszcze mojego brata z żoną denerwował się chłopak, przemierzając kuchnię.
Na długo? zbladła Jagna.

Oby nie! Darek spojrzał na nią wymownie. I nie przejmuj się, damy radę.

Po tym Jagna miała ochotę już tylko uciec.

Nie przejmuj się, córciu! Traktuj to jak próbę generalną. Najwyżej, wrócisz! Najważniejsze, że zawsze masz dokąd. śmiała się mama przez telefon. Rób tak, jak ci wygodnie, niech sami się przyzwyczają. Albo i nie. Ich sprawa, a nie twoja.

No właśnie, czego ja się tchórzę? Przecież nawet nie jestem jeszcze żoną! przemknęło jej przez głowę.

Akurat kończyła rozstawiać na stole, kiedy usłyszała podjazd samochodu.

Są! wpadł do kuchni Darek.

Wyszli powitać gości.

No witam cię, synowo! duża kobieta, w kwiecistej, rozkloszowanej sukience, z przystrzyżonymi czarnymi włosami i długimi rzęsami, szeroko przytuliła syna i zmierzyła Jagnę oceniającym okiem.

Tak samo opasły pan przywitał się ochoczo z synem i głową skinął do Jagny.
Wysoki, roześmiany facet z serii wieczny kawaler szturchał żartobliwie Jagnę łokciem, a jego żona, młoda blondynka, krew z mlekiem, spojrzała chłodno na dobrze zbudowaną, eksponująca figurę dziewczynę i odwróciła się do męża.

Co się gapisz? Bierz torby! parsknęła i pognała do auta.

Jagna zaprosiła wszystkich do stołu, licząc, że atmosfera się rozluźni do gotowania miała smykałkę!

No no, ktoś się postarał! pochwaliła Maria Michalina, mama Darka.

Piotr Seweryn z uznaniem chrząknął.

Co to? Kurczak? Kto to tak podaje? sceptycznie przeglądała zawartość talerza Ola. Człowiek się dławi takimi wynalazkami, no ale niech ci będzie.

Oj, przestań, dobre! obruszył się Władek, brat.

Tobie byle czym żołądek zapełnić! prychnęła Ola, odkładając sztućce.

Darek spojrzał na zmartwioną Jagnę z wyrzutem.
Olka, trochę kultury! Poza tym, to nie wypada tak zazdrościć. Jagna się postarała, próbował interweniować Darek.

Kto w ogóle daje takie imię? Jak nasza krowa! Też Jagna! odcięła się blondynka z gryzącym uśmiechem.

Jagna zachichotała pod nosem.

Co się śmiejesz? zapytał cicho Darek.

Bo przyjaciółka ma świnkę morską o imieniu Ola odpowiedziała mu cicho.

Ale, niestety, wszyscy usłyszeli.

Maria Michalina zmroziła Jagnę spojrzeniem, Piotr z Władkiem ledwo powstrzymywali śmiech, a Ola aż zapłonęła.

Ty w ogóle kim jesteś?! Jak śmiesz mnie obrażać?! syknęła Ola.

Skoro sama potrafisz, to inni też mogą. Po prostu uznałam, że taki ton jest dla ciebie codziennością wzruszyła ramionami Jagna.

Władek z uznaniem zerknął na przyszłą bratową.

Ja jestem żoną Władka, legalną! A ty co? Zwykła konkubina! fuknęła Ola, aż zadrżał stół. Maria Michalina tylko chrząknęła z aprobatą.

Przynajmniej jestem wychowana odparowała Jagna. Nie obrażam gospodarzy od progu.

Ja nie do ciebie przyjechałam! triumfowała Ola.

A ja cię nie zapraszałem! dobitnie odciął się Darek, wkurzony całą sytuacją. I długo zamierzacie nas jeszcze odwiedzać?

Zrobiło się niewygodnie cicho. Wszyscy wlepili w niego oczy.

Jak nauczymy twoją paniuśkę wiejskiego życia, to się wyniesiemy skwitowała mama Darka.

Mamo, nie przesadzaj. Dajemy sobie radę. I będziemy dawać! stanowczo powiedział Darek.

Tak, ciekawe jak długo zniesiesz zamartwiając się o taką leniwą! Ola nie zamierzała kończyć dramy.

U nas w rodzinie leniwa może być tylko jedna… I to na pewno nie Jagna stwierdził Darek. Dobra, kochanie, posprzątamy po kolacji, a goście niech odpoczywają.

Darek podał Jagnie rękę i pod spojrzeniami pełnymi zaskoczenia i dezaprobaty sprzątnęli ze stołu.

Jagna pomyślała, że mieć solidne zaplecze to jednak coś i już wiedziała, że nie da sobie w kaszę dmuchać! A jak coś, zawsze ma dokąd wracać.

Sobotni poranek nie był już tak sympatyczny.

Co to za spanie?! U nas do południa się nie śpi! wtargnęła do pokoju teściowa. No i czas robić śniadanie!

Jagna zerknęła bezradnie na telefon.
Ósma rano!

