Nie mogę go zostawić. Przynosi tyle trosk… i tyle miłości

Nie mogę go zostawić. Przynosi tyle kłopotów… i tyle miłości.

Nie zostawiam go samego na długo. Nie dlatego, że narozrabia albo będzie przeszkadzał – po prostu tęskni. Tęskni tak mocno, że albo odmawia jedzenia, albo zaczyna kopać doły wzdłuż płotu, jakby próbował znaleźć drogę do mnie. A gdy dół staje się na tyle głęboki, by ukryć w nim skarby, wkłada tam moje rzeczy – kapcie, ładowarkę do telefonu, okulary – zakopuje i pilnuje, jakby to było najcenniejsze, co posiada.

Ma padaczkę. Wrodzoną. Żyje z tym od zawsze. I ja też. Już dziesięć lat każdego ranka i wieczню podaję mu leki. Nie, nie lubi tabletek. W żadnej postaci. Ani w mielonym, ani w kiełbasie, ani nawet w najsmaczniejszym kąsku. Muszę więc usiąść przy nim, wziąć jego pysk w dłonie, położyć tabletkę na nasadzie języka i czekać,akkanktóre przełknie. Patrzy na mnie tak, jakby wszystko zrozumiał, jakby się pogodził… a potem, udając, że wszystko w porządku, wychodzi do drugiego pokoju, by ukradkiem wypluć tabletkę pod szafę. Potem wraca z winowatym spojrzeniem: „Przepraszam, znów mi się nie udało”.

Podczas ataków próbuje dosięgnąć mojej ręki i polizać ją, jakby chciał powiedzieć: „Wybacz, że teraz nie mogę być twoim obrońcą”. Widzę, jak się stara, jak walczy z własnym ciałem, jak chce pozostać silny w moich oczach – i serce mi pęka.

Warczy, ledwo słyszalnie, gdy ktoś z domowników podnosi na mnie głos. Jego oddanie nie zna granic. A gdy leżę wyczerpana po dyżurze, kładzie się obok i pilnuje mnie, nie odchodzi, nawet gdy wołają go na spacer.

Z niego skleja się sierść. Nawet po idealnym sprzątaniu i tak w końcu znajdzie się w najbardziej niespodziewanych miejscach – na ubraniu, na jedzeniu, na poduszkach. Ale to już stało się częścią naszej codzienności. Nie irytuję się – przywykłam. To jego sierść. Jest jak pamiątka, przypomnienie, że jestem mu potrzebna.

Śmiesznie prosi się na ręce. Wtedy rzucam wszystko, siadam na podłodze, obejmuję go i kładę głowę na jego grzbiecie. Bo podnieść 40 kilogramów czystej miłości nie sposób. Ale przytulić – to konieczność.

Z nim trzeba dużo chodzić. Bardzo dużo. I nawet gdy nie czuję nóg, nawet gdy oczy kleją mi się ze zmęczenia, znajduję w sobie siłę, by złapać smycz i ruszyć przed siebie. Bo on na to czeka. Bo dla niego to nie tylko spacer – to chwila, gdy jest przy mnie, i to wystarcza.

Nie mówi, nie kłóci się, nie daje rad. Nie przynosi złotówki i nie pomaga w domu. Nie podawa!? narzędzi, nie wymienia żarówek, nie dyskutuje o polityce czy filozofii. Po prostu jest. W ciszy. Z wiarą, z zaufaniem, z oddaniem, które człowiekiemu nie zawsze!? UST O próżno pojąć.

Po prostu jest. Ze swoim mokrym nosem, z łagodnymi oczyma, z ciężkim westchnieniem, gdy wychodzę. I z niewysłowioną radością, gdy wracam. Jego miłość – nie za coś. Po prostu. Bezwarunkowo. Bez żądania.

A gdy mam ochotę zapłakać, gdy ręce mi opadają, gdy wszystko wydaje się bez sensu – patrzę na jego pysk. Jego oczy pytają: „Wszystko dobrze?”, nagle sobie uświadamiam, że tak, nie jestem sama. Mam go.

„Jeśli zabierzesz psa z ulicy, nakarmisz i przytulisz, nie ugryzie cię. Oto różnica między psem a człowiekiem” – pisał kiedyś pewien mędrzec. Teraz wiem, o co mu chodziło.

Nie mogę go zostawić. Bo bez niego moje życie byłoby cichsze… ale i puste.