Nie można udawać, że wszystko jest takie samo.

Nie dało się udawać, że wszystko jest jak dawniej.

Od dziecka Daria uwielbiała zapraszać koleżanki do swojego domu. Mama zawsze pozwalała, bo sama taka była. Jak tylko Daria sięgała pamięcią, w ich domu ciągle goszczą przyjaciółki mamy, szczególnie w weekendy. Urodziny też nigdy nie obywały się bez gości. Ojciec był inny – spokojny, nie przeszkadzały mu wizyty mamowych znajomych, czasem nawet przyłączał się do herbaty i żartował. Ale najczęściej zostawiał je same, majsterkując w garażu – przyjaciół prawie nie miał, co najwyżej sąsiedzi.

Darii podobało się, gdy mamine koleżanki wpadały nawet tak po drodze. Rzadko piły wino, tylko od święta – wolały herbatę i kawę. Gdy przychodziły goście, mama od razu stawała się weselsza, śmiano się, a czasem nawet śpiewano.

— Mamo, może Joasia i Weronika do mnie wpadną? — pytała.

— Oczywiście, córeczko. Niech przyjdą, na stole są ciastka i cukierki, poczęstujesz — odpowiadała matka i wychodziła do pracy.

Gdy długo nikt nie zaglądał, mama piekła drożdżówki i mówiła:

— Zaproszę chociaż Agnieszkę i ciocię Jadzię zza ściany. Darku, idź je zawołać.

Tak się żyli. Gdy Daria studiowała na uczelni, wracała na weekendy z koleżanką, a czasem na wakacje zabierała ją do domu, oczywiście za zgodą matki. Nawyk przyjmowania gości odziedziczyła po mamie.

Na ostatnim roku studiów wyszła za mąż za kolegę z roku, Marcina. Mieszkali osobno, a ona wciąż zapraszała przyjaciółki. Marcin początkowo protestował, ale w końcu zrozumiał, że to dla niej ważne.

— Marcin, u nas zawsze byli goście, przywykłam. Nie masz nic przeciwko, jeśli czasem ktoś do nas zajrzy?

— U mnie rzadko kto przychodził, mama nie znosiła wizyt. Jeśli ojciec przyprowadził kolegę, wieczór kończył się awanturą. Ale jeśli to dla ciebie ważne… — powoli się przyzwyczaił.

Razem decydowali, kogo zaprosić, aż w końcu ustaliło się grono znajomych. Marcin nie lubił tylko przyjaciółki Darii – Bogusi. Była samotna, owdowiała i zawsze smutna.

— Jak możesz się z nią przyjaźnić? — dziwił się. — Zawsze taka ponura, słowa nie wyciągniesz. Po co przychodzić, jeśli nie ma się ochoty na śmiech?

— Ale ze mną rozmawia i daje dobre rady. Bogusia nie skrzywdziłaby nikogo. Umie słuchać i dochowa tajemnicy. Nie zawsze chce się głośno śmiać, czasem właśnie takich cichych rozmów potrzebuję.

— No widzisz, znalazłaś sobie optymistkę…

— Nie, Marcin, lubię ją. Nie szuka tłumu, czasem woli być sama. Czuję się przy niej spokojna. Tacy przyjaciele są potrzebni.

Minęły lata. Zbudowali dom, urodził się synek, a Daria wciąż spotykała się z koleżankami. Czasem wychodziły z dziećmi, ale częściej zbierały się u niej – było przestronnie, maluchy mogły się bawić.

Dwie przyjaciółki mieszkały z teściowymi, tam nie było miejsca na żarty. Tylko Kasia miała własne mieszkanie z mężem i synem, ale i tak wolała przychodzić do Darii. Czasem spotykano się parami. Mężowie popijali piwo – to w garażu, to w saunie. Tak mijał czas.

Pewnego dnia Bogusia, odwiedzając Darię, mimochodem rzuciła:

— Uważaj na Kasię. Za bardzo zwraca uwagę na twojego męża.

— Co ty mówisz? — obruszyła się Daria. — Kasia jest po prostu radosna, lubi żartować.

Potem długo myślała nad jej słowami.

— Pewnie zazdrości, bo sama nie ma męża. Mama zawsze mówiła, żeby trzymać się z dala od samotnych koleżanek. Może czas się odsunąć…

Porozmawiała też z Marcinem.

— A nie mówiłem? Zawsze wydawała mi się jakaś dziwna…

W końcu Daria skreśliła Bogusię z listy przyjaciół, ale w jej życiu nic się nie zmieniło. Dalej spotykały się z koleżankami, pomagały sobie nawzajem, odbierały dzieci z przedszkola.

— Daria, możesz zabrać mojego Bartka? — często dzwoniła Kasia. — Mój Jarek pojechał z kumplami na grzyby, a ja muszę zostać w pracy.

— Jasne, przecież nasze dzieci chodzą do tej samej grupy.

Pewnego dnia, odbierając swojego Szymka, spotkała Kasię. Wyszły razem, planując spacer do parku. Gdy szły ulicą, Bartek zapytał:

— Mamo, a wujek Marcin dziś przyjdzie? Wczoraj przyniósł mi te pyszne paluszki.

Kasia zarumieniła się lekko, a Darię zastanowiło, o jakiego wujka chodzi – przecież jej mąż też miał na imię Marcin.

Wczoraj wieczorem twierdził, że był u brata, pomagał z meblami. Wrócił dopiero koło północy.

— E, dużo jest Marcinów na świecie — odparła w myślach. — Tylko czemu? Przecież Kasia ma męża…

Zauważyła też, że Kasia chciała zadzwonić, ale telefon jej się rozładował.

— Weź mój, jeśli potrzebujesz — zaproponowała.

— Nie, to nic pilnego — odparła szybko.

Do parku nie poszły. Kasia nagle złapała Bartka za rękę i oznajmiła:

— Zapomniałam, musimy wpaść do babci. Innym razem — i oddaliła się pośpiesznie.

Daria nie rozumiała tego nagłego pospiechu.

— No dobrze, to i my wracamy — powiedziała do Szymka.

Idąc, rozmyślała o Kasi. Przypomniała sobie, jak Marcin zawsze zachwycał się jej ciastami. Kasia często przynosiła własnoręcznie upieczony sernik.

— Ten twój sernik to palce lizać! — chwalił, nawet przy niej. A Kasia tylko się uśmiechała.

— Twój mąż taki uważny — mówiła do Darii. — Mój Jarek nigdy by nie pochwalił.

Daria przypomniała sobie też, że Marcin najwięcej żartów rzucał właśnie do Kasi.

— Czyżby coś między nimi było? — przemknęło jej przez głowę. — Niemożliwe… — ale wątpliwość została.

Nie mówiąc mężowi, zadzwoniła do żony jego brata:

— Aniu, kupiliście coś ostatnio z meblami? Marcin twierdził, że wam pomagał…

— Twój Marcin? U nas go nie było — odparła stanowczo. — Nic nie kupowaliśmy. O co chodzi?

— Ach, nic, pewnie coś pokręciłam — szybko się wycofała.

Niepokój w sercu rósł. Czekała, aż Marcin wróci z pracy. Gdy wszedł, zjadł kolację i wyszedł do garażu,Zostawił telefon w domu, a gdy zadzwonił sygnał wiadomości, Daria, choć nigdy tego nie robiła, sięgnęła po niego i przeczytała: „Twój synek się wygadał, że byłeś u nas wczoraj – twoja żona już wie”.