Pani Mario, w lodówce wszystko jest na śniadanie odpowiedziała przez zęby, podciągając kołdrę. Czy mogę się najpierw ubrać?

O, jakaś dama się znalazła! rozłożyła ręce teściowa. W lodówce wszystko? Trzeba jeszcze umieć coś ugotować! Rusz się!

Maria Michalina wyszła trzaskając drzwiami.
Jagna się ogarnęła, zeszła na dół.

O, skarbie, już na nogach? wesoło zagadnął Darek, mieszając coś na patelni.

Bo jakbym jej nie obudziła, spałaby do teraz warknęła mama.

Jagna zacisnęła zęby.
Mamo, po co w ogóle przyszłaś do naszej sypialni? oniemiał chłopak. Prosiłem!

Czyżbyście mieli w rodzinie nie tylko gamonia, ale i lenia? szydziła Ola.

Nikt cię nie pytał! odburknęła Jagna.

Wieś to nie spa, tu ranne wstawanie! Jak będziecie mieli krowę, to o szóstej udoić trzeba! prześmiewczo dodała Ola.

Nie planujemy krowy odparł Darek.

A czemu nie? Swoje mleko, śmietana Aha! Jagna nie potrafi doić! I jeszcze wcześnie wstawać, gdzie jej tam! roześmiała się Ola.

Ty też nie, a jakoś żyjesz zaśmiał się pod nosem Darek.

Od kiedy pojawiła się tu Jagna, to ty wciąż nerwowy jesteś chciała podpuścić syna Maria Michalina.

Darku, ja jadę do domu. Jak ten cyrk się wyprowadzi, to zadzwonisz, jeśli pożałujesz Jagna już nie wytrzymała.

Co? Ty! Odkąd się tu plączesz, mój syn rodzinę zaniedbuje! Nie przyjeżdża, nie pomaga! Ledwie się można dodzwonić! I jeszcze chcesz, byśmy cię zaakceptowali?! Rozwalasz rodzinę! zaczęła lamentować Maria Michalina.

Dość! huknął Darek. Wszyscy zamilkli.

Nie podoba się, że chcę własnej rodziny? Uciekłem od was, zacząłem od nowa, a wy znów swoje!

Synku, straciłeś rozum! Wszystko oddajesz tej Tej tylko o twoją kasę chodzi! Wisisz jej na karku, a my cię próbujemy ratować, bo szczęścia ci życzymy! lamentowała Maria Michalina.

Mamo, Jagna sama na siebie zarabia, a ja odkładam na wesele zatrzymał ukochaną, która już się pakowała. Chcecie szczęścia? To jedźcie do domu! U nas tylko na zaproszenie! Szczególnie Ola.

Rodzina chwilę zbierała się do siebie po tym szoku. Darek odprowadził Jagnę do pokoju, sam zaś wrócił do rodziny, która już pakowała walizki.

Synu, wybieraj! Ja albo ta dramatyzowała mama.

Ale Olę przecież zaakceptowaliście… spojrzał na wszystkich rozczarowany Darek.

Znalazł się! prychnęła Ola.

Ojciec i brat patrzyli na siebie, lekko rozbawieni.

No i? poganiała go Maria Michalina.

Wybieram szczęście! Darek spojrzał matce prosto w oczy.

Nie mam już syna! wybuchła i wyszła, zostawiając walizki. Zaraz za nią Ola.

My jesteśmy z tobą! uśmiechnął się tata do syna. Mamuśkę biorę na siebie!

Brat przytulił go na do widzenia.
Pilnuj szczęścia! A my musimy trochę zmienić rodzinną politykę!

I tyle widzieli rodzinę.
Jagna czuła się trochę głupio, ale teraz zyskała pewność Darek traktuje ją poważnie.

Znów robili wszystko razem, wspierając się jak prawdziwy tandem.
A w rodzinie Darka… też nie było nudno.

Mamo, Ola! Kupiliśmy wam krowę! uśmiechnął się Władek szeroko.

Co? Oszalałeś? spojrzała podejrzliwie Maria Michalina.

Nie, po prostu Ola od świtu doi i wyprowadza na pastwisko Władek był całkiem poważny.

Oszalałeś?! Ola zaczynała nerwowo chichotać.

Skoro tak uczyłyście Jagnę, to najwyraźniej. Piotr Seweryn wzruszył ramionami. Poza tym, od teraz śniadanie o siódmej! I nie kanapki, ma być coś gorącego i swojskiego!

I zaczęła się misja wychowawcza!
Dzięki tym wiejsko-rodzinnym praktykom, poczuli, ile na Jagnie wymuszali.

Mama z czasem pogodziła się z synem, ale do Jagninego domu przyjeżdżać się bała. A nuż Jagna znów czymś ich zaskoczy?

A Darek, w końcu, szczęśliwy, poprosił Jagnę o rękę drugi raz, tym razem już oficjalnie.
Na weselu bawili się wszyscy! Nawet Maria Michalina z Olą trzymały język za zębami już wiedziały, że nie warto.

Jagna była szczęśliwa! Robili wszystko razem i przestali już bać się niespodziewanych gości.