Nie może kłamać pod osłoną

W szkole Romek nie grzeszył dobrym zachowaniem, lecz uczył się celująco. Za wyniki w nauce chwalono go, za wybryki często ganiono. Był przystojnym chłopakiem, dziewczęta lgnęły do niego, a on to wykorzystywał, zmieniając je jak rękawiczki.

Krysia uczyła się z nim od pierwszej klasy. Pewnego dnia w szóstej klasie zrozumiała, że jest zbyt pulchna, a koledzy nieustannie dokuczali jej, wołając „grubaska”. Choć przywykła do przezywek, z wiekiem coraz bardziej ją to raniło. Tym bardziej, że zaczynała już interesować się chłopcami. Dziewczyny na przerwach szeptały o tym, kto komu co powiedział, kto kogo popchnął lub pociągnął za warkocz.

Nikt Krysi nie popychał. Nikt nie mówił jej nic miłego. Czasem tylko przez przyzwyczajenie rzucali tym nienawistnym słowem. W domu płakała z bezsilności.

— Mamo, dlaczego jestem taka gruba? Dlaczego w klasie tylko ja taka jestem? — pytała przez łzy.

— Córeczko, nie martw się tak, dorośniesz, zmienisz się, jesteś jeszcze dzieckiem — pocieszała ją matka, choć wiedziała, że córka rzeczywiście waży zbyt dużo.

Najbardziej dokuczał jej Romek, klasowy przystojniak. W liceum, kiedy związał się z piękną, lecz wyniosłą Kasią, zawsze przyklaskiwał, gdy ta naśmiewała się z Krysi. Może chciał jej zaimponować. Razem pastwili się nad nią, a ona znosiła to w milczeniu, tylko łzy spływały po jej pełnych policzkach.

Czas mijał, szkoła się skończyła. Koleżanki i koledzy rozjechali się na studia. Romek trafił na budownictwo, Kasia do szkoły medycznej, a Krysia na politechnikę. Po maturze już się nie spotkali.

Pewnego dnia Roman wracał znad jeziora na skraju parku. Był z przyjaciółmi — świętowali kolejną premię, więc wszyscy byli rozbawieni. Nagle zauważył samotną dziewczynę, stojącą nad wodą i karmiącą kaczki. Gdy podniosła oczy, oniemiał. Piękne, błękitne, ciepłe — urzekły go. Natychmiast oderwał się od znajomych i podszedł, wyciągając dłoń.

— Roman. A pani jak na imię, piękna nieznajoma? Może na spacer? Albo od razu ślub? — Podał jej wizytówkę, ale dziewczyna zawahała się, spojrzała na niego dziwnie, w końcu jednak wzięła kartkę i odeszła bez słowa.

— Przepraszam, jeśli panią uraziłem — dogonił ją. — Trochę wypiliśmy z kolegami. Może nadrobię błąd? Zadzwoń, będę czekał.

Nazajutrz Roman nie odrywał wzroku od telefonu. W końcu przyszła wiadomość: „Krysia”. Uradowany odpisał z podziękowaniem i zaprosił ją na kolację. Czekał przed restauracją z bukietem róż, aż w końcu ją zobaczył. Jej uśmiech rozświetlił wieczór.

Z dnia na dzień odkrywał w Krystynie nowe zalety. Dobra, inteligentna, uwielbiała czytać, robiła na drutach, grała w tenisa. Zakochał się po uszy, choć w swoich dwudziestu ośmiu latach miał już wiele kobiet. Nawet mieszkał z jedną przez dwa lata, lecz się rozstali. Wiedział, że jeszcze nie jest gotów na małżeństwo.

— Ale z Krysią to co innego — myślał. — Choć też ma dwadzieścia osiem, wygląda na dwadzieścia cztery.

Tylko jedno go niepokoiło: jej wiara. Kilka razy w miesiącu szła do kościoła. Bał się zapytać dlaczego.

— Może jakieś dawne rany duszy — rozważał. — Albo tajemnica. Dlatego ma zamknięte profile. Choć ma wielu znajomych, niektórych poznałem. Ale dlaczego nie chce wspólnych zdjęć? Jakaś chorobliwa nieśmiałość…

W końcu uznał, że to naturalne — każdy ma swoje granice. Pewnego dnia, po pół roku znajomości, zaproponował wspólne mieszkanie.

— Wybacz, Romek, ale to za wcześnie — odparła. — Nasz związek i tak posuwa się szybko. A poza tym, wiesz, jestem wierząca. Może nie fanatycznie, ale trzymam się zasad. Zamieszkam z mężczyzną dopiero po ślubie. Taka już jestem.

Nie obraził się. Widział w tym kobiecą mądrość. Życie toczyło się dalej, oboje pracowali, mieli swoje projekty. Pewnego dnia, po skończonej pracy, zaprosił ją na wyjazd.

— Jedźmy! — zgodziła się radośnie. — Samochodem, jakieś trzy godziny?

— Raczej cztery, nie śpieszę się na trasie — odparł.

Podróż minęła szybko, bo cały czas rozmawiali i śmiali się. W kawiarni Romek nagle powiedział:

— Zostań moją żoną, Krysiu. Zaraz znajdziemy jubilera, kupię ci pierścionek.

Dziewczyna zmarszczyła brwi.

— Mówiłam ci, że jestem wierząca, a ty nawet nie byłeś w kościele. Najpierw musisz się wyspowiadać, poprosić o rękę moich rodziców. To dla mnie ważne.

— Ale sama nie chcesz mnie z nimi poznać — zaczął, gdy nagle zobaczył wieże kościoła. — Chodź! — pociągnął ją za rękę.

Przed wejściem oznajmił:

— Zaraz się wyspowiadam, pomówię z księdzem.

Nie dała mu dojść do słowa. W środku kapłan stał przy ołtarzu. Romek podszedł i zapytał o spowiedź, nawet o ślub.

Ksiądz pokiwał głową.

— Najpierw trzeba się przygotować — wytłumaczył. — Spowiedź to nie wszystko. Ale jeśli chcesz, wyspowiadam cię.

Roman wyznał grzechy w kilku zdaniach, bez szczegółów. Ksiądz mówił o szczerości i wierze, w końcu rozgrzeszył.

Wtedy Romek znów oświadczył się Krysi. A ona nagle wyszła w milczeniu.

— Czemu nic nie powiedziałaś?

— Nie mogę kłamać pod krzyżem — odparła cicho. — Romek, naprawdę mnie nie poznajesz? Jestem Krysia Nowak, twoja dawna koleżanka z klasy.

Osłupiał, wpatrując się w jej oczy, próbując coś przypomnieć. W głowie mu szumiało, usiadł na ławce.

— Teraz pamiętam. Byłaś… — urwał.

— O czterdzieści kilo lżejsza — szepnęła.

Milczał. Wstydził się okrutnie za szkolne czasy. Nagle przypomniał sobie, jak ojciec Krysi złapał go kiedyś za kołnierz:

— Jeśli jeszcze raz skrzywdzisz moją córkę, pożałujesz. Rozumiesz? — Skinął głową.

To było w ósmej klasie.

— Pracowałam nad sobą, zaczęłam wierzyć wRomanowi łzy napłynęły do oczu, gdy zrozumiał, że stracił jedyną szansę na prawdziwą miłość, a teraz pozostaje mu tylko pokutować za przeszłość, którą sam sobie zgotował.