Nie może kłamać pod kopułą

Nie potrafi kłamać pod kopułą.

W szkole Romek nie grzeszył dobrym zachowaniem, lecz uczył się celująco. Za naukę chwalono go, za wybryki ganiono. Był przystojnym chłopakiem, dziewczęta garnęły się do niego, a on korzystał z tego, często je zmieniając.

Bronisława uczyła się z nim od pierwszej klasy. Już w szóstej klasie zrozumiała nagle, że jest zbyt pulchna, a dzieciaki nieustannie dokuczały jej, wołając: „Wieloryb”. Choć przywykła do przezwisk, z wiekiem coraz bardziej ją to bolało. Tym bardziej że zaczynała interesować się chłopcami. Dziewczyny szeptały na przerwach, kto komu co powiedział, kto kogo popchnął lub pociągnął za warkocz.

Nikt nie popychał Bronki, żaden chłopak się nią nie interesował – co najwyżej rzucali znienawidzonym przezwiskiem. W domu płakała z upokorzenia.

— Mamo, dlaczego jestem taka gruba? Dlaczego tylko ja? — pytała ze łzami.

— Córeczko, nie martw się tak. Jak dorośniesz, zmienisz się, teraz jesteś jeszcze dzieckiem — przekonywała ją matka, choć sama widziała, że córka faktycznie jest bardzo otyła.

Najbardziej dokuczał jej Romek, szkolny przystojniak. W liceum, gdy związał się z piękną i okrutną Ewą, zawsze ją wspierał, gdy ta naśmiewała się z Bronki. Może chciał się przed nią popisać. Wypominali jej wagę, a ona znosiła to w milczeniu, tylko łzy spływały po jej pełnych policzkach.

Minęły lata, szkoła się skończyła. Koledzy z klasy rozjechali się po Polsce: Romek studiował na politechnice, Ewa w szkole pielęgniarskiej, Bronisława na uniwersytecie. Po maturze nigdy się już nie spotkali.

Roman wracał znad jeziora na skraju parku. Był z przyjaciółmi, świętowali premię, więc wszyscy byli rozbawieni i hałaśliwi. Nagle zauważył samotną dziewczynę, która karmiła kaczki. Ich wzrok się spotkał, a on utonął w jej błękitnych, ciepłych oczach. Natychmiast odłączył się od grupy i podszedł, wyciągając rękę.

— Roman. A pani jak na imię, piękna nieznajoma? Może się przejdziemy? Albo od razu weźmiemy ślub? Oto moja wizytówka — podał kartkę. Dziewczyna zawahała się, spojrzała na niego dziwnie, ale wzięła ją, marszcząc brwi, po czym odeszła.

Dogonił ją i przeprosił:

— Jeśli panią uraziłem, wybaczcie. Trochę się z kolegami rozluźniłem. Może odrobię błąd? Zadzwońcie, bardzo będę czekał.

Nazajutrz Roman nie spuszczał oczu z telefonu. Po południu przyszedł SMS: „Bronisława”. Ucieszył się niezmiernie. Odpisał z wdzięcznością i zaprosił ją na randkę. Wieczorem czekał z bukietem kwiatów, drżąc, że nie przyjdzie — lecz w końcu ją zobaczył. Bronisława uśmiechała się. Ich spotkanie było cudowne.

Z dnia na dzień Roman odkrywał w Bronisławie nowe zalety: była dobra, kulturalna, oczytana, robiła na drutach, grała w tenisa. Zakochał się na dobre, choć w swoich dwudziestu ośmiu latach miał już wiele kobiet. Próbował nawet mieszkać z jedną przez dwa lata, lecz się rozstali. Wiedział, że jeszcze nie gotów na małżeństwo.

— Ale z Bronisławą to co innego — myślał. — To wyjątkowa kobieta, choć też ma dwadzieścia osiem, wygląda na młodszą, może na dwadzieścia cztery.

Wszystko w niej mu się podobało. Tylko jedno go niepokoiło: Bronisława była wierząca. Kilka razy w miesiącu chodziła do kościoła. Bał się ją o to pytać.

— Może jakieś traumy z przeszłości? — zastanawiał się. — Albo po prostu jest dyskretna. W mediach ma zamknięte profile, choć ma wielu znajomych, niektórych mi przedstawiła. Dziwne, że nie chce naszych wspólnych zdjęć. Jakaś chorobliwa nieśmiałość…

W końcu uznał, że to normalne — każdy ma prawo do swoich granic. Wierzył, że z czasem się przed nim otworzy. Cieszył się, że w ogóle się spotykają.

Po pół roku zaproponował wspólne mieszkanie.

— Wybacz, Romek, ale to za wcześnie — odparła. — Nasz związek i tak rozwija się szybko. Poza tym jestem wierząca — nie fanatycznie, ale trzymam się zasad. Zamieszkam z mężczyzną dopiero po ślubie. Taka już jestem.

Nie obraził się, wręcz podziwiał jej rozwagę. To tylko potwierdzało, że Bronisława jest inna niż wszystkie. Życie toczyło się dalej — praca, projekty. Pewnego dnia, po ukończeniu jednego z nich, zabrał ją na wycieczkę do innego miasta.

— Jedziemy! — zgodziła się radośnie. — Samochodem jakieś trzy godziny?

— Raczej cztery, nie śpieszę się na drogach — odparł.

Podróż minęła szybko przy ciągłej rozmowie i śmiechu. W kawiarni Romek nagle zaproponował:

— Zostań moją żoną, Broniu? Zaraz znajdziemy jubilera, kupię ci pierścionek.

Zmarszczyła brwi, zamyśliła się i odrzekła:

— Mówiłam ci, że jestem wierząca, a ty nawet nie byłeś w kościele. Przed taką decyzją trzeba się wyspowiadać, odbyć rozmowę z księdzem, poprosić rodziców o rękę. To dla mnie ważne.

— Ale sama nie chciałaś mnie jeszcze z nimi poznać — zaczął, lecz nagle zobaczył kościelne wieże. — Chodź! — pociągnął ją za rękę.

Przed wejściem oznajmił:

— Właśnie się wyspowiadam i porozmawiam z księdzem.

Nie zdążyła zaprotestować. Ksiądz stał przy ołtarzu. Romek podszedł i, nie dając jej dojść do słowa, zapytał o spowiedź, a nawet o ślub.

Ksiądz pokręcił głową i wyjaśnił:

— Przed ślubem trzeba się przygotować — mówił o postach, naukach. — Spowiedź to dopiero pierwszy krok. Ale skoro jesteś, wyspowiadam cię.

Roman wyznał grzechy w trzy minuty — nic szczególnego, tylko ogólniki. Ksiądz mówił coś o szczerości i wierze, po czym udzielił rozgrzeszenia.

Lecz Romka nic już nie powstrzymało. Znów oświadczył się Bronisławie, błagając o zgodę. A ona nagle wyszła bez słowa.

— Broniu, dlaczego milczysz?

— Nie potrafię kłamać pod kopułą — odparła. — Naprawdę mnie nie poznajesz? Jestem Bronka Sowińska, twoja koleżanka z klasy.

On osłRoman patrzył na nią w milczeniu, a w jego oczach powoli odbijało się wspomnienie tamtych lat, aż w końcu opuścił głowę i szepnął: „Tak, pamiętam”.